tag:blogger.com,1999:blog-888090176846933872011-08-14T19:06:11.391+02:00ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΕΝΑΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ. ΤΟ ΑΝΟΙΞΕ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ ΕΝΑ ΤΖΙΝΙ. ΑΦΕΝΤΗ, ΕΙΠΕ, ΕΧΕΙΣ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΥΧΗ. ΘΕΛΩ, ΕΙΠΕ Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ, ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΜΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΝΩΝΕΙ ΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΜΕ ΤΑ ΧΑΝΙΑ. ΑΦΕΝΤΗ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΤΖΙΝΙ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ. ΖΗΤΑ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. ΤΟ ΚΑΛΟΣΚΕΦΤΗΚΕ Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ. ΘΕΛΩ, ΤΟΥ ΕΙΠΕ, ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. ΑΦΕΝΤΗ, ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΤΖΙΝΙ, ΕΚΕΙΝΗ Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕΣ, ΠΟΣΕΣ ΛΩΡΙΔΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙ?doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-92051390819719864492008-07-02T21:09:00.005+03:002008-07-02T21:21:28.929+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;">Είχαμε ξεκινήσει γύρω στις τρεις το μεσημέρι. Σε όλη τη διαδρομή τη χάζευα. Φορούσε ένα άσπρο μπλουζάκι με τιράντες και μια άσπρη φουστίτσα και το μόνο που ήθελα ήταν να τη σηκώσω και να χαϊδέψω το μουνί της. Δε με άφηνε, όμως. Κάναμε δύο στάσεις και η δεύτερη τράβηξε για αρκετή ώρα. Τελικά, φτάσαμε στην Αθήνα γύρω στις 10.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ήμουν απίστευτα γκαβλωμένος και το μόνο που ήθελα ήταν να πηδηχτούμε. Έπρεπε όμως να γίνουν πρώτα κάποιες δουλειές. Να κάνουμε ένα μπάνιο, να τακτοποιήσουμε τα ρούχα στη ντουλάπα, να φάμε κάτι γιατί ειχαμε ξελιγωθεί. Όλη εκείνη την ώρα δε την άφηνα να φύγει από κοντά μου και όλη εκείνη την ώρα προσπαθούσε να απομακρυνθεί. Δε κρατιόμουν. Τελικά, αφού αποφασίσαμε και παραγγείλαμε κινέζικο και ενώ εκείνη έσκυβε στη βαλίτσα της για να βγάλει ένα ζευγάρι παπούτσια, πήγα και κόλλησα τον πούτσο μου στον κώλο της, έσκυψα και χούφτωσα τα βυζιά της. Τα χάιδεψα. Άρχισε να ανασαίνει βαριά. Ανασηκώθηκε και αρχίσαμε να φιλιόμαστε. Και τότε το πέταξε... </span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Κι αν έρθει ο Κινέζος?</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Αν έρθει, της είπα, θα του ανοίξω ούτως ή άλλως εγώ. Τι στεναχωριέσαι? Αρχίσαμε και πάλι να φιλιόμαστε. Το χέρι μου είχε μπει πλέον μέσα από τη μπλούζα της. Η ρόγα της είχε σκληρήνει. Όμως...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Κι αν έρθει ο Κινέζος?</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ρε μωρό μου, της απάντησα, μας είπαν πως θα κάνουν γύρω στη μια ώρα μέχρι να έρθουν. Τι στεναχωριέσαι? Και αφού, σου είπα, εγώ θα ανοίξω. Την αγκάλιασα και άρχισα να της γλείφω το λαιμό. Φαινόταν πως είχε πλέον γκαβλώσει και εκείνη. Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι. Άρχισα να τρίβομαι επάνω στο μουνί της. Πόσο γούσταρα εκείνες τις στιγμές, όταν έδειχνε πλέον να παραδίνεται. Και εκεί που όλα ήταν πλέον θέμα λίγων λεπτών...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Κι αν έρθει ο Κινέζος?</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο. Γαμώ την παναγία και τους τετρακόσιους αγίους και γαμώ και το βούδα και το μωάμεθ και όλα τα τελώνια και τα ξωτικά και τους δαίμονες της κόλασης. Γαμώ το σάβανο της αδερφής του Χριστόφορου Κολόμβου. Γαμώ τα δύο δισεκατομμύρια Κινέζους του πλανήτη. Μπήκα στη ντουζιέρα και άφησα να πέσει επάνω μου παγωμένο νερό. Όταν βγήκα μου χαμογελούσε. Έβραζα, αλλά προσπαθούσα να μη το δείξω. Και το έκανα καλά, όπως μου μετά από μήνες. Ξάπλωσα δίπλα της, με αγκάλιασε και άναψε ένα τσιγάρο. Έλα, μου είπε, θέλεις κι εσύ? Ας έρθει, ας φάμε και μετά θα έχουμε όλη τη νύχτα δική μας. Τραγούδα, είπα μέσα μου. Τώρα που ξενέρωσα, άντε να μου ξανακάνει κούκου.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ο Κινέζος ήρθε. Φορούσε ένα λιγδιασμένο πουκάμισο, μια φτηνιάρικη βερμούδα και κίτρινες σαγιονάρες που αναδείκνυαν τα κατάμαυρα νύχια του. Γιεκαοχκιώ ευγιώ, μου είπε με ένα ηλίθιο χαμόγελο. Ανάθεμα τη μαλακισμένη τη φιλενάδα σου, σκέφτηκα, το γαμημένο το πουτανί, τον αρχιτζάνκαρο που μας πρότεινε το συγκεκριμένο κωλομάγαζο λέγοντας πως είναι καλό.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Φάγαμε στα γρήγορα. Εκείνη δηλαδή έφαγε στα γρήγορα, γιατί εγώ δε πρόλαβα να φάω ούτε τα μισά. Κρατούσα ένα spring roll με γαρίδα στο χέρι, όταν πέταξε τις συσκευασίες κάτω και άπλωσε το χέρι της για να μου πιάσει τον πούτσο. Να τα μας. Άρχισε να με φιλάει. Ανταποκρίθηκα. Έβγαλα τη μπλούζα της και εκείνη κατέβασε το βρακί της και ξάπλωσε με τα πόδια ανοιχτά. Ξάπλωσα κι εγώ και το κεφάλι μου χώθηκε <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">εκεί</span>. Άρχισα να τη γλείφω. Έλα όμως που είχα ήδη ξενερώσει από πριν. Και επειδή ακριβώς δεν είμαι ο ρόμποκοπ, όταν ξενερώσω μια φορά, ο πούτσος μου βροντοφωνάζει καληνύχτα και πέφτει για νανάκια...</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η κυρία θύμωσε. Ήταν ο πρώτος μας καβγάς. Έπεσε για ύπνο χωρίς να πει κουβέντα. Μετά από λίγο κοιμήθηκα κι εγώ. Άει γαμήσου, σκέφτηκα, κι εσύ κι ο Κινέζος σου. Μετά από αρκετό καιρό μου "εξήγησε" τους λόγους της συμπεριφοράς της. Ήταν, είπε, η πρώτη φορά που πηγαίναμε κάπου μαζί για δύο εικοσιτετράωρα και με έπιασε άγχος. Ναι, σκέφτηκα, την παρθενιά της μύτης σου θα σου έπαιρνα και δεν ήξερες τι να κάνεις.<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-9205139081971986449?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-31275215871650625182008-07-01T19:07:00.002+03:002008-07-01T19:13:01.346+03:00<meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.2 (Win32)"><meta name="AUTHOR" content="Pantelis Typou"><meta name="CREATED" content="20080701;18362986"><meta name="CHANGEDBY" content="Pantelis Typou"><meta name="CHANGED" content="20080701;19074559"><style type="text/css"> <!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } --> </style> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Το τηλέφωνο χτυπούσε ασταμάτητα. Και το άκουγα, αλλά ήξερα πως δε χρειαζόταν να το σηκώσω. Μέσα σε δευτερόλεπτα είχα βρεθεί εκεί. Χρώματα, ήχοι, εικόνες που ονειρευόμουν μια ολόκληρη ζωή. Και ήταν εκεί, όλοι και όλες. <br /> <br />Ο Ορέστης, ο οποίος είχε πάρει το πτυχίο του και έκοβε βόλτες δίπλα στην παραλία με την ολοκαίνουργια μηχανή του. Που και που σταματούσε, κατέβαινε και έβγαζε φωτογραφίες. <br /> <br />Η Όλγα, η οποία είχε αποκτήσει το καλύτερο μαύρισμα της ζωής της και το απολάμβανε. <br /> <br />Λίγο πιο κάτω ο Μιχάλης. Είχε χτυπήσει ένα γκομενάκι (όχι πάνω από 24) και έδειχναν να το απολαμβάνουν και οι δύο. <br /> <br />Η Όλγα (η έταιρη) με το εντυπωσιακό μαλλί (και το ακόμη πιο εντυπωσιακό κορμί) και με τις ρακέτες στο χέρι. <br /> <br />Ο Γιάννης, πιασμένος χέρι-χέρι με την αγαπημένη του. <br /> <br />Ο Δημήτρης, ο Πάνος, ο Γιάννης και ο Άλεξ με τα σφηνάκια τους. <br /> <br />Ο Γιώργος, αραχτός στο σκάφος του. <br /> <br />Η (αγχωμένη, μια φορά και ένα καιρό) Κική με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, να μοιάζει με ξανθό γυφτάκι. <br /> <br />Η Θάλεια να γελάει και να ξεσηκώνει όλη την παραλία. <br /> <br />Η Νικολέτα να έχει γράψει στα παλιά της την πολεοδομία και να σκέφτεται ποιο θα είναι το επόμενο κοκτέιλ. <br /> <br />Η Βιβή και η Ειρήνη να έχουν ανέβει στα σκαμπό και να λικνίζονται στο ρυθμό της μουσικής. <br /> <br />Ο Ηλίας και η Σία αραχτοί κάτω από ένα φοίνικα, με τα laptop κλειστά και τα μοχίτο στο χέρι. <br /> <br />Η Γκέλη με την πιστωτική του Γιώργου στο ένα χέρι και τη φωτογραφική μηχανή στο άλλο. <br /> <br />Η Ελπίδα με τον έρωτα της ζωής της. <br /> <br />Και η DrLove να βάζει μουσική. <br /> <br />Ρε πούστη μου, τι όνειρο ήταν αυτό... Κάπου εκεί ήταν και η αφεντιά μου. Είχα ξεχάσει δηλώσεις, πελάτες, κτηματολόγια και εργοδοτικές εισφορές. Έπινα το μοχίτο μου και κουνιόμουν στο ρυθμό. <br /> <br /> <br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη...</span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />Υ.Γ.: Το αποκορύφωμα ήταν τη στιγμή που εμφανίστηκε ο καρχαρίας. Έκανε τη βόλτα του από τη μια άκρη της παραλίας μέχρι την άλλη, όρμηξε, άρπαξε τη Συγχωρεμένη και εξαφανίστηκε. Είναι αυτό που λέει η Βιβή: δεν εύχομαι να πάθεις κακό, αλλά δε πα' να σε ξεβράσει και το κύμα...</span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3127521587165062518?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-73670913119823554282008-06-24T18:33:00.005+03:002008-06-24T19:10:45.762+03:00<span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Το ραντεβού ήταν στη γνωστή ώρα. Πάντα λίγο μετά τις 12. Μόνο το μέρος άλλαζε κάθε φορά. Άλλοτε για φαγητό, άλλοτε για ποτό. Πάντα ευχάριστα, πάντα φιλικά, πάντα με συζήτηση που γούσταρα να κάνω. Αυτή τη φορά το πρόγραμμα έλεγε σούσι. Κι όμως, κάποτε το μισούσα το γαμημένο το σούσι. Πως στο διάολο το είχα καραγουστάρει από την πρώτη φορά που είχαμε φάει μαζί?<br /><br />Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχαμε συναντηθεί. Δύο γνωστοί από καιρό, αλλά ουσιαστικά άγνωστοι. Είδα ένα πανέμορφο μουτράκι, το οποίο όμως είχε ζωγραφισμένη επάνω του μια περίεργη στεναχώρια. Φαντάζομαι πως το ίδιο είχε δει κι εκείνη. Μια περίεργη στεναχώρια, δηλαδή, γιατί για το δικό μου το μουτράκι άστα να πάνε. Είχαμε πιει ένα ποτό όλο κι όλο και δεν είχαμε σταματήσει να μιλάμε. Ήμουν ψιλοχάλια εκείνη την εποχή. Εγκλωβισμένος σε μια σχέση που καταλάβαινα πως με σκοτώνει και πως δεν έχει μέλλον. Αλλά χαιρόμουν που επιτέλους τα λέγαμε από κοντά. Κι εκείνη είχε τα χάλια της, αλλά χρειάστηκε να περάσει λίγος καιρός για να μάθω το γιατί. Χαιρετηθήκαμε και συμφωνήσαμε να τα ξαναπούμε σύντομα από κοντά. Το επόμενο πρωί μιλούσαμε στο facebook.<br /><br />Τι θέλει ένας άντρας από μια γυναίκα για να είναι ευχαριστημένος? Να είναι όμορφη, να είναι έξυπνη, να είναι κοινωνική, να μη του ζαλίζει τα αρχίδια. Αν τη βρει, φροντίζει να μη τη χάσει ποτέ. Αρκεί να είναι έξυπνος. Αν είναι μαλάκας, τότε της φέρεται με το χειρότερο τρόπο. Κι αν είναι μεγάλος μαλάκας, τότε φροντίζει να την τσακίσει.<br /><br />Ξαναβρεθήκαμε μετά από καμιά εβδομάδα. Τότε ήταν που άρχισε να σπάει ο πάγος. Και μου είπε την ιστορία της. Τον καψουρεύτηκε, του τα έδωσε όλα κι εκείνος της φέρθηκε σα να ήταν κανένα πεταμένο. Και η γκόμενα είχε σαλτάρει. Και αρχίσαμε να βγαίνουμε και να τα λέμε. Εκείνη τον πόνο της, εγώ τον δικό μου. Ήρθε κι ο δικός μου ο χωρισμός και το γλυκό έδεσε. Ένας άντρας και μια γυναίκα, στο ίδιο τραπέζι, να ενώνουν τις δυστυχίες τους και, αυτό είναι το περίεργο, όταν λένε καληνύχτα να αισθάνονται και οι δύο λίγο καλύτερα.<br /><br />Ήταν ένα βράδυ που είχαμε πάει για κινέζικο. Θυμάμαι πως είχα τις μαύρες μου. Κι εκείνη στα ίδια χάλια πρέπει να ήταν. Έμεινα για λίγα δευτερόλεπτα να την κοιτάζω, από πάνω μέχρι κάτω. Ξανθά μαλλιά, πανέμορφο πρόσωπο, λεπτό και γυμνασμένο κορμί, μια άκρως ερωτεύσιμη γκομενάρα από τις λίγες. Και ψυχούλα, ρε γαμώτο. Καλό παιδί, με όλη τη σημασία που μπορεί να έχουν αυτές οι δύο λέξεις.<br /><br />Ρε πούστη μου, πόσο μαλάκας πρέπει να είναι ένας άνθρωπος? Ρε τρόμπα, έχεις δει ποτέ τη σκατόφατσά σου στον καθρέφτη? Σου κάθεται τέτοιο μουνί, με τέτοια καλή ψυχή, κι εσύ ρε μαλάκα τι κάνεις?<br /><br />Πέρασαν οι μήνες.<br /><br />Βρεθήκαμε χθες. Στη γνωστή ώρα, για σούσι. Το προσωπό της φαινόταν χαρούμενο. Δε ξέρω αν φαινόταν και το δικό μου, πάντως κι εγώ χαρούμενος είμαι αυτές τις μέρες. Της είπα πρώτος εγώ τα δικά μου, τα ευχάριστα. Μετά μου είπε κι εκείνη τα δικά της. <span style="font-style: italic;">Πολύ καλό παιδί, πολύ ευγενικός, πολύ δοτικός, δείχνει όλο το ενδιαφέρον του και γουστάρω. Ακόμη δε ξεκόλλησα από τον άλλον, αλλά τουλάχιστον αισθάνομαι καλά. </span><br /><br />Φιλενάδα, αφού αισθάνεσαι καλά, όλα είναι οκ. Όσο για τον άλλον, αγάμητος θα σκυλογεράσει. Και το ξέρουμε και οι δύο.<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7367091311982355428?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-38317077705763010242008-05-26T09:27:00.002+03:002008-05-26T09:31:55.490+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family: verdana;">Είναι κάποια πράγματα που τα λες και γίνεσαι αντιπαθής. Ωστόσο, έτσι είναι και αυτό δε μπορεί να αλλάξει. </span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Κυρίες μου, αγάπες μου γλυκές, όσα και να δώσετε στον πλαστικό χειρουργό για να κάνει το βυζί σας να μοιάζει με βυζί δεκαπεντάχρονης, δεν θα γίνετε ποτέ ξανά δεκαπεντάχρονες. Γερνάτε. Πάρτε το χαμπάρι. </span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Το λέω, γιατί αυτό που μου έμεινε από το πρώτο μου σαββατοκύριακο στις παραλίες ήταν το ότι η μια στις πέντε έχει πλέον ψεύτικα βυζιά. Και είναι και τόσο ηλίθια, που πιστεύει πως οι άντρες δεν το καταλαβαίνουν. </span><br /><br /><span style="font-family: verdana;">Χίλιες φορές κρεμασμένο και αληθινό, παρά στητό και ψεύτικο. Period. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3831707770576301024?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-34413700575801374522008-05-23T17:18:00.006+03:002008-05-23T17:51:37.416+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Fk_0KrNpFTs/SDbY3qskWsI/AAAAAAAAAA0/7w8wsENa6uk/s1600-h/simple_pleasures_in_life_by_WatersOfTheSouth.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Fk_0KrNpFTs/SDbY3qskWsI/AAAAAAAAAA0/7w8wsENa6uk/s200/simple_pleasures_in_life_by_WatersOfTheSouth.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203584870338812610" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;">Βγαίνω πλέον κάθε μέρα, αλλά με διαφορετική παρέα. Συναντώ φίλους, φίλες, παλιές γκόμενες, γκόμενες που γνώρισα πρόσφατα. Δεν έχω κανένα άγχος για το πότε θα κλείσω το γραφείο. Και δεν έχω και κανένα άγχος για το τι θα κάνω αφότου κλείσω το γραφείο. Άλλες φορές παίρνω το αυτοκίνητο, άλλες όχι. Βασικά, όταν έχω διάθεση να πιω, δεν το παίρνω με τίποτα. Πράγμα που σημαίνει πως δεν καταπιέζω πλέον τον εαυτό μου. Αν θέλω να κατεβάσω δέκα Ursus-RedBull, τα κατεβάζω με την ησυχία μου. Αν θέλω να κατεβάσω δέκα σόδες (έχουμε μόνο Σουρωτή είπε προχθές η κοπελίτσα στο Belair - χο χο χο!), τις κατεβάζω κι αυτές. Μου λείπει, βέβαια, ο ύπνος, αλλά μ'αυτόν τον τύπο δεν είχα ποτέ ιδιαίτερα καλές σχέσεις. Οπότε, χέστηκα.</span></span><br /><p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;"><br />Μιλάω με φίλους στο τηλέφωνο, με τις ώρες. Κάνουμε σχέδια για εξόδους, ταξίδια, βόλτες με τα ποδήλατα. Και τα πραγματοποιούμε κιόλας. Σερφάρω στο internet, αλλά με μέτρο. Όσο χρειάζεται για να μη ξεφύγει η κατάσταση από το "περνάω καλά" και πάει στο "τείνω να εθιστώ". Με το κινητό μου, όλα καλά. Πέρασε ένας χρόνος από τότε που το γύρισα σε κάρτα και έχω βρει την υγειά μου. Και άσε το μαλάκα τον ταξιτζή της διαφήμισης να κάνει απεργία και να ζητάει αύξηση για να πληρώσει το λογαριασμό του. Βάζω πλέον μια κάρτα και κρατάει δύο εβδομάδες. Ίσως και τρεις. Άσε που δεν έχω το μυαλό μου στο κινητό. Χέστηκα κι αν χτυπήσει, χέστηκα κι αν μείνει σιωπηλό για μέρες. Χάρη θα μου κάνει.<br /><br />Γυμνάζομαι, πλέον, αρκετά τακτικά. Τα πόδια μου έχουν αρχίσει να θυμίζουν πέτρες. Με τα μπρατσάκια μου είναι που δε βλέπω χαΐρι, όπως και με την καμπύλη ευημερίας (βλέπε σκεμπές, για να θυμηθώ και τη λαϊκή μου καταγωγή), αλλά κάτι θα γίνει και μ'αυτά. Έφτασα να καπνίζω μόλις ενάμισι πακέτο την ημέρα. Καθόλου άσχημα, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν τρεις μήνες δε μου έφταναν ούτε τέσσερα.<br /><br />Κάνω σεξ όποτε γουστάρω. Αν νυστάζω, δεν υπάρχει περίπτωση να το δοκιμάσω. Ούτε και αν είμαι κουρασμένος. Πόσο μάλλον αν είμαι μεθυσμένος. Τέρμα πια το σεξ από υποχρέωση. Τέρμα τα γαμημένα τα viagra. Ζήτω το αυθόρμητο πήδημα, ζήτω η γκάβλα της στιγμής, ζήτω τα προφυλακτικά. Και που ήμουν δεσμευμένος και έτρωγα όλο το λούκι, πάλι παρέα με τις καπότες έκανα. Τουλάχιστον, τώρα υπάρχει και λόγος.<br /><br />Κάνω shopping! Φαντάζει απίστευτο, αλλά είναι πέρα ως πέρα αληθινό. Πηγαίνω στα μαγαζιά και δε με πιάνει κανενός είδους άγχος. Μπλούζες, παντελόνια, παπούτσια, ακόμη και για σώβρακα και φανέλες έχω πάει.<br /><br />Ετοιμάζομαι να μετακομίσω. Να μετακομίσω στο σπίτι που διάλεξα ανάμεσα σε είκοσι και όχι στο πρώτο που πήγα και είδα. Να το φτιάξω όπως θέλω. Όπως γουστάρω.<br /><br />Έκοψα τα μαλλιά μου κοντά. Πιο κοντά κι από την εποχή που έγλειφα τον αυτοκρατορικό κώλο της μαμάς-πατρίδας. Αντίδραση στον στοιχειώδη καλλωπισμό όσων είναι δεσμευμένοι, αλλά αισθάνονται πως ο γάμος είναι ακόμη μακριά. Έχω μείνει αξύριστος εδώ και τρεις μέρες. Και απολαμβάνω την αίσθηση, κάθε φορά που το χέρι μου ακουμπά το πρόσωπό μου.<br /><br />Είναι κάτι που είχε να συμβεί από την άνοιξη του 1998. Πριν ένα χρόνο, όταν είχα και πάλι την ευκαιρία να ζήσω κάτι τέτοιο, δεν έκανα τη χάρη στον εαυτό μου. Ήθελα γκόμενα, ο μαλάκας. Μόνιμη γκόμενα, δηλαδή, γιατί αν είναι για δύο φορές την εβδομάδα, αυτό είναι το εύκολο. Και τελικά έχασα την ευκαιρία και έχασα και την ησυχία μου. Τώρα όμως, ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Αν προκύψει, καλώς. Αν δεν προκύψει, και πάλι καλώς. Ας είναι καλά δύο αγαπημένες γυναίκες, μια που γνωρίζω αρκετό καιρό και μια που γνώρισα πρόσφατα, που μου άνοιξαν τα στραβά μου με τα λόγια τους. Κορίτσια, σας αγαπάω και τις δύο.<br /><br />Είμαι single. Και γουστάρω.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Photo: http://watersofthesouth.deviantart.com</span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3441370057580137452?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-42025010029261414002008-05-21T10:52:00.005+03:002008-05-21T18:11:15.001+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Κυριακή, 15 Ιουλίου 2007, διάλογος:</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">- Που πήγατε?</span><br /><span style="font-family:verdana;">- Καβάλα.</span><br /><span style="font-family:verdana;">- Περάσατε καλά?</span><br /><span style="font-family:verdana;">- Τέλεια!</span><br /><span style="font-family:verdana;">- Και τώρα που πας, νυχτιάτικα?</span><br /><span style="font-family:verdana;">- Πάμε για βραδυνό μπάνιο.</span><br /><span style="font-family:verdana;">- Καλά, βλαμμένα είστε...</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007, διαβάζω στην οθόνη του κινητού μου:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Ήταν ένα απίστευτα όμορφο καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι που δε θα ξεχάσω ποτέ. Εύχομαι να μη σταματήσουμε ποτέ να κάνουμε σα βλαμμένα και να είμαστε πάντα όπως τώρα.</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007, γράφω στο κινητό μου:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Ήταν μια παράξενη χρονιά. Γεμάτη με πάθος, έρωτα, αγάπη, γέλιο, αλλά και με μίσος, οργή και δάκρυα. Και όλα, άμεσα συνυφασμένα με εσένα. Εύχομαι το 2008 να φέρει γρήγορα τη στιγμή που θα κάνουμε και πάλι σα βλαμμένα και αυτή τη φορά να κρατήσει για πάντα.</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Απρίλιος του 2008, γράφω και πάλι στο κινητό μου:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Να πας να γαμηθείς. <span style="font-weight: bold;">Βλαμμένη.</span></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-4202501002926141400?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-73945951403299067792008-05-16T19:03:00.003+03:002008-05-16T19:25:34.669+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;">Ονομάζεται Ian Fraser Kilmister και γεννήθηκε 24 Δεκέμβρη του 1945, πράγμα που σημαίνει πως είναι δύο χρόνια μικρότερος από τον πατέρα μου και ένα μεγαλύτερος από τη μάνα μου. Είναι γνωστός με το όνομα Lemmy. Είναι </span><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >ο</span><span style="font-family:verdana;"> Lemmy. Ο ένας και μοναδικός, ιδρυτής και αιώνιος leader των Motorhead. Και παρά τα χρονάκια του, εξακολουθεί να ροκάρει σαν τρελός. Μακάρι να φτάσω τα χρόνια του και να κουβαλάω τη δύναμη της ψυχής του.<br /><br /></span><span style="font-family:verdana;">Επειδή όμως χεστήκατε για τα μουσικά μου γούστα, ο λόγος που τον αναφέρω είναι άλλος. Χθες βράδυ, άκουσα ένα τραγούδι του που είχα να ακούσω ίσως και δέκα χρόνια. Μιλάει για κάτι σκληρούς τύπους που δε κλαίνε ποτέ και για τον ίδιο το Lemmy, ο οποίος έκλαψε...<br /><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Still can't believe it, can't stand to leave it</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > But I know the rules</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > We were doomed babe, too much too soon babe</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > Acting like fools<br /><br />Tried to fly and we climbed too high</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > We saw it all, we had to fall</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > But I swear it's true, was all for you</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > I swear it's true, was all for you<br /><br />Making love all the time,</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > Never let the day go by, or a night</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > Sweet music in the dark</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > You always found the spark to light my light<br /><br />Tried to fly and we climbed too high</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > We saw it all, we had to fall</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > But I swear it's true, was all for you</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > I swear it's true, was all for you<br /><br />The only one babe, to ever break my heart was you, </span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" >Such a shame,</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:verdana;" > Tough guys never cry, but that'll be the day I die,</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:verdana;" > Speaking your name</span><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" ><br /><br />Tried to fly and climbed too high</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > We saw it all, we had to fall</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > But I swear it's true, was all for you</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:verdana;" > I swear it's true, was all for you<br /></span><br /><br /><br />Να είσαι πάντα καλά, θεέ Lemmy...<br /><br /><br /><br /><br /></span> <br /><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-yYpX9oKK1M&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/-yYpX9oKK1M&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7394595140329906779?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-45240952590186078052008-05-15T10:19:00.003+03:002008-05-15T10:23:49.660+03:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Ιούνιος του 2007 και το πρώτο ραντεβού ήταν, ουσιαστικά, στα τυφλά. Με ώρα συνάντησης στις δέκα και μισή και αλλαγή για τις ένδεκα, με τον καύσωνα να έχει ρημάξει την πόλη (39 έδειχνε το θερμόμετρο την ώρα που βγήκα από το σπίτι) και χωρίς να υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πρόταση για το που θα πάμε. Θυμάμαι πως ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα. Πρότεινε να πάμε για ποτό στο Μακεδονία Παλάς. Δέχτηκα, αλλά τελικά καταλήξαμε να τρώμε σούσι δίπλα στην πισίνα, με την υγρασία και τη ζέστη να κάνουν τη ζωή μου δύσκολη. Μετά ήρθαν τα ποτά στην Arabela, η βόλτα για τσιγάρα, το πρώτο, δειλό, άγγιγμα στο χέρι, τα επόμενα ποτά, το πρώτο σκαστό φιλί την ώρα που ανέτειλε ο ήλιος, το περπάτημα στην παραλία, η υπόσχεση να ξαναβγούμε το βράδυ.<br /><br />Στο δεύτερο ραντεβού τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα. Ο καύσωνας δεν έλεγε να υποχωρήσει, ήταν και Κυριακή και τα μαγαζιά ήταν άδεια, έπεσε ένα αρκετά έντονο χαμούρεμα στη μπάρα του Cardou αλλά κάτι μου έλεγε πως αυτό το ραντεβού θα ήταν το τελευταίο μας. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά θα έμενα και άσφαιρος. Ώσπου πρότεινα να πάμε, εκ νέου, στην Arabela και εκεί τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Μίλησα, γενικά και αόριστα, για βραδυνό μπάνιο και η σκέψη φάνηκε να την ενθουσιάζει. Το τρίτο ραντεβού, δύο μέρες αργότερα, θα περιλάμβανε νυχτερινές βουτιές και ρομαντζάδα κάτω απ'τα άστρα. Τέλεια...<br /><br />Και έτσι ακριβώς έγινε. Πήγαμε, βουτήξαμε, τυλιχτήκαμε με τις πετσέτες, αρχίσαμε να φιλιόμαστε, περπατήσαμε και καμιά πενηνταριά μέτρα πιο πέρα για να μην έχουμε καμία επαφή με τα χαζοχαρούμενα παιδάκια από το Μεσημέρι που λες και το είχαν βάλει σκόπό να μας κάνουν χαλάστρα. Είχα γκαβλώσει, αλλά... δε ξέρω τι με είχε πιάσει. Λες και φοβόμουν να προχωρήσω. Αισθάνθηκα τα δάχτυλά της να σφίγγουν την πλάτη μου. Χάιδεψα το βυζί της. Αυτό το βυζί που θα χάιδευα άπειρες φορές τους επόμενους μήνες. Η ρόγα της είχε σκληρύνει. Κατέβασα το χέρι μου χαμηλά. Το μουνί της ήταν μούσκεμα. Έκαιγε... Λίγο αργότερα, ήρθε ο πρώτος αναστεναγμός...<br /><br />Ούτε που θυμάμαι πόσο κράτησε. Το μόνο που έχει μείνει στη μνήμη μου είναι το ότι της ζήτησα να έχει τα μάτια ανοιχτά. Θέλω να βλέπω τα μάτια σου, είχα πει. Και ανταποκρίθηκε. Και μετά, επόμενη ανάμνηση, να την κρατάω στην αγκαλιά μου και να κοιτάζω τα φώτα το πλοίου στο βάθος. Είσαι καλά, με ρώτησε. Είμαι πάρα πολύ καλά... Μείναμε εκεί μέχρι τις πέντε. Στην επιστροφή, κρατούσα με το ένα χέρι το τιμόνι και με το άλλο το χέρι της. Σφιχτά. Τόσο σφιχτά που, όπως μου είπε πολύ καιρό αργότερα, τότε ήταν που κατάλαβε πως “αυτός ο τύπος δε μπήκε στη ζωή μου για να με πηδιόμαστε δύο φορές την εβδομάδα”.<br /><br />Ξάπλωσα στο κρεβάτι χωρίς να αισθάνομαι νύστα. Ρε πούστη μου... είμαι ερωτευμένος... Της έστειλα μήνυμα...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Μάιος του 2008, μεσημέρι και η παραλία είναι έρημη. Όπως εκείνο το βράδυ, αλλά αυτή τη φορά κάνει κρύο. Τα χαζοχαρούμενα παιδάκια από το Μεσημέρι δεν είναι εδώ. Είμαι ολομόναχος, εκείνη είναι πλέον μια ανάμνηση και έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που αισθάνθηκα την ανάγκη να στείλω ένα μήνυμα πριν κοιμηθώ. Είτε σε εκείνη, είτε σε οποιαδήποτε άλλη. Ποιος ξέρει με ποιον πηδήχτηκε χθες και ποιος ξέρει με ποια θα πηδηχτώ σήμερα...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-4524095259018607805?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-57131420948533134652008-05-10T13:09:00.004+03:002008-05-10T17:11:19.767+03:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Όλοι τις μισούμε, αλλά όλοι μπλέκουμε μαζί τους. Χαιρόμαστε σα μαλάκες, τις επιδεικνύουμε όλο χαρά στους φίλους και τους γνωστούς και μετά, όταν φάμε τη βοϊδόπουτσα, καταλαβαίνουμε τι ήταν και υποσχόμαστε πως αυτή ήταν η τελευταία. Και μετά, με το που θα μας κάνει και πάλι κούκου η εγκεφαλική μας μαλακία, μπλέκουμε και πάλι με μια τέτοια. Κυρίες και κύριοι... σας παρουσιάζω τις μπόφες.<br /><br />Σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει ο αδελφός Ασμοδαίος, μπόφα είναι η ηλίθια ή/και άσχημη γκόμενα (αναφέρεται υποτιμητικά για κάθε είδους άτιμη και φρικαλέα ψώλα). Συνώνυμα της λέξης είναι η πετούγια, η μπαζιόλα, η φλόμπα και η ζαλούφα. Η δική μου άποψη διαφέρει, ελαφρώς. Δε θα χαρακτήριζα μια άσχημη γυναίκα ως μπόφα, μόνο και μόνο επειδή είναι άσχημη. Κρατάω όμως το άτιμη και το φρικαλέα. Και το ψώλα, επίσης. Η November λέει πως κάτι τέτοιες τσούλες χαλάνε την πιάτσα. Να αγιάσει το στόμα της.<br /><br />Τη μπόφα δε μπορείς να την καταλάβεις από την αρχή, όταν κάνεις παιχνίδι μαζί της. Και αυτό είναι πολύ περίεργο, μια και την καταλαβαίνεις αμέσως όταν κάνει παιχνίδι μαζί της κάποιος που γνωρίζεις. Λένε πως ο έρωτας σε τυφλώνει. Μαλακίες. Η αγαμία είναι που σε τυφλώνει. Και όταν πέσει δίπλα σου μια ωραία γκόμενα, άντε να καταλάβεις τι καπνό φουμάρει. Ο μόνος, ίσως, τρόπος να την καταλάβεις είναι το γεγονός ότι ο αριθμός του κινητού της έχει αλλάξει πολύ πρόσφατα. Έχει την τάση να τον αλλάζει, κάθε φορά που χωρίζει. Και επίσης το ότι, όταν τα φτιάχνει μαζί σου, φροντίζει να μη πηγαίνετε στα μαγαζιά που σύχναζε πριν σε γνωρίσει. Θα σου προτείνει να πάτε, αλλά μετά από κάποιους μήνες. Θέλει να είναι σίγουρη πως ο προηγούμενος δεν θα αδειάσει στη μούρη της το ποτό του, όταν τη δει μπροστά του.<br /><br />Η μπόφα είναι αυτή που θα σου πει ότι βαράει καψούρες μαζί σου τουλάχιστον δύο εβδομάδες αφότου της το πεις εσύ. Είναι αυτή που θα πάει στην τουαλέτα του bar και θα πιάσει ευχαρίστως κουβέντα με τον τύπο που θα την πάρει από πίσω. Και, ενδεχομένως, θα σου το πει κιόλας. Θα απαιτεί την Άρτα και τα Γιάννενα από εσένα, αλλά με την πρώτη στραβή θα σε πουλήσει. Ίσως για τον άγνωστο, μέχρι σήμερα, γκόμενο που θα της συστήσει μια φίλη της (άλλη μπόφα - οι μπόφες πιάνουν φιλίες μόνο με μπόφες). Ίσως ακόμη και για τον, υποτιθέμενο, φίλο σου. Χώρισες? Στεναχωριέσαι? Κλαις? Σκέφτεσαι να της τηλεφωνήσεις και να της ζητήσεις να τα ξαναβρείτε? Πιες μια μπύρα ρε μαλάκα... Η μπόφα, την ώρα που εσύ κατεβάζεις τα ξίδια και λες “πέρασαν 24 ώρες, δεν αντέχω άλλο μακριά της”, ήδη πηδιέται στο σπίτι του επόμενου. Σε πονάει που σου το λέω? Join the club, παλιομαλάκα, μήπως και βάλουμε μυαλό. Όλοι μας.<br /><br />Στη σχέση της (εδώ γελάμε), η μπόφα, όπως προανέφερα, απαιτεί. Περί δικών της υποχρεώσεων, φυσικά, ούτε συζήτηση. Το πήδημά της διαφέρει, κατά περίπτωση. Αν είσαι σε φάση που της κάνεις τα χατήρια, μπορεί να είναι από καλό έως τέλειο. Αν είσαι σε φάση που δε μπορείς να της τα κάνεις, πήδα καλύτερα το κουτί του υπολογιστή σου. Θα αισθανθείς περισσότερα vibes. Ο χωρισμός της είναι τακτικός (μπορεί να είναι μαζί σου από τρεις έως εννέα μήνες) και άμεσος, χωρίς πολλά-πολλά.<br /><br />Συνολικά, μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για ένα από τα πλέον αηδιαστικά πλάσματα του πλανήτη.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τι πρέπει να κάνει ένας σόφρων άντρας όταν καταλάβει πως η γκόμενά του είναι μπόφα (εδώ δε λέω όταν τη συναντήσει, γιατί, όπως προείπα, είναι δύσκολο να καταλάβεις πως είναι μπόφα):</span> RUN, MALAKA, RUN. Αν είσαι λίγο ζωάκι, κοίτα να την πέσεις στη φιλενάδα της. Ή ακόμη και στην αδερφή της. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη γκάβλα από το να βλέπεις δύο μπόφες να μαλώνουν για ένα γκόμενο. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο γκόμενος είσαι εσύ. Α, και επίσης, αν χώρισες μαζί της προχθές, κοίτα να την ξε-ερωτευθείς σύντομα. Έχει ήδη πηδηχτεί με τον επόμενο. Χθες.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-5713142094853313465?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-35642933221416274422008-04-30T11:13:00.001+03:002008-04-30T11:15:26.461+03:00<p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"><span style="font-size:100%;">Το έκλεισα αργά. Περασμένες ένδεκα. Το κεφάλι καζάνι, το συκώτι πρησμένο, η διάθεση κάτω από το μηδέν. Μαλακισμένη μέρα. Εντελώς μαλακισμένη. Σπίτι, μπάνιο, ντύσιμο, ταξί, Dizzy. Και μπύρες. Πολλές μπύρες.<br /><br />Κοντεύει δύο. Είμαι ήδη μεθυσμένος. Βγαίνω και περπατάω στο πλακόστρωτο. Φτάνω Μητροπόλεως, ανεβαίνω Τσιμισκή και συνεχίζω. Αριστοτέλους. Κατεβαίνω προς τα κάτω. Βλέπω τις πολυθρόνες από μπαμπού. Το Ciel έχει κλείσει. Κάθομαι. Κλείνω τα μάτια, αλλά βλέπω. Βλέπω και ζω τα πάντα. Ξανά. Αγκαλιά, φιλί, πολυθρόνα, χάδι. Έρωτας.<br /><br />Ανοίγω και πάλι τα μάτια. Το τίποτα.<br /><br />Ταξί, ανοιχτό παράθυρο, σπίτι, τουαλέτα. Ξερνάω μπύρα, ανακατεμένη με αίμα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Τι έκανες χθες? Πήγα για μια μπύρα στο Dizzy. Και μετά? Ήρεμα πράγματα. Σπίτι και νανάκια. </span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3564293322141627442?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-10228527954795592872008-04-26T19:49:00.003+03:002008-04-26T19:56:40.974+03:00<p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"><span style="font-size:100%;">Είπα να ασχοληθώ λίγο με το άθλημα μετά από πολύ καιρό. Και είδα ότι ο κόσμος δεν έχει προχωρήσει καθόλου παραπέρα, όπως θα έλεγε ο King στον Μαύρο Πύργο...<br /><br /></span> </p> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Εκείνη:</span> ti douleia kaneis?<br /><span style="font-weight: bold;">Εγώ:</span> ποδοσφαιριστής. εσύ?<br /><span style="font-weight: bold;">Εκείνη:</span> filologos<br /><span style="font-weight: bold;">Εγώ:</span> της Γραικοεγγλέζικης Φιλολογίας?<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Σκατά. Δεν το έχω. Τουλάχιστον, αν της έλεγα ότι είμαι γιατρός, τότε μπορεί και να μου καθόταν.<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-1022852795479559287?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-46215087292325541582008-04-25T12:57:00.004+03:002008-04-25T13:01:19.422+03:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Με είχαν ξαναπάρει φαντάρο. Δε ξέρω γιατί, δε ξέρω πως, αλλά είχα διαβάσει ένα κωλόχαρτο που έλεγε πως πρέπει να υπηρετήσω για άλλον ένα χρόνο. Και είχα φρικάρει. Φορούσα μια από εκείνες τις γαμημένες φόρμες παραλλαγής, με είχαν κουρέψει, με υποχρέωναν κάθε πρωί να τσιτώνω τις κουβέρτες στο κρεβάτι μου και να χτυπάω προσοχές στον κάθε μαλάκα.<br /><br />Είχα πάρει έξοδο και καθόμασταν μέσα στο αυτοκίνητο με τον Ο., σταματημένοι μπροστά στο Porto Palace. Δε ξέρω τι σκατά είχαμε πάει να κάνουμε εκεί, ξέρω όμως πως έβρεχε και πως το νερό που έπεφτε ήταν μαύρο. Κατράμι. Και έβρεχε απίστευτα γαμημένα πολύ. Σταματημένο αυτοκίνητο, οι γυαλοκαθαριστήρες να δουλεύουν στην τελευταία σκάλα και να μη βλέπουμε μπροστά μας. Και το νερό, πάντα, κατάμαυρο.<br /><br />Χτύπησε το κινητό του. Άκουσα τη φωνή που του μιλούσε. Ελάτε στο ΑΧΕΠΑ για αναγνώριση.<br /><br />Επόμενη σκηνή, στο νεκροτομείο. Άνοιξαν το ψυγείο και έβγαλαν το κομμάτι ενός χεριού, από τον ώμο μέχρι τον αγκώνα. Ήταν κομμένο και έτρεχε ασταμάτητα αίμα μέσα από το κόκκαλο. Το αναγνωρίσαμε αμέσως. Ήταν το χέρι του Σ. και δεν είχαμε καμία απολύτως αμφιβολία. Άρχισα να κλαίω. Ο Ο. δάκρυσε. Τον έβλεπα να σφίγγει τα δόντια του και να τρέχουν τα δάκρυα από τα μάτια του. Πήρε το κομμένο κομάτι του χεριού του Σ. στα δικά του χέρια. <span style="font-style: italic;">Τι να κάνουμε? Έτσι είναι η ζωή. Καλό ταξίδι ρε φίλε. Να δώσεις χαιρετίσματα. Και θα τα πούμε.</span><br /><br />Κοίταξε το κόκκαλο και του μίλησε. <span style="font-style: italic;">Σ., μ'ακούς?</span><br /><br />Χτύπησε το κινητό του. Ο ήχος του sms.<br /><br />Ήταν sms από τον Σ..<br /><br /><span style="font-style: italic;">Ναι, σ'ακούω.</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-4621508729232554158?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-77252584852705231382008-04-23T18:17:00.004+02:002008-04-23T18:29:55.386+02:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-family:verdana;">Είναι απίστευτα τα όσα μπορεί να ακούσει ένας άντρας από το στόμα μιας γυναίκας. Φαντάζομαι, βέβαια, πως κι εσείς οι γυναίκες λέτε το ίδιο, αλλά το blog είναι δικό μου και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τις ενστάσεις σας. Ακολουθεί μια λίστα με τα all time classics που άκουσα. Στα περισσότερα, το παραδέχομαι, δε μπήκα καν στη διαδικασία να απαντήσω. Οι απαντήσεις δίνονται σήμερα. Γραπτώς.<br /><br /></span></span><span style="font-size:100%;"><br /><span style="font-family: verdana;">Με έβαλες να κοιμηθώ σε ένα χαμαιτυπείο.</span><br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Χαμαιτυπείο ήταν το Metropolitan, στη Θεσσαλονίκη. Εντάξει, δεν είναι και Hyatt, αλλά...<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Μην ακουμπάς τα μάγουλά σου επάνω στη μπλούζα μου. Τα γένια σου τη χαλάνε.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Φαντάσου δηλαδή να μη ξυριζόμουν πάντα μισή ώρα πριν σε συναντήσω.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Δεν το πιστεύω. Είμαι έγκυος.</span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" ><br /><br /><span style="font-style: italic;">Κάναμε σεξ χωρίς καμία απολύτως προφύλαξη την ημέρα που ξέραμε πως μπορεί να συμβεί. Τι περίμενες?<br /><br /><br /></span></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Με ενδιαφέρει η ποιότητα στις συναντήσεις μας.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Εμένα πάλι, με ενδιαφέρει το να στεκόμαστε στην είσοδο της Alpha Bank στην Παύλου Μελά, όπως έκαναν πριν είκοσι χρόνια οι πάνκηδες, και να ρωτάμε όποιον περνάει “φιλλλλαράκι μήπως έχεις κανένα δεκάρικο?”.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Είσαι αξιολύπητος.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Μπορεί. Εξακολουθώ όμως να θέλω να χωρίσουμε.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Δεν μου αρέσει να πληρώνω.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Ούτε κι εμένα, αλλά δε θα γίνω και κλέφτης.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Τελείωσες?<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Όχι, τραβήχτηκα και κατούρησα επάνω στην κοιλιά σου.</span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" ><br /><br /><br />Γι'αυτό περπατάμε τόση ώρα, ενώ εγώ θέλω να κάνω τσίσα?<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Είπα να το παίξω ρομαντικός, ο μαλάκας. Λες να οδήγησα νυχτιάτικα μέχρι την Άθυτο για να σε πάω στα δημόσια ουρητήριά της?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Είσαι πολύ καλό παιδί.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Ναι, 36 χρονών, υπερφυσικός μπεμπές είμαι.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Πονάω.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Σώπα. Κι εγώ νόμιζα πως κάνεις πρόβα για την όπερα.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Πονάς?<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Που μου έβαλες δάχτυλο χωρίς να με ρωτήσεις? Όχι, γαραλιέμαι.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Ο Γιάννης είναι ένας άνθρωπος που δεν έπαψε ποτέ να ενδιαφέρεται για μένα.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Μπράβο. Να τον φέρεις, να κάνουμε τρίο.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Δεν ήμουν έτοιμη.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Και μου το λες μετά από έναν ολόκληρο μήνα?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Δεν είσαι καθαρόαιμο.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Και τι είμαι? Ημίαιμο?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Δεν θα τολμήσεις να ξαναπείς ότι προσπαθώ να σε πατρονάρω.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Και αυτή τη στιγμή τι κάνεις? Χορεύεις πεντοζάλη?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Θέλω να έχουμε μια υγιή<span style="font-weight: bold;">ς</span> σχέση.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Τι να πει κανείς?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Αντίο λατρεμένε μου.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Αντίο και σ'εσένα, ψωλοκαυλίτσα μου, που εξαιτίας σου δε μπορώ να περάσω κάτω από την Καμάρα.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Έχεις ξανακάνει σχέση με κάποια σαν εμένα?<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Όχι, οι υπόλοιπες γυναίκες που είχα σχέση ήταν με τρία αυτιά, τέσσερα πόδια, δύο μουνιά και είχαν και μούσια στο πρόσωπο.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Εκείνη η κακάσχημη ξανθιά, με το μίνι.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Θες να πεις, εκείνος ο ξανθός παίδαρος?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Όχι, δεν υπάρχει άλλος.<br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">Μη το ψάχνεις. Το μεσημέρι πήδηξα τη δικιά του.<br /><br /><br /></span></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >(Συνέχεια του προηγουμένου) Σε μισώ.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Στ'αρχίδια μου.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Είσαι άσχημος.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Καλά που μου το είπες, να κάνω μήνυση στη μάνα μου.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Μυρίζεις άσχημα.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Φοράω τη Weekend του Burberry που μου αγόρασες εσύ, <span style="font-weight: bold;">ΗΛΙΘΙΑ</span>.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Είσαι σεξουαλικά ανεπαρκής.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Καλά που μου το είπες, μετά από οκτώ φορές μέσα σε λιγότερο από σαρανταοκτώ ώρες.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Είσαι γέρος.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Κι εσύ, στα 32 σου, περνιέσαι για πιπίνι?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Προτιμώ τους μικρότερους επειδή έχουν μεγαλύτερες αντοχές.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Κι εκείνοι σε προτιμούν επειδή έχουν το βίτσιο να γαμιούνται με μεγαλύτερες.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Εγώ δεν έχω ανάγκη να παίρνω πίπες.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Κι εγώ είμαι ο μαλάκας που σε έγλειψα?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Το χάπι δεν είναι καθόλου αποτελεσματικό.<br /><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" >Ναι, μπορεί να μείνεις έγκυος ακόμη και αν σε φιλήσω.<br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family: verdana;font-size:100%;" >Με τις υγείες μας...</span><span style="font-style: italic; font-family: verdana;font-size:100%;" ><br /></span> <p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;"><br /></span> </p> <p face="verdana" style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p face="verdana" style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"></p><p style="margin-bottom: 0cm; font-family: verdana;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><span style="font-size:100%;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7725258485270523138?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-80736866226072420142008-04-15T21:31:00.004+02:002008-04-16T07:37:58.102+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Ο Paul Stanley των Kiss είχε πει κάποτε πως όταν θυμάσαι κάποια πράγματα που έκανες νέος, ντρέπεσαι γιατί καταλαβαίνεις πόσο ηλίθιος ήσουν. Κάπως έτσι κι εγώ, θυμάμαι την εποχή που είχα κολλήσει σε μια τρελοπαρέα που απαρτιζόταν από ένα γαλακτοπώλη, ένα σπορατζή της παραλίας, μια σερβιτόρα σε μαγαζιά με φρουτάκια και ένα ταξιτζή. Όχι πως έχω τίποτα με τους ανθρώπους, έτσι? Κάθε άλλο. Μια χαρά παιδιά ήταν και μια χαρά τα περνούσαμε. Έλα όμως που είχαν ένα μεγάλο ελάττωμα: ήταν σκυλάδες. Είχα πείσει τον εαυτό μου πως το να ακούς αυτό το ελληνοθωμανοαραβικό μουσικό ιδίωμα, τουλάχιστον στα μαγαζιά που πηγαίνεις, δεν είναι ένδειξη εγκεφαλικής σύφιλης.<br /><br />Ντρέπομαι...<br /><br />Όπως και να'χει, εκείνη την εποχή γυρίζαμε σε τέτοια μαγαζιά και εκείνο το βράδυ είχαμε πάει στην Έκτη Αίσθηση. Το σκηνικό, γνώριμο. Το κυκλικό bar στη μέση, ένα τσούρμο από εραστές της αποτυχίας να χαζεύει τις γκόμενες με τους ωραίους κώλους που δούλευαν μέσα, οι υπόλοιποι άντρες να στέκονται σαν τα παλούκια, με το μόνιμο μπλαζέ ύφος τους και οι γκόμενες να στέλνουν ασταμάτητα sms σε φίλες και γνωστές και να κουνάνε τους δικούς τους κώλους στο ρυθμό της μουσικής. Τέλεια. Αράξαμε σε ένα σταντ στη γωνία, πήραμε τα ποτά μας και τότε έπεσε το μάτι μου σε ένα σούπερ μουνάκι που έπινε το ποτό του στο bar, παρέα με μια φίλη του. Αδερφές ήταν, αλλά αυτό θα το μάθαινα αργότερα. Η ώρα περνούσε, το μάτι μου έπαιζε, το δικό της έπαιξε κάποια στιγμή, μείναμε να κοιταζόμαστε, ωραία σκέφτηκα και παρήγγειλα ένα σέικερ και δύο ποτηράκια. Εκείνη την εποχή (και πάλι ντρέπομαι) δεν είχα κατανοήσει ακόμη πως το να προσεγγίζεις γκόμενα με σφηνάκια είναι τόσο κιτς, όσο και το να βλέπεις το νομάρχη (αυτόν που μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο) καβάλα στο άλογο. Ήρθε το σέικερ, ετοιμάστηκα ψυχολογικά για τη μεγάλη μάχη, ξεκίνησα και στα μισά της διαδρομής έφαγα το μεγάλο ταράκουλο, μια και το αντικείμενο του πόθου μου πήρε το κινητό του στο χέρι και πήγε προς την έξοδο κι εγώ έμεινα με ένα σέικερ και δύο ποτηράκια στο χέρι, σα μαλάκας. Δε γαμιέται, σκέφτηκα. Πλησίασα τη φίλη της. Συστήθηκα, μου χαμογέλασε. Σε κοιτάζω εδώ και ώρα, της είπα, και πήρα το θάρρος να συστηθώ. Μου χαμογέλασε. Δ. την έλεγαν Μετά από λίγο ήρθε και η άλλη. Από 'δώ η αδερφή μου, η Ρ.. Χάρηκα, είπα. Να πας να γαμηθείς, σκέφτηκα.<br /><br />Μιλήσαμε για κανένα δεκάλεπτο και γύρισα πίσω, αφού είχε αρνηθεί να μου δώσει το τηλέφωνό της. Δώσε μου το δικό σου, μου είχε πει. Και το έδωσα, λέγοντας από μέσα μου καλά, σιγά μη πάρεις. Και μετά από λίγες μέρες, Κυριακή απόγευμα και ενώ γυρνούσαμε με τα παιδιά από το γήπεδο, πήρε. Βγήκαμε το επόμενο βράδυ.<br /><br />Πήγαμε πρώτα για φαγητό. Και μετά για ποτό. Και μετά, για δεύτερο ποτό. Και μετά, ναι, για τρίτο. Και μετά, ρίξαμε και ένα σούπερ πήδημα μέσα στο παλιό μου Audi, στο δημοτικό parking της Σοφούλη, μπροστά στη θάλασσα. Καλή ήταν. Πολύ καλή. Και ψηλή, και με ωραίο σώμα, και με ωραίους βύζους, και με ωραίο κώλο. Και έκανε και μια απίστευτη πίπα, ίσως από τις καλύτερες ever. Και μετά... Ε, ναι, μετά ήρθε το ξενέρωμα.<br /><br />Δηλαδή, ήρθε το επόμενο πρωί. Ξύπνησα και της έστειλα ένα sms. Καλημέρα... κάτι. Δε θυμάμαι αν έγραψα μωρό μου ή γλυκειά μου ή καυλίτσα μου ή κάτι άλλο. Η απάντησή της? ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΑΝΑΡΗ ΜΟΥ.<br /><br />Βγήκαμε και εκείνο το βράδυ. Αυτή τη φορά, χωρίς φαγητά και πολλά ποτά. Μετά από το πρώτο, φύγαμε σφαίρα για το σπίτι μου και επαναλάβαμε τη βραδιά της ακολασίας. Την πήγα στο σπίτι γύρω στις 5, επέστρεψα, κοίταξα το κινητό μου πριν κοιμηθώ και... ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΝΑΡΗ ΜΟΥ.<br /><br />Το επόμενο μεσημέρι βγήκα για καφέ με το Μ.. Τι κάνεις ρε μαλάκα, ακόμη στα σκυλομάγαζα γυρνάς? Γυρνάω, αλλά λέω να το κόψω. Γιατί, τους βαρέθηκες? Όχι ρε μαλάκα, μια χαρά παιδιά είναι. Το θέμα είναι ότι χτύπησα γκόμενα. Πως τη λένε? Δ.. Και θα τα κόψεις επειδή δε θέλει να πηγαίνετε? Έβγαλα το κινητό μου και του έδειξα τα μηνύματα. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΑΝΑΡΗ ΜΟΥ, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΝΑΡΗ ΜΟΥ. Έβαλε τα γέλια. Γέλασα κι εγώ. Δηλαδή, για το πω όπως έγινε, κλάψαμε από τα γέλια. Ρε μαλάκα, μου είπε, τι είναι αυτό? Όπως το βλέπεις, απάντησα. Ο μανάρης, η μανάρα, το μανάρι. Πήραμε τα ουσιαστικά και τα κάναμε επίθετα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεν ξαναχτύπησα γκόμενα σε σκυλομάγαζο. Period. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8073686622607242014?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-37919138425864687592008-04-12T12:43:00.005+02:002008-04-12T12:50:38.606+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Το ραντεβού ήταν στις πέντε και μισή και ήδη κόντευε έξι. Αφού δεν ήρθε ακόμη, θα φύγω. Εγώ σου είπα να φύγεις, ούτως ή άλλως. Δε θέλω να είσαι εδώ όταν θα έρθει. Είσαι σοβαρός? Με εμένα έκλεισε ραντεβού, όχι μ'εσένα. Μ'εσένα το έκλεισε, αλλά η υπόθεση αφορά εμένα και μόνο εμένα. Αν είσαι εδώ, μπορεί να ακούσεις πράγματα που δε θέλεις να ακούσεις. Σηκώθηκε να πάρει το σακάκι του. Και τότε την είδα έξω από την πόρτα. Την άνοιξε και μπήκε. Σηκώθηκα και άπλωσα το χέρι. Ειλικρινά, της είπα, θα ήθελα να γνωριζόμασταν κάτω από καλύτερες συνθήκες. Ανταπέδωσε τη χειραψία. Φαινόταν φοβισμένη, σαν να νόμιζε πως θα της χυμήξω. Εκείνος αρκέστηκε σε ένα καλησπέρα σας. Δε μίλησε καθόλου, για τα επόμενα δέκα λεπτά.<br /><br />Μου έδωσε το κλειδί. Το τσέκαρα. Ήταν όντως αυτό. Μετά, άρχισα να συμπληρώνω μια υπεύθυνη δήλωση. Σταμάτησα στον αριθμό ταυτότητας. Μισό λεπτάκι, της είπα, γιατί άλλαξα πρόσφατα ταυτότητα και δε θυμάμαι τον αριθμό. Εγώ δεν άλλαξα ακόμη, μου είπε, γιατί έβγαλαν το χριστιανός ορθόδοξος κι εγώ το θέλω. Μου φάνηκε πολύ αστείο. Πάντα γελάω όταν ακούω τέτοιες κουβέντες. Δε μπόρεσα όμως να γελάσω.<br /><br />Ήταν κρίμα που μαλώνατε συνέχεια, είπε. Δεν απάντησα. Και δεν έχει άλλο φίλο. Και τα χριστούγεννα, τότε που της κάνατε τις σκηνές, και πάλι δεν είχε άλλο φίλο. Ήσασταν άδικος μαζί της. Γύρισα και την κοίταξα. Κάποτε ήταν πολύ όμορφη. Έχουν περάσει κάποιες δεκαετίες από τότε, σίγουρα όμως ήταν πολύ όμορφη. Είχα δει φωτογραφίες της, κατά καιρούς. Τώρα πια, σπασμένη. Με ρυτίδες, με τα πόδια της παραμορφωμένα από τη φλεβίτιδα, με την κούραση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της. Μια ολόκληρη ζωή στη δουλειά. Να μεγαλώνει δύο παιδιά, να είναι εργαζόμενη, να είναι νοικοκυρά, να έχει ένα σπίτι που πάντα λαμποκοπούσε. Και να τρέχει και στις εκκλησίες, όχι από βλακεία, αλλά από πραγματική πίστη. Αναστέναξα.<br /><br />Δεν είχε άλλο φίλο, επανέλαβε. Το ξέρω το παιδί μου. Την ξανακοίταξα. Πως να στείλεις μια γυναίκα εξήντα χρόνων στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό? Πως να την κάνεις ρεζίλι εσύ, ένας άνθρωπος που έχεις κάτι παραπάνω από τα μισά της χρόνια? Εσύ, που κάποτε ήθελες αυτή η γυναίκα να γίνει πεθερά σου? Και τι να της πεις? Πως να της πεις ότι δεν είσαι κανένα παρανοϊκό τέρας που παίρνει φόρα και χτυπάει τα θυροτηλέφωνα του κόσμου? Πως να της πεις ότι δεν έβγαλες τίποτα από το μυαλό σου, αλλά ότι το παιδί της και "φίλο" είχε, και σου το είπε κατάμουτρα, και σου είπε και γαργαλιστικές λεπτομέρειες από το πως τον γνώρισε και το πως πηδήχτηκε μαζί του, μόνο και μόνο για να σε πικάρει? Πως να της πεις ότι τα δέχτηκες και τα συγχώρεσες όλα αυτά επειδή το αγάπησες πραγματικά το παιδί της και ότι το πρόσεξες σαν τα μάτια σου? Πως να της πεις ότι το παιδί της σε παρουσίασε σ'εκείνη σαν να είσαι ένας αλήτης, μόνο και μόνο επειδή ντρεπόταν να παραδεχτεί πως φέρθηκε σκάρτα? Πως να της πεις ότι το παιδί της τα έκανε σκατά με τα μαλακισμένα ψέματα που της είπε και τα οποία, τελικά, οδήγησαν την κατάσταση στα άκρα?<br /><br />Δε θέλω, της είπα, να πω πράγματα που θα σας στεναχωρήσουν. Δεν αξίζει. Σας παρακαλώ, αφήστε το. Το τι έγινε τότε το ξέρουμε μόνο εγώ και εκείνη. Αν ποτέ θελήσει, αν ποτέ βρει το θάρρος, θα σας τα πει εκείνη. Πήγε να επιμείνει. Την έκοψα. Σας παρακαλώ...<br /><br />Υπέγραψα την υπεύθυνη δήλωση και της την έδωσα. Θα πρέπει να έρθετε άλλη μια βόλτα τη Δευτέρα, για να πάρετε το χαρτί της απόλυσης. Μου χαμογέλασε. Γιατί βρε παιδιά, ρώτησε. Εκείνη είναι μικρή και είναι ακόμη επιπόλαιη. Και δε μας μιλάει. Κάτω να τη βάλεις και να τη χτυπάς, δε μιλάει. Κι εσύ, τόσο ωραίο παληκάρι. Εδώ πήγα να φουντώσω. Θυμήθηκα το ένας άσχημος φαλακρός που είχε πει στην κόρη της και που κόρη της έσπευσε να μεταφέρει σ'εμένα, αλλά, μια δεύτερη σκέψη με ηρέμησε. Η κόρη της δεν είναι, τελικά, και ο πιο ειλικρινής άνθρωπος του πλανήτη. Και τι "μικρή", γαμώ το θεό μου? Τριανταδύο χρόνων γαϊδούρα είναι. Έτσι είναι οι μικρές?<br /><br />Χαιρετηθήκαμε. Μακάρι, της είπα για μια ακόμη φορά, να γνωριζόμασταν κάτω από άλλες συνθήκες.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ζώον.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3791913842586468759?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-8264182091070554672008-04-11T08:10:00.005+02:002008-04-11T08:29:07.921+02:00<span style=";font-family:verdana;font-size:85%;" >Είναι απίστευτη ταινία. Όταν την είχα πρωτοδεί, ήμουν φοιτητής και, μέσα στην τρέλα της εποχής, τα πρώτα μου σχόλια ήταν ότι "ο Tarantino έχει πολύ σοβαρό πρόβλημα" και ότι "στη διάρκεια των γυρισμάτων θα πρέπει να καταναλώθηκε τουλάχιστον ένα κοντέινερ με κόκα και άλλο ένα με χόρτο". Σήμερα, ισχύει μόνο το δεύτερο σχόλιο.<br /><br />Ο κόσμος θυμάται ένα συγκεκριμενο διάλογο. Θυμάται, τρόπος του λέγειν. Ο Jackson μαινόμενος και ο φουκαράς ο Brett να έχει κατουρηθεί πάνω του και να περνά τις τελευταίες στιγμές της ζωής του σε κατάσταση τρόμου, ρωτώντας: what?<br /><br />Jules: What does Marcellus Wallace look like?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: What?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: What country you from?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: What?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: What ain't no country I ever heard of! They speak English in What?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: What?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: ENGLISH, MOTHERFUCKER! DO-YOU-SPEAK-IT?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: Yes!<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: Then you know what I'm saying!<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: Yes!<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: Describe what Marcellus Wallace looks like!<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: What, I .....?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: (ενώ τον σημαδεύει με τον Mr 9 mm) Say what again. SAY WHAT AGAIN. I dare you, I double dare you, motherfucker. Say what one more goddamn time.<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: Hhhhe's bbblack...<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: Go on. ...<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: He's bald...<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: Does he look like a bitch?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: What?<br />Jules: (του ρίχνει στον ώμο) DOES-HE-LOOK-LIKE-A-BITCH?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: No!<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000168/"></a></b>Jules: Then why you try to fuck him like a bitch, Brett?<br /><b><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001844/"></a></b>Brett: I didn't.<br />Jules: Yes you did! YES YOU DID, Brett. You tried to fuck him. And Marcellus Wallace don't like to be fucked by anybody, except Mrs. Wallace.<br /><br /><br />Ο κορυφαίος διάλογος όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη και παρά το γεγονός ότι, ουσιαστικά, είναι μονόλογος, είναι στο φινάλε. Ο Jackson έχει αρπάξει το όπλο του Ringo, έχει καταφέρει να ηρεμήσει τη Yolanda και...<br /><br />Jules: Wanna know what I'm buyin' Ringo?<br />Ringo: What?<br />Jules: Your life. I'm givin' you that money so I don't hafta kill your ass. You read the Bible?<br />Ringo: Not regularly.<br />Jules: There's a passage I got memorized. Ezekiel 25:17. The path of the righteous man is beset on all sides by the inequities of the selfish and the tyranny of evil men. Blessed is he who, in the name of charity and good will, shepherds the weak through the valley of the darkness. For he is truly his brother's keeper and the finder of lost children. And I will strike down upon thee with great vengeance and furious anger those who attempt to poison and destroy my brothers. And you will know I am the Lord when I lay my vengeance upon you. I been sayin' that shit for years. And if you ever heard it, it meant your ass. I never really questioned what it meant. I thought it was just a cold-blooded thing to say to a motherfucker before you popped a cap in his ass. But I saw some shit this mornin' made me think twice. Now I'm thinkin': it could mean you're the evil man. And I'm the righteous man. And Mr. 9mm here, he's the shepherd protecting my righteous ass in the valley of darkness. Or it could be you're the righteous man and I'm the shepherd and it's the world that's evil and selfish. I'd like that. But that shit ain't the truth. The truth is you're the weak. And I'm the tyranny of evil men. But I'm tryin', Ringo. I'm tryin' REEL hard to be the shepherd.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Το είδα, για μια ακόμη φορά, χθες το βράδυ...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-826418209107055467?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-78242347709515360712008-04-09T11:14:00.005+02:002008-04-09T11:19:03.694+02:00<object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tdGFt_ZwnYU&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/tdGFt_ZwnYU&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Πάμε γι'άλλες πολιτείες. <span style="font-weight: bold;">ΑΛΗΘΙΝΕΣ.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7824234770951536071?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-84142849916318384772008-04-09T11:01:00.000+02:002008-04-09T11:02:47.516+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HEpq7zc5rZI&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/HEpq7zc5rZI&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8414284991631838477?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-38420773700835335462008-04-07T08:07:00.008+02:002008-04-07T08:34:02.345+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Τη γνωρίζεις και παθαίνεις πλάκα και λες οκ, τέρμα οι μαλακίες γιατί αυτό είναι ωραίο κομμάτι και ας το προσέξω λίγο παραπάνω, μήπως και στεριώσει. Και το προσέχεις. Σαν τα μάτια σου.<br /><br />Και δώστου κάθε μέρα 280 χιλιόμετρα, για ένα μήνα και κάτι, για να κάνει τα μπανάκια του στο Μαρμαρά και τη βολτίτσα του στη Σάνη.<br /><br />Και δώστου συνεχόμενες, καθημερινές εξόδους μέχρι τις 5 το πρωί, αν και εσύ δουλεύεις ενώ εκείνη όχι.<br /><br />Και δώστου να την πηγαίνεις κάθε βράδυ για φαγητό, πριν από τα ποτά. Και ποτέ στην οικογενειακή ταβέρνα "Ο Πλάτανος" ή στη χασαποταβέρνα "Τα Δώδεκα Ξαδέρφια", έτσι? Στο Clochard, στο Αγιολί, στο Μαϊάμι και τον Αχινό για το φαγκρί (τα άλλα ψάρια της μυρίζουν), τα αχνιστά της μύδια και τις καραβίδες της (οι γαρίδες, επίσης, της μυρίζουν) της και πάει λέγοντας.<br /><br />Και δώστου να τις αγοράζεις τις εξάδες τα νερά, γιατί το νερό της βρύσης της χαλάει τη διάθεση.<br /><br />Και δώστου να τις αγοράζεις δέκα-δέκα τις κονσέρβες για το γάτο της που είναι κυριλάτος και δεν τρώει ό,τι κι ό,τι.<br /><br />Και δώστου να τρέχεις στα Goody's και στον Τάκη και στα Mac και να της αγοράζεις φαγητό.<br /><br />Και δώστου να έχεις κάνει μαζί της πάνω από 24.000 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητό σου μέσα σε εννέα μήνες και κάτι.<br /><br />Και δώστου να σε έχει βάλει να κόψεις το internet και να αναγκάζεσαι να τρέχεις στα internet cafe για να κάνεις τη δουλειά σου και να πληρώνεις την εκτύπωση μιας Α4 σαν ψηφιακή εκτύπωση γιγαντοαφίσας.<br /><br />Και δώστου να σου ζητάει εκδρομές στη Μύκονο.<br /><br />Και δώστου να σου ξεκαθαρίζει πως τα μόνα μέρη που της αρέσουν στην Ελλάδα είναι η Μύκονος και η Αθήνα και πως αν δε θέλεις <span style="font-style: italic;">να την πας</span> εκεί, τότε θα πρέπει <span style="font-style: italic;">να την πας</span> στο εξωτερικό.<br /><br />Και δώστου να την πηγαίνεις εκδρομές για σαββατοκύριακα και να μένεις μόνο στα Classical Hotels.<br /><br />Και δώστου να σου πρήζει και τα αρχίδια πως εκείνη είναι κυρία και πως όλα αυτά πρέπει να τα πληρώνει ο μαλ εεεεεε, ο κύριος.<br /><br />Και δώστου να τη βάζεις να δουλέψει στο γραφείο σου, μια και δε μπορεί να βρει δουλειά επί 11 μήνες, να της δίνεις 1000 ευρώ στο χέρι και ένσημα από την πρώτη κιόλας μέρα και να δουλεύει από τις 8:30 το πρωί μέχρι τις 13:30 το μεσημέρι.<br /><br />Και δώστου να σου έχει κοστίσει μέσα σε εννέα μήνες και κάτι, μαζί με τους μισθούς και τα ένσημα δύο μηνών, κάτι παραπάνω από 34.000 ευρώ.<br /><br />Και δώστου να πληρώνεις για όλα αυτά, πάντα, εσύ και μόνο εσύ και εκείνη να έχει βάλει το χέρι της μια και μοναδική φορά για να πληρώσει δύο ποτά.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Και μετά, να σε αποκαλεί γύφτο επειδή ξέχασες να της επιστρέψεις 20 ευρώ που σου είχε δώσει για να δώσεις ρέστα σε ένα πελάτη και άλλα 28 ευρώ που είναι ρέστα από κάποια παράβολα που της αγόρασες. Και να σου χτυπάει και τα δύο ποτά που πλήρωσε κάποτε!!!</span><br /><br /><br />Ερώτηση πρώτη: Τι είναι η γυφτιά?<br /><br />Ερώτηση δεύτερη: Ποιος είναι ο γύφτος?<br /><br />Ερώτηση τρίτη: Τι άλλο είναι εκείνη?<br /><br />Ερώτηση τέταρτη: Τι άλλο είναι εκείνος?</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3842077370083533546?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-23302483939239235422008-04-07T08:03:00.004+02:002008-04-07T08:05:42.614+02:00<span style="font-family: verdana;font-size:85%;" >Άσχετα με το blog, αλλά δε μπορώ να μη τα πω. Περί κίνησης, αυτοκίνησης, δρόμων και παρκαρίσματος...<br /><br />Σκατά στα μούτρα του κάθε μαλάκα που βγάζει την εξάτμιση του αυτοκινήτου του και βάζει στη θέση της ένα μπουρί. Όχι ρε ζώον, το κωλάμαξό σου δεν πρόκειται ποτέ να γίνει Porsche, όσο θόρυβο κι αν κάνει. Και επίσης, όχι ρε ζώον, δεν έχω καμία διάθεση να ακούω το θόρυβο που παράγει.<br /><br />Σκατά στα μούτρα του κάθε μαλάκα που δίνει μια περιουσία για να βάλει ένα πανάκριβο στερεοφωνικό στο κωλάμαξό του για να μας υποχρεώνει να ακούμε τις rave μαλακίες του. Ζώον, θα μπορούσες να δώσεις τα λεφτά για να αποκτήσεις μουσική παιδεία. Και επιπλέον, δεν θα μας έσπαζες τα αρχίδια με τα ντουπ-ντουπ σου.<br /><br />Σκατά στα μούτρα του κάθε ταρίφα που, με βάση τη νοοτροπία "εγώ δουλεύω", πιστεύει πως όλοι εμείς που είμαστε στα αυτοκίνητά μας στις 11 το πρωί έχουμε βγει στους δρόμους για βόλτα και πως ο δρόμος είναι δικός του.<br /><br />Σκατά στα μούτρα του κάθε μαλάκα που αλλάζει πορεία χωρίς να ανάψει το φλας. Ζώο, μιλάω γι'αυτό το ματζακλαφέρι που βρίσκεται κάτω και αριστερά από το τιμόνι σου. Δεν σου το έβαλαν για μόστρα. Ηλίθιε.<br /><br />Σκατά στα μούτρα του κάθε μαλάκα που ανάβει τα προβολάκια ομίχλης χωρίς να υπάρχει ομίχλη. Όχι ρε μαλάκα, δεν σε κάνει ξεχωριστό οδηγό η μαλακία που κάνεις. Ξεχωριστό μαλάκα σε κάνει. Δεν σου χρωστάμε τίποτα για να μας τυφλώνεις.<br /><br />Σκατά στα μούτρα της κάθε μαλακισμένης που βάζει το μωρό της στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου ή κάθεται στη θέση του συνοδηγού και το κρατάει στην αγκαλιά της. <b>Πρέπει επιτέλους να ψηφιστεί ένας νόμος που θα απαγορεύει στις ηλίθιες να κάνουν παιδιά.<br /><br /></b>Σκατά στα μούτρα του κάθε μαλάκα που πηγαίνει τη γκόμενα στο bar ή το εστιατόριο του Μακεδονία Παλάς για να πουλήσει μόστρα και παρκάρει το αυτοκίνητό του στην παραλία. Ζώον, η παραλία είναι πεζόδρομος. Άστο το ρημάδι σου μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείο και δώσε ένα γαμημένο ευρώ, <b>φτωχομπινέ</b>, στον παρκαδόρο.<br /><br />Σκατά στα μούτρα του κάθε μαλάκα που παρκάρει επάνω στη διάβαση. Και δύο φορές σκατά στα μούτρα του υπερμαλάκα που κλείνει τη δίοδο στα αναπηρικά καροτσάκια.<br /><br />Σκατά στα μούτρα των υπευθύνων για τα "κίτρινα φανάρια" στην Εγνατία (αυτοί κι αν είναι υπερμαλάκες). Ρε ζώα, ο κόσμος διαμαρτύρεται για τα κωλοφάναρά σας εδώ και είκοσι χρόνια. Δε μπορείτε να τα ρυθμίσετε έτσι ώστε να βοηθούν την κυκλοφορία και όχι να την εμποδίζουν?<br /><br />Σκατά στα μούτρα όσων δεν σέβονται τους αναβάτες ποδηλάτων. Καταλαβαίνετε μόνο μια γλώσσα: τη γλώσσα του ξύλου.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-2330248393923923542?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-70279750230681760622008-03-23T18:38:00.008+02:002008-03-23T18:57:37.992+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Η <span style="font-weight: bold;">Carrie Bradshaw</span> είναι η αφηγήτρια της ιστορίας, οπότε παίρνει δικαιωματικά τον τίτλο της κύριας ηρωίδας.<br /><br />Η Carrie γράφει ένα εβδομαδιαίο μονόστηλο στη New York Star, γεγονός που, αφενός, της επιτρέπει να μπαίνει καθημερινά στα πιο ακριβά καταστήματα της πόλης και να κάνει τους κληρονόμους του Christian Dior ακόμη πλουσιότερους και, αφετέρου, κάνει τις Ελληνίδες συναδέλφους της να βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκαν στη σκατοχώρα μας, με τα επτακόσια ευρώ και τη σύνταξη το μήνα που δεν έχει Σάββατο. Σε κάθε σκηνή η, κατά τα άλλα, γλυκύτατη, Carrie φοράει ρούχα, κοσμήματα και τσάντες αξίας άνω των είκοσι χιλιάδων δολαρίων. Μια χαρά!<br /><br />Στην προσωπική της ζωή, έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Mister Big, για τον οποίο κανείς δεν ξέρει αν πήρε αυτό το όνομα εξαιτίας των μεγάλων πούρων που καπνίζει ή επειδή την έχει μεγάλη. Ο Mister Big πάλι, καλός μαλάκας κι αυτός, τη γράφει στα big παπάρια του για έξι ολόκληρους κύκλους επεισοδίων και καταλαβαίνει πως η ζωή του δεν έχει νόημα χωρίς αυτήν μόλις λίγα λεπτά πριν το τέλος της σειράς. Από τη ζωή της Carrie περνάνε διάφοροι πιθανοί και απίθανοι τύποι, με κορυφαίο τον Έινταν, ένα κακομοίρη που το έχει βάλει σκοπό της ζωής του να παντρευτεί, να σοβαρευτεί και να νοικοκυρευτεί. Πράγμα εντελώς αδύνατο, βέβαια, όταν η Carrie έχει μετατρέψει ακόμη και το φούρνο της σε παπουτσοθήκη. Τα πράγματα του Έινταν δε χωράνε πουθενά, το σκατόψυχο σκυλί του της τρώει μερικα παπούτσια, η Carrie του δίνει τα δικά του παπούτσια στο χέρι και ο Έινταν φεύγει ολοταχώς για τον αγύριστο.<br /><br />Αγαπημένη ασχολία της Carrie είναι, τι άλλο, το να ψωνίζει. Δεν υπάρχει κολεξιόν του Dior που να μη βρίσκεται, στο σύνολό της, στις ντουλάπες της. Άλλη αγαπημένη της ασχολία είναι το να συναντάει τις άλλες βλαμένες και να αναλύουν και σχολιάζουν τα πάντα περί σεξ και αντρών.<br /><br />Μελανό σημείο στη ζωή της ήταν το γεγονός ότι ένας περιστασιακός γκόμενος της ζήτησε να χωρίσουν γράφοντας μήνυμα χωρισμού σε ένα post it. Εκείνη όμως, πραγματική κυρία, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Βρήκε τους φίλους του, τους είπε ότι ήταν κακός στο κρεβάτι και του έμαθε να φέρεται...<br /><br /><br /><br />Η <span style="font-weight: bold;">Samantha Jones</span> είναι η σαβουρογάμα της ιστορίας. Από top models μέχρι αρσενικές κατσαρίδες, η Samantha όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η Sam είναι ένας χαρακτήρας τόσο σπάνιος, όσο και η αρκούδα της Πίνδου. Συμφωνώ κι εγώ μαζί τους.<br /><br />Για να βγάλει τον άρτο το επιούσιο, πουλάει δημόσιες σχέσεις (PR, για να το πούμε και στα νεοελληνικά, μη χέσω). Αέρα κοπανιστό, δηλαδή. Από τη ζωή της έχουν περάσει πιτσιρικάδες και γέροι, όμορφοι και άσχημοι, ψηλοί και κοντοί, ψωλαράδες και μικροτσούτσουνοι, χοντροί και αδύνατοι, αθλητές και κρέατα, πλούσιοι και φτωχοί, γιάπηδες και σερβιτόροι, όλοι τέλος πάντων οι τύποι ανδρών που μπορεί να φανταστεί κανείς, καθώς επίσης και μια λεσβία. Τελικά, στο φινάλε και αφού έχει κερδίσει τη μάχη με τον καρκίνο, καταλαβαίνει πως είναι ερωτευμένη με τον 19χρονο μοντελαρά που ακούει στο όνομα Jerry Jerrod. Αφού του αλλάξει τα φώτα στο κρεβάτι, του αλλάζει και το όνομα, μια και το Jerry της φέρνει στο νου τον Tom και τον Jerry. Και ο Smith, αναγεννημένος και ξαναβαφτισμένος, ξεκινάει τη διαδρομή του προς την δόξα.<br /><br />Αγαπημένες ασχολίες της Sam, το ξεκατίνιασμά με τις υπόλοιπες και το κυνήγι του πέους του (επίσης) επιούσιου. Κορυφαία της ατάκα, όταν ένας σερβιτόρος είχε την ατυχή έμπνευση να τη ρωτήσει αν θέλει φρέσκο πιπέρι στο φαγητό της κρατώντας μια από εκείνες τις τεράστιες ππεριέρες, το <span style="font-weight: bold;">"honey, we all need some fresh pepper"</span>...<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Charlotte York</span>. Χαίρε, ω χαίρε, Ελληνίδα καρακατινάρα. Η Charlotte θα μπορούσε να είναι ελληνοαμερικανίδα δεύτερης ή τρίτης γενιάς, από εκείνες που μεγάλωσαν με τις αρχές των Ελλήνων της δεκαετίας του 50 και του 60. Υποτίθεται πως είναι μεσίτρια σε αγοραπωλησίες έργων τέχνης, αλλά κανείς δεν την έχει δει ποτέ να δουλεύει. Όνειρό της, το να παντρευτεί.<br /><br />Είναι η πλέον συντηρητική από όλες. Κορυφαία της στιγμή, όταν είδε για πρώτη φορά το μουνί της στον καθρέφτη. Τι έκανε? Μα, φυσικά, λιποθύμησε.<br /><br />Αγαπημένες της ασχολίες, το ξεκατίνασμα με τις υπόλοιπες (όχι, δε γίνομαι βαρετός) και η αναζήτηση γαμπρού.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Miranda Hobbes</span>. Ο ορισμός της μπόφας, όπως θα έλεγε και το αδέλφι ο Ασμοδαίος. Δικηγορίνα, καριερίστα, κυνική όσο δε μπορεί να φανταστεί κανείς, στριμένη, ξιπασμένη, ανοργασμικιά, ξινή, μαλακισμένη, δύστροπη, η Miranda είναι μια σκρόφα που κανείς δε θα ήθελε ποτέ να έχει δίπλα του.<br /><br />Η Miranda γνωρίζει κάποια στιγμή τον κακομοίρη τον Steve (που δουλεύει σαν barman) και το βάζει σκοπό της ζωής της να τον κάνει σαν τα μούτρα της. Πράγμα αδύνατο, βέβαια, παρά το γεγονός ότι το 98% των δίποδων που ονομάζονται άνθρωποι δε μπορούν να το καταλάβουν. Με τον Steve, μια χωρίζουν και μια τα ξαναφτιάχνουν. Κάποια στιγμή, γίνεται το μέγα θαύμα. Με μια ωοθήκη εκείνη, με ένα αρχίδι εκείνος, η Miranda μένει έγκυος. Ο Steve της κάνει πρόταση γάμου και η μαλάκω, όπως είναι απόλυτα φυσικό, σκάει στα γέλια. Αποφασίζει βέβαια να το κρατήσει. Τελικά, παντρεύονται και ο Steve παίρνει το Asshole Award of the Year, όπως επίσης και το Gold Medal of the Anihti Palami, μια και τη φορτώνεται εφ όρου ζωής.<br /><br />Θα πρέπει βέβαια να αναφερθεί το σπάσιμο των αρχιδιών που μας προκάλεσε όσο σκεφτόταν τι όνομα θα δώσει στο μούλικό της, καθώς και η επίδειξη του κρετινισμού της όταν ανακοίνωσε στον Steve πως ήθελε να το ονομάσει Danny. Ο Steve έφτιαχνε την κούνια του μωρού εκείνη την ώρα. Συγκινημένος, με τα μάτια βουρκωμένα, ψυθίρηισε: we're fixing something for little Danny. Η απάντηση της γλυκιάς και τρυφερής μανούλας? Don't cry Steve...<br /><br />Αγαπημένες της ασχολίες, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, το ξεκατίνιασμα με τις υπόλοιπες και το να κάνει πατίνι τη ζωή του Steve.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Όλες μαζί, παρέα με τους μαλάκες τους, θα βγουν σύντομα και στη μεγάλη οθόνη. Η συνέχεια, λοιπόν, εκεί...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7027975023068176062?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-54457110523368814842008-03-17T18:26:00.004+02:002008-03-17T18:34:22.489+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;font-family:arial;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Από τη στιγμή που αρρώστησε ο πατέρας μου, με άφησαν μόνο μια φορά να τον δω. Δεν ξέρω τι με πειράζει περισσότερο, αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν με άφησαν να τον δω? Το ότι πέθανε? Ή το ότι αυτά δεν τόλμησα ποτέ να τα πω σε κανέναν και τα λέω σ'εσένα, που σε γνωρίζω τόσο λίγο?</span> Τα μάτια της είχαν βουρκώσει. Την αγκάλιασα. Ένιωσα ένα καυτό δάκρυ να κυλάει στο μάγουλό μου. Ρε πούστη? Ρε γαμώ το κεφάλι μου? Τι στον πούτσο μου συμβαίνει?<br /><br />Μια γνωριμία του internet ήταν. Άλλη μια από τις γνωριμίες που μετά από πέντε λεπτά ξέρεις αν θα καταλήξουν σε ένα καλό πήδημα ή σε ένα καλό φάσωμα ή σε μια καλή φιλία ή στο απόλυτο τίποτα. Το θυμάμαι πολύ καλά. Ήταν αρχές Δεκέμβρη και είχα τις μαύρες μου και είχα μείνει το μεσημέρι στο γραφείο επειδή δεν είχα διάθεση να δω άνθρωπο. Μου είχε στείλει ένα μήνυμα και της απάντησα επειδή δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω και μετά από λίγα μηνύματα ακόμη είχαμε βρεθεί να μιλάμε για σχεδόν δύο ώρες. Θεσσαλονίκη εγώ, Αθήνα εκείνη, εδώ έχει πήδημα η φάση, σκέφτηκα. Πήδημα και εκδρομή, μια και είχα αποφασίσει να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να κάνει πεντακόσια χιλιόμετρα δρόμο μόνο για το κοκό. Άλλο όμως το να τρέχεις μέχρι την Αθήνα και άλλο το να δίνεις ραντεβού κάπου στη μέση. Έχει άλλο σασπένς και είναι και ωραία φάση, γιατί ακόμη κι αν τελικά δεν σου κάνει κούκου, τουλάχιστον έχεις κάνει το ταξιδάκι σου και έχεις δει και κάποια ωραία μέρη.<br /><br />Η συνεννόηση για τη συνάντηση έγινε το μεσημέρι της Παρασκευής. Όλα ήταν προγραμματισμένα. Θα συναντιόμασταν Σάββατο, ούτως ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να σκυλοβαρεθούμε. Αν αρέσαμε ο ένας στον άλλον, καλώς. Αν όχι, τι στο διάολο, ένα βράδυ ήταν, θα περνούσε. Βράδυ Παρασκευής, κι αυτό το θυμάμαι χαρακτηριστικά, είχε ανέβει ο Θ. από Αθήνα και είχαμε βγει, μαζί με τον Ο.. Ήπιαμε μια κάσα μπύρες, πήγαμε στις πουτάνες, πλακώσαμε και κάτι μπουγάτσες στις πέντε το πρωί και μετά έπεσα στο κρεβάτι μου, προσπαθώντας να καταλάβω τι μαλακία είχα κάνει και πως στο διάολο θα κατάφερνα να ξυπνήσω στις 9 και να ταξιδέψω. Το ραντεβού μας ήταν έξω από τη Λαμία, στα Goody's. Από εκεί, θα πηγαίναμε στην Αμφίλεια με το δικό μου αυτοκίνητο.<br /><br />Κατάφερα να ξυπνήσω και κατάφερα να οδηγήσω. Και όταν έφτασα και την είδα, τα ψιλοέχασα. Ναι, το ήξερα ότι ήταν ωραία γκόμενα, αλλά όχι και τόσο ωραία. Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε. Δε χάσαμε το χρόνο μας με φιλιά στο μάγουλο. Κατευθείαν στο ψητό. Τραβήξαμε την ανηφόρα προς Παρνασσό, βρήκαμε τον ξενώνα μας, βολευτήκαμε, πήγαμε για φαγητό και η φάση πήγαινε καλά. Κανείς δεν έδειχνε να βαριέται. Επιστρέψαμε στη ζεστασιά του δωματίου μας, κάναμε ένα μπανάκι (πάντα χωριστά και πάντα χωρίς τίποτα το πονηρό), αράξαμε στο κρεβάτι και πιάσαμε την κουβέντα. Και εκεί ήταν που άρχισε να μου μιλάει για τον πατέρα της...<br /><br />Ρε πούστη μου, με κοιτούσε στα μάτια. Ρε πούστη μου, μου έλεγε πράγματα που την πονούσαν. Φαινόταν. Δε χρειαζόταν να είσαι σοφός για να το καταλάβεις. Μου άνοιγε την καρδιά της. Κι εγώ, και εδώ είναι το περίεργο, την προκαλούσα να συνεχίσει να το κάνει. Ώσπου... Ώσπου ήρθε το δάκρυ...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τι μου συμβαίνει, γαμώ το σταυρό μου? Μια εκδρομή είπα να κάνω. Για να γαμήσω ήρθα ο μαλάκας. Τι στον πούτσο συμβαίνει? Βαράω καψούρες. Βαράω καψούρες ο μαλάκας, εκεί που δεν το περίμενα.<br /><br /></span>Έγειρα το πρόσωπό μου προς το δικό της. Τα χείλη μου άγγιξαν τα δικά της. Ανταποκρίθηκε. Φιλιόμασταν για πάρα πολλή ώρα. Πρώτα τρυφερά, μετά πιο έντονα. Κάναμε έρωτα. Όχι, δεν ήταν πήδημα. Ήταν έρωτας, και τις τρεις φορές. Ήταν έρωτας, ακόμη και όταν έγλειψα το μουνί της. Ήταν έρωτας, ακόμη και όταν έβαλα τα δάχτυλά μου βαθιά μέσα στο μουνί της και την έκανα να τελειώσει, φωνάζοντας πάρτα μωρό μου. Έκανα έρωτα μαζί της και ήμουν ερωτευμένος. Τρελά ερωτευμένος.<br /><br />Λίγες μέρες μετά, ήρθε η κρυάδα. Δε μπορώ, μου είπε. Είσαι μακριά, μου είπε. Λυπάμαι, δε μπορώ.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Tue Feb 5 14:00:10 2008<br />διάβαζα το προφίλ σου τώρα...<br />δεν ασχολήθηκες και πολύ αυτή τη φορά μου φαίνεται...<br />αυτή που θα μου κάνει το 'κλικ'... μόνο?<br />που είναι το προφίλ που μας ξετρέλανε κάποτε καλέ μου?<br /><br /><br /></span>Κι όμως, τότε μου το είχες κάνει το 'κλικ'...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-5445711052336881484?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-85840043611466613352008-02-28T09:54:00.001+02:002008-02-28T09:56:26.088+02:00<p style="margin-bottom: 0cm; font-family: arial;"><span style="font-size:85%;">Οι γονείς σου σε μεγάλωσαν στα πούπουλα. Με τα αγγλικά σου στο σπίτι, με τα γαλλικά σου στο σπίτι, με το μπαλέττο σου, με το ωδείο σου, με το καλό ιδιωτικό σχολείο σου. Σπούδασες σε ελληνικό πανεπιστήμιο, αλλά σε έστειλαν και στο εξωτερικό για ένα μεταπτυχιακό. Εν ολίγοις, μόνο αμόρφωτη δε θα σε χαρακτήριζε κάποιος.<br /><br />Είσαι από ευκατάστατη οικογένεια. Ζεις μέσα στην άνεση. Δεν είσαι υποχρεωμένη να δουλεύεις, μια και φροντίζουν να σου τα δίνουν όλα στο πιάτο. Έχεις το σπίτι σου, έχεις τους λογαριασμούς σου πληρωμένους, έχεις όλη την άνεση να κάνεις τις επιδρομές σου στην Τσιμισκή μια φορά την εβδομάδα και να κάνεις ψώνια που άλλοι άνθρωποι δε μπορούν να κάνουν στη διάρκεια ενός ολόκληρου χρόνου. Τις πανάκριβες τσάντες σου, τα πανάκριβα παπούτσια σου, τα πανάκριβα καλλυντικά σου, τα πανάκριβα ρούχα σου.<br /><br />Και από σουξέ, άλλο τίποτα. Περπατάς και τα αρσενικά αναστενάζουν. Και όμορφη και ψηλή και κορμάρα. Ένα κορμί που άλλες χύνουν ιδρώτα στα γυμναστήρια και τρελαίνονται στις δίαιτες για να το αποκτήσουν, εσύ το έχεις χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα. Και όχι μόνο χωρίς να κάνεις τίποτα, αλλά και προκαλώντας τους πάντες με τη συμπεριφορά σου στον τομέα της διατροφής. Τρως δώδεκα φορές την ημέρα, όλα όσα οι άλλες αποφεύγουν ακόμη και να σκεφτούν. Όλη τη μέρα με ένα παχυντικό σκατουλάκι στο χέρι είσαι. Τρεις τάρτες φράουλας μαζεμένες, δύο σακουλάκια πατατάκια, δύο τοστ ή δύο σουβλάκια του ντερλικατέσεν στις 4 το πρωί, μπόλικη αλκοόλα. Ένα δώρο από τη Μητέρα Φύση.<br /><br />Κι όμως...<br /><br />Όταν ένας άντρας που ήδη κοντεύει τα 36, που έχουν αραιώσει τα μαλλιά του, που έχει αποκτήσει τη σχετική καμπύλη ευημερίας του (βλέπε μπάκα), που είναι, αντικειμενικά, άσχημος, σου λέει πως δεν τον καλύπτει η συμπεριφορά σου και δεν είναι ικανοποιημένος από αυτά που του προσφέρεις, βγάζεις προς τα έξω όλα τα κόμπλεξ που μπορεί να φανταστεί κανείς.<br /><br />Έμαθες να στέλνεις τους άντρες. Έμαθες να σε παρακαλάνε. Έμαθες να ικανοποιούν όλα τα καπρίτσια σου. Έμαθες να είσαι στο κέντρο της προσοχής όλων.<br /><br />Έμαθες? Κοίτα να ξεμάθεις. Now you fuck with a reeeeel <span style="font-weight: bold;">bad</span> mother fucker. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8584004361146661335?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-78175083842178103342008-01-31T12:56:00.000+02:002008-01-31T13:01:37.699+02:00<span style="font-family: arial;font-size:85%;" >Οι ξενέρωτοι Άγγλοι βγαίνουν με τα ρούχα της δουλειάς. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι πρέπει να φορέσουμε τα καλά μας.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι βγαίνουν κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά και διασκεδάζουν. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι πρέπει να περιμένουμε την Παρασκευή.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι έχουν εκατοντάδες μουσεία, ακόμη και αν τα εκθέματα δεν είναι δικά τους. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι έχουμε ελάχιστα μουσεία. Και πουλάμε και τα αρχαία μας, άμα λάχει.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι έχουν εκατοντάδες θέατρα. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι, έχουμε ελάχιστα. Και το 98% τους σε μια μόνο πόλη.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι έχουν εκατοντάδες συναυλιακούς χώρους. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι περιμένουμε να καλοκαιριάσει για να πάμε σε ένα Terra Vibe. Και το χειμώνα, αλλά πολλές φορές και το καλοκαίρι, μετατρέπουμε στάδια, γυμναστήρια και θέατρα σε συναυλιακούς χώρους. Και το χαιρόμαστε κιόλας.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι φεύγουν από το πατρικό σπίτι στα 16-17 τους ή μένουν εκεί και πληρώνουν συμβολικά ενοίκιο για το χώρο στον οποίο διαμένουν. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι ριζώνουμε.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι παίρνουν θεωρούν πως ένας μισθός της τάξης των 2500 λιρών είναι χαμηλός. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι είμαστε ευτυχισμένοι αν πιάσουμε τα 1000 ευρώ και πουλάμε και μούρη αν το καταφέρουμε πριν τα 25-28 μας.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι κυβερνούν τον κόσμο εδώ και αιώνες. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι είμαστε υπερήφανοι για τον Μεγαλέξανδρο.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι έχουν βγάλει τους Rolling Stones, τους Beatles, τους Sex Pistols, τους Iron Maiden, τους Deep Purple, τους Led Zeppelin, τους Black Sabbath, τους Cure, τους Pulp, τους Police, τους Thin Lizzy, τους Pet Shop Boys, τους Duran Duran, τους Wham. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι έχουμε βγάλει τη Βίσση, την Κοκκίνου, τον Κιάμο, τον Τερζή, την Άντζελα, τον Πανταζή.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι πηγαίνουν στις pub και μιλάνε με όλο τον κόσμο. Επίσης, χορεύουν. Επίσης, τραγουδάνε. Επίσης, φλερτάρουν με αγνώστους/άγνωστες. Επίσης, δε παίρνουν αυτοκίνητο γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μπορούν να οδηγήσουν μετά. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι πηγαίνουμε στο bar, παίρνουμε το ποτό μας και στεκόμαστε και χαζεύουμε τον κόσμο. Επίσης, δε μιλάμε ποτέ σε μια άγνωστη και περιμένουμε να κάνει εκείνη το πρώτο βήμα. Επίσης, οι γυναίκες μας που δεν είναι ξενέρωτες δε ξεχνάνε ποτέ να πάρουν μαζί τους το ύφος "μίλα μου να φας πίτα". Επίσης, παίρνουμε αυτοκίνητο γιατί εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι πρέπει να πιούμε πέντε μπουκάλια για να κάνουμε κεφάλι.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξαπλώσουν στο γρασίδι ενός πάρκου όταν έχει καλό καιρό. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι το αποφεύγουμε για να μη λερώσουμε το ολοκαίνουργιο blue jean μας.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι ονομάζουν το blue jean "blue jean". Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι χρησιμοποιούμε τη δική τους γλώσσα ΚΑΙ για αυτό.<br /><br />Οι ξενέρωτοι Άγγλοι έχουν μια γλώσσα που μιλάει σχεδόν όλος ο πλανήτης. Εμείς που δεν είμαστε ξενέρωτοι έχουμε μια γλώσσα που δε μιλάμε ούτε εμείς οι ίδιοι.</span><br /><br /><br /><br /><br />Κι άλλα πολλά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7817508384217810334?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-55944435052160162082008-01-09T19:19:00.000+02:002008-01-09T19:23:58.048+02:00<span style=";font-family:arial;font-size:100%;" ><br /><br />Το <span style="font-weight: bold;">1</span> είναι <span style="color: rgb(255, 0, 0);">κόκκινο</span>...<br /><br />Το <span style="font-weight: bold;">2</span> είναι <span style="color: rgb(51, 102, 255);">μπλε</span>...<br /><br />Τι <span style="font-weight: bold;">τσάντα</span> να πάρω???<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Τι είναι?</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δεν είναι δικό μου, αλλά ενός αγαπημένου φίλου. Και περιγράφει <span style="font-weight: bold;">τέλεια</span> το συγκεκριμένο είδος...<br /><br />Καλές μου, αν ξέρατε πόσο σας αγαπάω... Ανάθεμά σας...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-5594443505216016208?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-1145518500311532882008-01-08T09:36:00.000+02:002008-01-08T09:41:02.677+02:00<p style="margin-bottom: 0cm; font-family: arial;"><span style="font-size:85%;">Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τύπο γυναίκας η οποία ανήκει, σίγουρα, σε τουλάχιστον έναν ακόμη από τους υπόλοιπους τύπους. Η χωρισμένη μπορεί να είναι η πλέον ξεκάθαρη γκόμενα. Ή η πιο μπερδεμένη. Συνήθως τα πάντα εξαρτώνται από το χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από τη στιγμή που χώρισε μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε μπροστά σου.<br /><br />Το πότε παντρεύτηκε δεν έχει και τόση σημασία. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο γάμος έχει έρθει στην ηλικία των 20-25. Γάμος, συμβίωση, ένα παιδί, προβλήματα που αρχίζουν να προκύπτουν, ανία, βαρεμάρα, έλλειψη σεξ. Η συνηθισμένη πορεία των περισσότερων γάμων. Σε τραγικές περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει και ένας σύζυγος βάναυσος, μέθυσος ή χαρτοπαίκτης. Τελικά, ο χωρισμός είναι η μόνη διέξοδος.<br /><br />Και μετά?<br /><br />Μετά, έρχεται η φάση της αυτοκριτικής, που ακολουθείται από τη φάση “τώρα θα ζήσω όλα όσα δεν έζησα”. Αν τη γνωρίσετε στην πρώτη φάση, καλύτερα πείτε της ένα χάρηκα πολύ για τη γνωριμία και πιάστε κουβέντα με τον μουσάτο που κάθεται μόνος στην άκρη της μπάρας και διαλογίζεται για το μέλλον της πράσινης ακρίδας και τις καταστροφικές συνέπειες του ιμπεριαλισμού στη ζωή των σπάρων του Θερμαϊκού. Θα καταλήξετε στα prozac. Και με το πουλί στο χέρι.<br /><br />Αν πάλι τη γνωρίσετε στη δεύτερη φάση της, τότε ετοιμαστείτε για μια έντονη κατάσταση. Και επεισοδιακή, επίσης. Οι έξοδοί σας θα μείνουν στην ιστορία. Όπως επίσης και οι εκδρομές σας. Όπως επίσης και το σεξ σας. Συνέχεια και παντού. Το παιδί της είναι και θα είναι για πάντα η πρώτη της προτεραιότητα, η ίδια όμως θα έχει συνειδητοποιήσει πως δεν θα περάσει την υπόλοιπη ζωή της έχοντας σαν αποκλειστικό της ρόλο αυτόν της εργαζόμενης μανούλας. Το κακό είναι πως δεν έχει ζήσει όσα έζησαν οι άλλες γυναίκες (αυτές που δεν έσπευσαν από τα 25 τους να γίνουν “κυρίες”, λες και όσες παντρεύονται αργότερα δεν είναι). Και ως εκ τούτου, μπορεί να σας φοράει το κέρατο εκεί που δεν το περιμένετε. Ακόμη και σε στιγμές που η σχέση σας δείχνει να βρίσκεται σε πολύ καλό σημείο.<br /><br />Υπάρχει και η τρίτη φάση της, μετά το χωρισμό. Είναι η φάση που αποφασίζει πλέον αν θα περάσει την υπόλοιπη ζωή της έχοντας ένα μόνιμο σύντροφο ή όχι. Εκεί τα πράγματα σοβαρεύουν. Αν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που η ίδια θέτει, την έχετε χάσει. Θα πρέπει να αγαπάτε το παιδί της σαν να είναι δικό σας, να της εξασφαλίσετε μια άνετη ζωή χωρίς προβλήματα (κυρίως οικονομικά), ενδεχομένως να ζήσετε και χωρίς να αποκτήσετε ποτέ ένα δικό σας παιδί. Εκτός βέβαια αν είστε σούπερ φραγκάτος ή αρκετά χρόνια μικρότερος ή, σε πολύ ακραίες περιπτώσεις, σούπερ μπήχτης. Εκεί οι απαιτήσεις της περιορίζονται στην άνετη ζωή.<br /><br />Όσο είστε μαζί της, θα χορτάσετε σεξ.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τι πρέπει να κάνει ένας σόφρων άντρας όταν τις συναντήσει:</span> Προσπάθησε να καταλάβεις σε τι φάση βρίσκεται. Και αν δεν είσαι αρκετά έξυπνος για να το καταλάβεις από μόνος σου, ρώτα την. Θα σου πει η ίδια. Αν σου πει ότι δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή της, σημαίνει πως θέλει να διασκεδάσει χωρίς δεσμεύσεις. Πέρνα καλά μαζί της, αλλά μην την παραμυθιάζεις. Και ακόμη και αν σε κερατώσει, μη δίνεις βάση. Αν σε έχει πειράξει τόσο πολύ, κεράτωσε την κι εσύ. Αν πάλι είσαι διατεθειμένος να αγαπήσεις αυτήν και το παιδί της και να πας κόντρα σε όλο το αθάνατο ελληνικό σου σόι, που ονειρεύεται να σε δει γαμπρό, φτιάξε μια σωστή σχέση. Και αν είσαι κι εσύ χωρισμένος με παιδί και ταιριάζεις μαζί της, γιατί δεν την παντρεύεσαι?</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-114551850031153288?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-30168144470343348002007-12-30T19:32:00.000+02:002007-12-30T19:34:34.651+02:00<p style="margin-bottom: 0cm; font-family: arial;"><span style="font-size:85%;">Ήταν και είναι το στέκι μου για χρόνια. Όχι από τότε που άνοιξε, αν και πήγαινα από την πρώτη του κιόλας χρονιά. Σίγουρα όμως, τα τελευταία επτά χρόνια ήταν και είναι το μοναδικό μαγαζί που θα μπορούσα να πω ότι ήταν και είναι το στέκι μου.<br /><br />Η μουσική του, η μουσική που λατρεύω. Rock, με όλη τη σημασία της λέξης. Από Floyd μέχρι Sepultura και από Zeppelin μέχρι Iron Maiden. Ο κόσμος, ανάλογος. Ροκάδες. Μακρυμάλληδες, απλά καθημερινά παλικάρια, με το τζην και το δερμάτινο. Μουσική, ποτό, δυνατή ένταση, headbanging από τους μικρότερους, καλή διάθεση από όλους. Αυτό ήταν και αυτό είναι το στέκι μου. Με ελάχιστους έχω ανταλλάξει τηλέφωνα εδώ και χρόνια. Ελάχιστους γνωρίζω με τα μικρά τους ονόματα. Με πολλούς λέω ένα γεια όταν συναντιόμαστε. Ένα “γεια”, το οποίο μπορεί να μην ακολουθείται από καμία άλλη λέξη, αλλά είναι μια ευχή που βγαίνει μέσα από τις ψυχές μας.<br /><br />Δύο φορές στη ζωή μου σνόμπαρα το στέκι μου. Και δύο φορές σνόμπαρα τους ανθρώπους που έβρισκα και βρίσκω πάντα εκεί. Και τις δύο, για χάρη μιας γυναίκας. Μαλάκας? Ναι, μαλάκας και μάλιστα με δίπλωμα, όπως θα έλεγε και ένας παλιόφιλος. Το σνόμπαρα για χάρη μιας γυναίκας και προτίμησα τα “άλλα”. Τα χάι μαγαζιά της Νίκης, του λιμανιού, της Βογατσικού, της Ικτίνου, της Παύλου Μελά. Προτίμησα το “καλό περιβάλλον” τους (μη χέσω), τους καλοντυμένους πελάτες τους (μη ξαναχέσω), το χαϊλίκι που δείχνουν να έχουν (εδώ κι αν ξαναματαχέσω). Τα προτίμησα δύο φορές. Και όταν έμεινα μόνος, και τις δύο φορές, βρήκα τα κότσια να ξαναπάω στο στέκι μου. Στο στέκι μου, το οποίο είχα σνομπάρει. Ήξερα πως εκεί θα ακούσω τη μουσική μου. Ήξερα πως εκεί ο μπάρμαν θα ετοιμάσει το ποτό μου χωρίς καν να με ρωτήσει, γιατί μου έχει βάλει χιλιάδες (ναι, χιλιάδες) φορές την Ursus με RedBull τα τελευταία χρόνια. Δεν ήξερα όμως το σημαντικότερο απ'όλα. Και δεν το ήξερα γιατί δεν το εκτίμησα την πρώτη φορά...<br /><br />Δεν ήξερα πως εκεί, στο στέκι με το παλιομοδίτικο Rock, στο στέκι των μαλλιάδων, υπάρχουν οι πραγματικοί μου φίλοι. Οι πραγματικοί Άνθρωποι. Εκείνοι που θα σου πουν μια καλή κουβέντα όταν δουν πως είσαι χάλια. Εκείνοι που δεν θα σε ρωτήσουν γιατί είσαι έτσι, αλλά θα πάρουν ένα μπουκάλι τεκίλα και δύο μικρά ποτηράκια και θα πουν “οκ αδερφέ, μη λες κουβέντα γιατί δε με ενδιαφέρει, κάθεσαι εδώ, κάθομαι δίπλα σου, πίνουμε παρέα και αν θελήσεις να μιλήσεις, μιλάς”. Εκείνοι που στο τέλος θα βγουν μαζί σου από το μαγαζί, άσχετα με το ότι έχεις μάθει εδώ και χρόνια να σταματάς να πίνεις πριν φτάσεις στο σημείο να μη μπορείς να πάρεις τα πόδια σου, και θα περπατήσουν μαζί σου μέχρι την πιάτσα των ταξί στην Πολυτεχνείου.<br /><br />Αδέρφια, δεν θα σας σνομπάρω ποτέ ξανά. Κι ας μην ανταλλάξουμε ποτέ τα τηλέφωνά μας. Να πάει να γαμηθεί το χαϊλίκι τους, να πάει να γαμηθεί ο κόσμος τους, να πάνε να γαμηθούν οι ωραίες και ελεύθερες γκόμενες που συχνάζουν εκεί. Να πάει να γαμηθεί το κενό της ψυχής τους. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3016814447034334800?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-65825143553812703012007-12-26T18:40:00.000+02:002007-12-27T11:11:48.860+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:arial;">Από τα πιο δυνατά κομμάτια των τελευταίων χρόνων...<br /><br /><br /><br />This is the end you know</span><br /><span style="font-family:arial;"> Lady, the plans we had went all wrong</span><br /><span style="font-family:arial;"> We ain't nothing but fight and shout and tears</span><span style="font-family:arial;"><br /><br />We got to a point I can't stand</span><br /><span style="font-family:arial;"> I've had it to the limit; I can't be your man</span><br /><span style="font-family:arial;"> I ain't more than a minute away from walking</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> We can't cry the pain away</span><br /><span style="font-family:arial;"> We can't find a need to stay</span><br /><span style="font-family:arial;"> I slowly realized there's nothing on our side</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Out of my life, Out of my mind</span><br /><span style="font-family:arial;"> Out of the tears that we can't deny</span><br /><span style="font-family:arial;"> We need to swallow all our pride</span><br /><span style="font-family:arial;"> And leave this mess behind</span><br /><span style="font-family:arial;"> Out of my head, Out of my bed</span><br /><span style="font-family:arial;"> Out of the dreams we had, they're bad</span><br /><span style="font-family:arial;"> Tell them it's me who made you sad</span><br /><span style="font-family:arial;"> Tell them the fairytale gone bad</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Another night and I bleed</span><br /><span style="font-family:arial;"> They all make mistakes and so did we</span><br /><span style="font-family:arial;"> But we did something we can never turn back right</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Find a new one to fool</span><br /><span style="font-family:arial;"> Leave and don't look back. I won't follow</span><br /><span style="font-family:arial;"> We have nothing left. It's the end of our time</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> We can't cry the pain away</span><br /><span style="font-family:arial;"> We can't find a need to stay</span><br /><span style="font-family:arial;"> There's no more rabbits in my hat to make things right</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"> Out of my life, Out of my mind</span><br /><span style="font-family:arial;"> Out of the tears we can't deny</span><br /><span style="font-family:arial;"> We need to swallow all our pride</span><br /><span style="font-family:arial;"> And leave this mess behind</span><br /><span style="font-family:arial;"> Out of my head, Out of my bed</span><br /><span style="font-family:arial;"> Out of the dreams we had, they're bad</span><br /><span style="font-family:arial;"> Tell them it's me who made you sad<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >Tell them the fairytale gone bad</span><br /><br /><br /><br /><br /><br />Αλήθεια, γιατί το ακούν όλοι και χτυπιούνται? Δεν καταλαβαίνουν τους αγγλικούς στίχους ή είναι όλοι καψούρηδες και απογοητευμένοι?<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-6582514355381270301?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-68058550522897609342007-12-26T13:22:00.000+02:002007-12-26T13:36:35.819+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size:85%;">Τι κακό να πει κανείς γι'αυτές τις γυναίκες? Ούτως ή άλλως, τους κάνουμε τόσο κακό καθημερινά με τη ζωώδη συμπεριφορά μας εις βάρος τους που το να πει κανείς άσχημα λόγια θα είναι πλεονασμός του χειρίστου είδους.<br /><br />Εδώ τα πράγματα όσον αφορά το background είναι ασαφή και θολά. Μπορεί να είναι πλούσιες ή νεόπλουτες ή μεσοαστές ή μικροαστές είναι νεόπτωχες. Μπορεί να έχουν σπουδάσει, μπορεί να έβγαλαν και το λύκειο με τα χίλια ζόρια. Μπορεί να είναι θεές, μπορεί να είναι και χάλια. Όλες όμως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι σκατοφιλότιμες!<br /><br />Σκατοφιλότιμες στη δουλειά τους, σκατοφιλότιμες στην οικογένειά τους, σκατοφιλότιμες στις σχέσεις τους με τους άντρες. Και εκεί ακριβώς είναι που εμείς οι άντρες δικαιώνουμε το χαρακτηρισμό του γουρουνιού και τις εκμεταλλευόμαστε. Και θα έπρεπε να ντρεπόμαστε γιατί όλοι το έχουμε κάνει κατά καιρούς.<br /><br />Η μέρα της σκατοφιλότιμης αρχίζει γύρω στις 7 το πρωί. Πηγαίνει στη δουλειά της και δουλεύει σαν το σκυλί. Δε σηκώνει κεφάλι και, αν δεν είναι παντρεμένη, μένει στη δουλειά τουλάχιστον δύο ώρες επιπλέον. Σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις μπορεί η παραμονή της στο γραφείο να συνεχιστεί και μέχρι τα μεσάνυχτα ή ακόμη περισσότερο, οπότε εκεί εντάσσεται και στην κατηγορία της workaholic (θα ανέβει σύντομα σχετικό άρθρο). Ως εκ τούτου, η προσωπική τους ζωή έχει την τάση να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο (πάντα σε συνδυασμό με το ότι της κάνουμε τη ζωή πατίνι).<br /><br />Στις σχέσεις της τα δίνει όλα. Ερωτεύεται, νοιάζεται, βοηθάει. Δεν έχει σαν αυτοσκοπό το γάμο, αλλά είναι κάτι που η ίδια το θέλει. Στις εξόδους έχει την τάση να ρωτάει πόσα πληρώνει ο γκόμενος και ή να του δίνει κάποια χρήματα ή να παίρνει την πρωτοβουλία να πληρώσει η ίδια. Και αν πέσει σε κανέναν ανατολίτη που δεν δέχεται με τίποτα να πληρώνει η γυναίκα (ναι, αγαπητή μου αναγνώστρια, ανατολίτης τα γράφει αυτά που διαβάζεις), τον γεμίζει καθημερινά με δώρα και δωράκια. Από σοκολάτες μέχρι ρούχα και παπούτσια. Ποτέ δεν προσπαθεί να αλλάξει έναν άντρα. Τον αγαπάει όπως είναι, αν και εφόσον της αρέσει. Αν πάλι δεν της αρέσει, του το ξεκαθαρίζει και φεύγει σαν κυρία. Και είναι κυρία, με όλη τη σημασία της λέξης. Όταν παντρευτεί, θα φροντίζει τα πάντα. Το σπίτι, τα παιδιά, τη δουλειά της, τον άντρα της.<br /><br />Το κακό είναι, όπως προείπα, ότι είναι και θύμα. Φρικαρισμένοι όπως είμαστε από τις μπόφες με τις οποίες μπλέκουμε κατά καιρούς, βγάζουμε επάνω της όλα μας τα απωθημένα. Μιλάμε άσχημα, απαιτούμε πράγματα που ξέρουμε πως είναι δύσκολο ή ακόμη και αδύνατο να μας προσφέρει, προσβάλουμε, κερατώνουμε.<br /><br />Μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να το ξανασκεφτούμε και να τη δούμε διαφορετικά?<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Χαρακτηριστικά παραδείγματα:</span> η Ρ. της περιόδου 1999-2002, η Ζ. του 1999, η Σ. (μια είναι η Σ.).<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τι πρέπει να κάνει ένας σόφρων άντρας όταν τις συναντήσει:</span> Άνοιξε τα στραβά σου, εκτίμησε αυτό που έχει βρεθεί μπροστά σου, δες αν σου κάνει στα "μικρά" της ζωής, και παντρέψου την. Και φέρσου της καλά, ω ηλίθιε. Αξίζει περισσότερο από τα δεκάδες μπάζα που θα περάσουν κατά καιρούς από το κρεβάτι σου.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-6805855052289760934?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-28110675145826196982007-12-26T11:33:00.000+02:002007-12-26T11:38:51.478+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size:85%;">Είναι άλλη μια κατηγορία γυναικών που δεν πρέπει να πάρεις ποτέ και για κανένα λόγο στα σοβαρά, μια και θα σου δημιουργήσουν χίλια μύρια προβλήματα (καρδιάς, πορτοφολιού κλπ.) και στο φινάλε θα σε αφήσουν με το πουλάκι στο χέρι. Κάποιοι πιστεύουν πως οι ξιπασμένες είναι οι πλούσιες. Πράγμα που δεν ισχύει απαραίτητα, γιατί οι κόρες νεόπλουτων μπορεί να είναι ξιπασμένες, όχι όμως και οι κόρες πλουσίων που είναι, με τη σειρά τους, κόρες ή γιοί πλουσίων. Και εγγονοί και πάει λέγοντας.<br /><br />Συνήθως οι ξιπασμένες είναι κόρες επαγγελματιών που κατάφεραν με τη δουλειά και το μυαλό τους να γίνουν πλούσιοι. Μπορεί να είναι κόρες εμπόρων, αρχιτεκτόνων, ιατρών (και οδοντιάτρων, βεβαίως βεβαίως). Μεγαλώνουν στα όπα-όπα και με τη λογική "εσύ είσαι το σπουδαιότερο κορίτσι του κόσμου", γεγονός που έχει άμεση σχέση με τον σκατοχαρακτήρα που διαμορφώνουν και επιδεικνύουν αργότερα. Πηγαίνουν πάντα σε ιδιωτικά σχολεία. Στις περισσότερες περιπτώσεις σπουδάζουν στο εξωτερικό (ο μπαμπάς έχει πολλά λεφτά), μια και είναι εντελώς άχρηστες για να περάσουν σε μια σχολή στην Ελλάδα. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να πάρουν ένα πτυχίο στην Ελλάδα (άλλο ο σκατοχαρακτήρας και άλλο το μυαλό ή η διάθεση για διάβασμα, έτσι?), αλλά πάντα φροντίζουν να κάνουν ένα μεταπτυχιακό και στο εξωτερικό. Στην Αγγλία δηλαδή, μια και η Αγγλία είναι πάντα in.<br /><br />Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, πηγαίνουν στη δουλειά του μπαμπά ή βρίσκουν μια καλή ή κακή δουλειά (πάντα με τη βοήθεια του μπαμπά) ή εντάσσονται ταυτόχρονα και στην κατηγορία άνεργες (βλέπε προηγούμενο άρθρο).<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις άνεργες. Θέλουν να πηγαίνουν στα καλύτερα μαγαζιά, θέλουν να κάνουν συνεχώς εκδρομές, θέλουν να πηγαίνουν ταξίδια στο εξωτερικό. Πάντα με το γκόμενο, φυσικά, <span style="font-weight: bold;">και πάντα με τα λεφτά του γκόμενου</span>. Οι ίδιες δεν πληρώνουν ποτέ, πρώτον γιατί δεν τους αρέσει, δεύτερον επειδή το θεωρούν υποτιμητικό για τις ίδιες, τρίτον γιατί το θεωρούν υποτιμητικό για το γκόμενο (δεν τον έχουν ρωτήσει ποτέ, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία) και τέταρτον γιατί τα δικά τους λεφτά προορίζονται για πολύ πιο σημαντικούς σκοπούς: dior, prada και πάει λέγοντας. Επίσης, έχουν την τάση να μένουν με κάποιον το πολύ ένα χρόνο (μέχρι να τον γονατίσουν).<br /><br />Από τις μέρες (πολλές φορές από την πρώτη κιόλας μέρα) φροντίζουν να σε ρωτήσουν για τις πρώην σου. Και κυρίως για την πρώην σου. Και όπως έχουμε όλοι την τάση να μιλάμε υποτιμητικά για τις πρώην μας (και κυρίως για την πρώην μας), κάνουμε το μεγάλο λάθος και σκάβουμε οι ίδιοι το λάκο μας. Σε κάθε ευκαιρία σου πετάει ένα "αν δε σου αρέσει να γυρίσεις στα τσόκαρα τις πρώην σου" ή ένα "αν δεν σου αρέσει να γυρίσεις στα πετάματα που έβγαινες πριν με γνωρίσεις". Στην πραγματικότητα βέβαια τα <span style="font-style: italic;">τσόκαρα</span> και τα <span style="font-style: italic;">πετάματα</span> είναι οι ίδιες, πρώτον επειδή δεν έχουν τρόπους (είναι προφανές) και δεύτερον επειδή στο 99,99999% των περιπτώσεων ισχύει γι αυτές το "είμαι τρεις μέρες τώρα χωρισμένη και είναι η τρίτη μέρα που είμαι με τον καινούργιο μου γκόμενο".<br /><br />Η συμπεριφορά τους στο σεξ ποικίλει. Από δυναμίτες μέχρι ξαπλώνω, φιλάω, ανοίγω τα πόδια μου και ήδη έχω κάνει πάρα πολλά.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Χαρακτηριστικά παραδείγματα:</span> η Δ. του 1994, η Μ. του 1995, η Ζ. Του 1999, η Στ. του 1999, η Φ. του 2001 και η Ε. του 2007.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τι πρέπει να κάνει ένας σόφρων άντρας όταν τις συναντήσει:</span> Μην τις πάρεις ποτέ μα ποτέ στα σοβαρά. Πίσω από το καλό τους ντύσιμο, το καλό τους γούστο στις εξόδους και τις πανάκριβες τσάντες τους κρύβεται μια φτηνή πόρνη με πολύ ακριβά γούστα. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-2811067514582619698?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-54693208312348816152007-12-25T22:28:00.000+02:002007-12-26T11:39:14.698+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size:85%;">Δε μιλάμε βέβαια για τις γυναίκες που έχουν μείνει άνεργες και κάνουν αμάν για να βρουν άμεσα μια δουλειά, αλλά για τις επαγγελματίες του είδους.<br /><br />Όλα τους φταίνε. Τα αφεντικά που δεν δίνουν μισθούς της προκοπής, η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, η κοινωνία μας που δε δίνει ευκαιρίες στους νέους, και πάλι τα αφεντικά που δεν τις σέβονται και τους ζητούν να ρίχνουν και ένα σκούπισμα στο γραφείο, μια φορά την εβδομάδα. Τρίχες κατσαρές. Ή αλλιώς, της κοντής τσουτσούς της φταίνε οι τρίχες. Στην πραγματικότητα είναι τεμπελόσκυλα του κερατά και η τεμπελιά τους έχει γίνει τρόπος ζωής. Όχι μόνο στα επαγγελματικά, αλλά και στα προσωπικά τους.<br /><br />Η μέρα τους ξεκινάει μεταξύ 12 και 2 το μεσημέρι. Σηκώνονται, πίνουν καφέ για τουλάχιστον μια ώρα (να τους φύγει ο πονοκέφαλος) και μετά πιάνουν το τηλέφωνο. Πρώτα το γκόμενο (κατά προτίμηση ελεύθερο επαγγελματία με μηνιαίο εισόδημα άνω των 2500 ευρώ, μετά τις φιλενάδες τους. Τις φιλενάδες τους τις συναντούν συνήθως μια φορά στις 15 μέρες. Πάντα απόγευμα, μια και το βράδυ έχει προτεραιότητα ο γκόμενος.<br /><br />Με τον γκόμενο, φροντίζουν να μη βάζουν το χέρι τους στο πορτοφόλι ποτέ. Δεν τους αρέσει, το θεωρούν υποτιμητικό. Ανάλογα με την εμφάνισή τους κινείται και η σεξουαλική τους ζωή. Αν είναι λίγο κοντούλες ή λίγο γεματούλες, τα κάνουν όλα και συμφέρουν γιατί αν δεν τα κάνουν όλα, τότε ο γκόμενος θα φύγει. Αν πάλι έχουν ένα άλφα μπόι, ένα σέξυ σωματάκι και μια όμορφη φατσούλα, δεν κάνουν τίποτα. Το ένα τους μυρίζει, το άλλο τους ξυνίζει.<br /><br />Συνήθως αλλάζουν γκόμενο κάθε 4-6 μήνες, (όταν ο γκόμενος γονατίσει οικονομικά και πάντα με την προϋπόθεση ότι δεν τις στέλνει εκείνος πρώτος στο διάολο), εκτός αν τους κάτσει ο λεφτάς. Εκεί η συμπεριφορά τους αλλάζει εντελώς. Εξακολουθούν να μη δουλεύουν και να τους φταίνε τα πάντα, αλλά στο κρεβάτι είναι δυναμίτες (ακόμη και αν είναι ψηλές, λεπτές και ωραίες). Συνήθως παίρνουν διαζύγιο γύρω στα 40, αφού πρώτα κάνουν τουλάχιστον δύο παιδιά και είναι 100% σίγουρες πως το μέλλον τους είναι εξασφαλισμένο.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Χαρακτηριστικά παραδείγματα:</span> η Μ. του 1998, η Κ. του 2007 και η Ε. του 2007.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τι πρέπει να κάνει ένας σόφρων άντρας όταν τις συναντήσει:</span> find her, fuck her and leave her.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-5469320831234881615?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-61977455190437398172007-11-02T12:31:00.000+02:002007-11-02T12:35:37.479+02:00<p style="font-family:arial;"><span style="font-size:85%;">Εμφανίστηκες από το πουθενά. Χαμογελαστός και καλοδιάθετος. Σε συμπάθησα. Σε πλησίασα. Σε γνώρισα από κοντά. Σε έκανα συνεργάτη μου. Άμεσο συνεργάτη, με το ελεύθερο να μου τηλεφωνείς 24 ώρες το 24ωρο, ακόμη και σε στιγμές που ήξερες πως θα είμαι με την (τότε) δικιά μου. Σου έδωσα μια ολόκληρη παραλία, μαζί με δεκάδες χιλιάδες κουβαδάκια, για να παίζεις μόνος σου. Ταξίδεψα 500+500 χιλιόμετρα για να σε δω, μαζί με άλλους 3-4 ανθρώπους. Ταξίδεψα ακόμη και 150+150 χιλιόμετρα, μέσα στη μαύρη νύχτα, για να δω πόσο καλά περνούσες στις διακοπές σου. Σου εξομολογήθηκα το πιο ένοχο μυστικό μου. Σε θεώρησα φίλο μου.<br /><br />Και όταν κατάλαβα πως γούσταρες τη φίλη μου, της μίλησα για σένα παρά το γεγονός ότι ήξερα πως είσαι παντρεμένος. Και παρά το γεγονός ότι είχα γνωρίσει τη γυναίκα σου και το παιδί σου. Και παρά το γεγονός ότι ήξερα τι τράβηξε κάποια άλλη, επί τρία ολόκληρα χρόνια, με τα σε θέλω-δε σε θέλω σου και με τα σ αγαπάω-δε σ αγαπάω. Σιγά μην είχες ιερό και όσιο. Κι όμως, καλός μαλάκας κι εγώ, σε πίστεψα. Και ναι, πραγματικά σε θεώρησα φίλο μου, λες και θα είχα το μαγικό ραβδί που θα σε έκανε να μη μου παίξεις ποτέ πουστιά.<br /><br />Τελικά, η φίλη μου δεν σου έκατσε. Και για να την πείσεις, της είπες μαλακίες για μένα. Και μετά, όταν ξεμπροστιάστηκες και πήρες τον πούλο (το μπούλο, που λέμε κι εμείς οι σαλονικιοί), είπες κι άλλες μαλακίες για μένα. Με έθαψες, με συκοφάντησες, ξεκατινιάστηκες. Και σε πίστεψαν. Καλοί μαλάκες κι αυτοί. Δεν τους κατηγορώ. Ήμουν κάποτε στη θέση τους. Θα σε μάθουν κάποτε.<br /><br />Σκουλίκι, πέρασαν πολλοί μήνες αλλά δε σε ξέχασα.</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-6197745519043739817?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-8120870681080552992007-10-30T11:59:00.000+02:002007-11-02T12:24:33.947+02:00<p style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-size:85%;">Δεν ήταν λίγες οι φορές που προσπαθούσε να καταλάβει τι του είχε συμβεί. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο, συνειδητοποιώντας το κακό που είχε κάνει στον εαυτό του. Στην αρχή όλα ήταν οκ. Την είχε γνωρίσει σε ένα πολύ κυριλάτο μαγαζί. Ψηλή, λεπτή, ωραία βυζιά, όμορφα μάτια. Ωραία γκόμενα. Και του είχε κάτσει και αμέσως. Ούτε δύο ώρες δε πέρασαν μέχρι τη στιγμή που έβαλε το χέρι του μέσα από τη μπλούζα της, στο υπόγειο πάρκινγκ της Αριστοτέλους. Τη γούσταρε.<br /><br />Και ήταν και από καλό σπίτι. Έτσι τουλάχιστον του είπε η μάνα του, όταν έσπευσε να της μιλήσει για τη νέα του φιλενάδα. Δικαστικός επιμελητής ο μπαμπάς της, υπάλληλος του ΙΚΑ η μαμά της, είχαν αγοράσει και ένα ρετιρέ για τη θυγατέρα τους κάπου στην Τούμπα. Τελείωσε το λύκειο και την έστειλαν σε ένα ΙΕΚ. Το έβγαλε κουτσά-στραβά και μετά ο πατερούλης της την είχε βάλει διοικητικό προσωπικό κάπου στο ΑΠΘ. Και ήταν ευτυχισμένη. Πήγαινε κάθε πρωί στο γραφείο της, έπινε το καφεδάκι της, άνοιγε το ραδιόφωνο και έβγαζε σε επτά ώρες τη δουλειά που άλλοι υπάλληλοι βγάζουν σε μια. Ξεκούραστη δουλειά. Το μάτι της μάνας του γυάλισε. Αυτό είναι καλό κορίτσι, του είπε. Κοίτα να του φερθείς καλά. Και μη ξεχνάς ότι είσαι πλέον σχεδόν 36. Κάποια στιγμή, πρέπει κι εσύ να σοβαρευθείς.<br /><br />Εκείνος ήταν γιος οδηγού ταξί. Οδηγού, που δε κατάφερε ποτέ να γίνει ιδιοκτήτης. Υπήρξε καλός μαθητής. Τα έπαιρνε τα γράμματα όπως έλεγαν και οι παλιοί. Με πολύ διάβασμα και με φροντιστήρια (τα οποία ξεσκιζόταν ο πατέρας του για να τα πληρώνει), κατάφερε και πέρασε με την πρώτη στο Οικονομικό του ΑΠΘ. Φοιτητική ζωή δεν έκανε ποτέ. Που χρήμα και, κατά συνέπεια, που χρόνος? Δούλευε τα βράδια σε κάτι καφετέριες και τα πρωινά την έβγαζε στα αμφιθέατρα. Πήρε το πτυχίο του μέσα σε τέσσερα χρόνια, έκανε το φανταρικό του και μετά έψαξε να βρει δουλειά. Δηλαδή, συνέχισε να δουλεύει σερβιτόρος για σχεδόν δύο χρόνια, μέχρι που ο πατέρας του βρήκε ένα βουλευτή και τον έγλειψε σαν παιδάκι που γλείφει το παγωτό-γρανίτα, προκειμένου να βολέψει το γιο του σε μια τράπεζα. Όπως και έγινε. Και τώρα, σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά, έβλεπε τον εαυτό του στον καθρέφτη με τα πρώτα γκρίζα στους κρόταφους, με την κοιλίτσα να μεγαλώνει, με τις υποχρεώσεις να γίνονται όλο και περισσότερες, με μια γυναίκα που δεν ήθελε πλέον να αγγίζει και με ένα μωρό που δεν ήξερε πλέον αν το ήθελε ή όχι.<br /><br />Πως την είχε πατήσει έτσι?<br /><br />Δεν πονηρεύτηκε από τις πλαστικές της τσάντες. Ούτε και από τα φτηνιάρικα παπούτσια που την έβλεπε να φοράει. Ούτε και από τα μπουζουξίδικα που του ζητούσε να πηγαίνουν κάθε λίγο και λιγάκι. Ούτε και από το ότι άκουγε Λαϊκό, Ελληνικό, Πειρατικό και Κοσμοράδιο. Αυτός την αγκάλιαζε και έχανε τα λογικά του. Την πηδούσε και ήταν ευτυχισμένος. Τελείωνε μέσα στο στόμα της και αισθανόταν τυχερός που, επιτέλους, είχε βρει μια τέτοια γκόμενα.<br /><br />Το μάτι της μάνας του, όπως είπαμε και πιο πριν, είχε γυαλίσει. Ο πατέρας του πάλι, μεροκαματιάρης άνθρωπος, του το είχε ξεκαθαρίσει. Μια ζωή δούλευα για να σε μεγαλώσω και να σε σπουδάσω, σε έβαλα και στην τράπεζα, μη περιμένεις πλέον πολλά από εμένα. Σου κάνει? Πάρτην. Δε σου κάνει? Βρες μια άλλη και κοίτα να έχει ένα σπίτι να μείνεις. Τι σε νοιάζει αν θα είναι όμορφή? Ομορφιά θα φας όταν θα πεινάσεις? Και μη ξεχνάς: η γυναίκα δεν πρέπει να είναι πιο έξυπνη από τον άντρα. Αν είναι, θα σε καβαλήσει.<br /><br />Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, ήταν έτοιμος να το πάρει απόφαση. Και μετά ήρθε κι εκείνο το "ατύχημα", σχεδόν οκτώ μήνες από τη στιγμή που χούφτωσε τα βυζιά της για πρώτη φορά. Ξέχασε, του είπε, να πάρει το χάπι για δύο μέρες. Που να φανταζόταν ο μαλάκας τι σήμαινε κάτι τέτοιο? Ήρθε η καθυστέρηση, ήρθε το τεστ, ήρθε το μωρό μου είμαι έγκυος, ήρθε και η επίσκεψη στα μελλοντικά πεθερικά του παρέα με τους γονείς. Παντρεύτηκαν στην Κυρίλλου και Μεθοδίου. Και στους πρώτους μήνες ήταν καλά. Δεν τον ενοχλούσε τίποτα, μέχρι το πρώτο βράδυ που έπεσαν να κοιμηθούν με το μωρό στην κούνια, δίπλα στο κρεβάτι τους. Εκείνο το ξενύχτι δεν θα το ξεχνούσε ποτέ. Πίστευε πως τα μωρά είναι κάτι αγγελικά πλασματάκια που σου κάνουν συνεχώς χαρούλες. Αμ δε...<br /><br />Μετά άρχισαν και τα άλλα περίεργα. Οι επισκέψεις "στη μαμά" του φαινόταν πλέον μαρτύριο. Το περιβάλλον στην τράπεζα τον έπνιγε. Οι βόλτες και τα ξενύχτια στα μπαρ του φαινόντουσαν πολύ μακρινές. Σαν να είχαν περάσει δεκαετίες. Και το σεξ, σπάνιο. Δε μπορώ αγάπη μου μπροστά στο μωρό. Μα... είναι μωρό! Δεν έχει σημασία. Καταλαβαίνει. Σηκωνόταν πλέον το πρωί για να πάει στη δουλειά του και δεν ήξερε αν θα πρέπει να βρίσει που θα πάει να δει τους ίδιους ανθρώπους να του πρήζουν τα αρχίδια ή να χαρεί που δε θα ήταν μαζί της και δεν θα άκουγε αυτό το εκνευριστικό κλάμα για οκτώ ώρες. Τα νεύρα του είχαν αρχίσει να σπάνε. Και οι πρώτες ενοχλήσεις από την καρδιά του είχαν κάνει την εφάνισή τους. Και δεν ήταν ούτε 38!<br /><br />Απόψε θα βγω με κάτι φίλους από τη δουλειά, της είπε. Που θα πάτε? Λέμε για φαγητό. Εντάξει αγάπη μου, να περάσεις καλά. Τρίχες. Ούτε με φίλους είχε κανονίσει να βγει, ούτε τίποτα. Μόνος του πήγε και πάρκαρε το αυτοκίνητό του στο πάρκινγκ της Αριστοτέλους, όπως τότε. Βγήκε και περπάτησε στην Τσιμισκή και μετά κατέβηκε στη Βογατσικού. C'est bau, Belair. Μπήκε και στα δύο και κατέβασε τρία ποτά στο πρώτο και άλλα δύο στο δεύτερο. Οι σκέψεις του τον βασάνιζαν. Έβλεπε τον κόσμο να χορεύει, να γελάει, να φλερτάρει? Τι στο κέρατο κάνω ρε πούστη μου?<br /><br />Η λεπτή καστανομάλλα μπροστά στη σκάλα, κοντά στην πόρτα της τουαλέτας, τον κάρφωνε για αρκετή ώρα. Το κατάλαβε και της έσκασε ένα χαμόγελο. Εκείνη ανταποκρίθηκε. Έπιασαν την κουβέντα. Κόντευε 3. Βγήκαν και πήγαν στο Ταξίδι για ένα τελευταίο. Περπάτησαν στην Τσιμισκή, κατέβηκαν στο υπόγειο, μπήκαν στο αυτοκίνητο, φιλήθηκαν, του κατέβασε το φερμουάρ, έβγαλε τον πούτσο του έξω και τον τσιμπούκωσε. Τελείωσε σχεδόν αμέσως. Θα σε ξαναδώ? Αύριο επιστρέφει ο δικός μου από Αγγλία. Θα σου δώσω το τηλέφωνό μου, αλλά καλύτερα να μη πάρεις για λίγες μέρες.<br /><br />Γύρισε στο σπίτι του μεθυσμένος. Δεν αισθανόταν καμία ενοχή. Το εκνευριστικό κλάμα του μωρού του τρύπησε το μυαλό. Τι έγινε πάλι? Έχει λίγο πυρετό, του είπε εκείνη. Και το επόμενο πρωί, γύρω στις 11, χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο του. Ήταν η γυναίκα του...<br /><br />- Τι θα κάνω μ αυτό το παιδί?<br /><br />- Γιατί, τι έγινε?<br /><br />- Έχει πυρετό.<br /><br />- Το ξέρω. Και λοιπόν?<br /><br />- Τον έδωσα γάλα, δεν το ήπιε. Τον έδωσα φάρμακο, τίποτα. Τον έβαλα πάλι θερμόμετρο πριν από λίγο, πάλι 38 και 2 είχε.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Τον έδωσα γάλα. Τον έδωσα γάλα. Τον έδωσα γάλα.</span> Ναι, οι σκέψεις του ήταν πλέον ξεκάθαρες. Χρειάστηκαν σχεδόν 38 χρόνια και, για πρώτη φορά, οι σκέψεις του ήταν ξεκάθαρες. Άει σιχτίρ ρε πούστη μου. Άει σιχτίρ, όλοι σας. Άνοιξε το Word. Θεσσαλονίκη, μπλα μπλα μπλα, προς τη διεύθυνση της τράπεζας, κύριοι, προσωπικοί λόγοι μου επιβάλλουν να σταματήσω να εργάζομαι για λογαριασμό της τράπεζας, μετά τιμής. Φόρεσε το σακάκι του και κατευθύνθηκε προς το ταμείο. Βασίλη, έχω στο λογαριασμό μου ογδόντα χιλιάρικα. Άνοιξε ένα νέο λογαριασμό στο όνομα της γυναίκας μου με τα μισά και δώσε μου στο χέρι τα υπόλοιπα. Ο Βασίλης τον κοίταξε περίεργα, αλλά δεν είπε κουβέντα. Του τα έδωσε. Βγήκε στο δρόμο και σταμάτησε το πρώτο ταξί που πέρασε. Στο αεροδρόμιο, παρακαλώ. Βρήκε ένα εισιτήριο της τελευταίας στιγμής για Αθήνα. Πήρε το τρένο, κατέβηκε στο Σύνταγμα και χώθηκε μέσα στα στενάκια, ψάχνοντας να βρει ένα μεσιτικό γραφείο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Πριν μπει στο αεροπλάνο, της έστειλε ένα sms. Μην ψάξεις να με βρεις. Έβαλα σαράντα χιλιάρικα σε ένα λογαριασμό στο όνομά σου για τα βασικά σου έξοδα. Θα έρθει σε επικοινωνία μαζί σου ο δικηγόρος μου. Δε με νοιάζει αν θα με μισήσεις γι αυτό που κάνω. Πάω να βρω επιτέλους τη ζωή μου.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-812087068108055299?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-84378457823709861722007-10-23T12:44:00.000+02:002007-11-02T12:23:35.588+02:00<span style="font-size:85%;">Μου τη βάρεσε και αποφάσισα να επανέλθω στα κοινά. Στο μεταξύ όμως, έχω μια υποχρέωση απέναντι στον Παναγιώτη Κυριακού.<br /><br />Ναι, στο γνωστό πουτανόσπερμα που βασάνισε ένα κακόμοιρο σκυλάκι με καυτό λάδι.<br /><br />Μαγκάκο... είσαι τελειωμένος. Και η διεύθυνσή σου βρέθηκε πολύ εύκολα στο whitepages.gr. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8437845782370986172?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-80015131942695369522007-07-19T09:56:00.000+03:002007-11-02T12:25:23.294+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ούτε με το <span style="" lang="EN-US">blog</span> έχω πλέον τη διάθεση να ασχοληθώ, ούτε και με πολλά άλλα πράγματα που έδιναν κάποιο χρώμα στην καθημερινότητά μου. Και όσο σκέφτομαι πως όλα αυτά οφείλονται στο ότι ξέχασα να πατήσω το Χ στο παράθυρο του <span style="" lang="EN-US">Firefox</span>. Είχες έμπνευση εκείνο το απόγευμα...<span style=""><br /></span></span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Το πρώτο ραντεβού, το φριχτό σούσι που προσπαθούσα να σε πείσω πως μου άρεσε, η μπόμπα που ήπιαμε στο καπάκι, η βόλτα στην παραλία με τη θερμοκρασία να αγγίζει τους 39 βαθμούς και τον ιδρώτα να στάζει από το πρόσωπό μου, το ποτό στην <span style="" lang="EN-US">Arabella</span>, η βόλτα στο Θερμαϊκό με τα φώτα της πόλης να κάνουν τις αισθήσεις να ερεθίζονται, το περπάτημα μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα, το πρώτο άγγιγμα των χεριών μας, το πρώτο φιλί με το πρώτο φως του ήλιου, τα 23 πρώτα φώτα του ήλιου που είδαμε μαζί από τότε. Και μετά, η Ζωή να ανακτά το κεφαλαίο Ζ που είχε χάσει για χρόνια. Να συναντάω φίλους και να τους ακούω να λένε ρε μαλάκα, είχα να σε δω να γελάς από την εποχή του Κλεισθένη. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Κλείνω τα μάτια μου και σε σκέφτομαι και πάλι. Το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, το χαμόγελό σου, το κορμί σου. Η μυρωδιά σου.</span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><span style="" lang="EN-US"><span style="font-style: italic;">Doukas has turned to "in love mode".</span> <o:p></o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8001513194269536952?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-16714161632692625652007-07-19T09:30:00.000+03:002007-11-02T12:25:55.798+02:00<span style="font-size:85%;"><em>Γυναικεία έκδοση:<br /></em><br />Γυναίκα1: Ω Θε μου, έκοψες τα μαλλιά σου! Καλέ πώς σου πάνε; Θαύμα!<br /><br />Γυναίκα2: Λες; Εγώ δεν ήμουν της ίδιας άποψης όταν τα είδα στον καθρέφτη। Θέλω να πω δεν τα βρίσκεις υπερβολικά κατσαρά;<br /><br />Γυναίκα1: Κύριε των Δυνάμεων, όχι! Είναι τέλεια। Κι εγώ θα ήθελα να τα κόψω σε αυτό το στυλ αλλά είμαι πολύ στρογγυλοπρόσωπη και δε θα μου πηγαίνουν. Μάλλον είναι καλύτερα να τ'αφήσω ως έχουν.<br /><br />Γυναίκα2: Μιλάς σοβαρά; Εγώ το πρόσωπό σου το βρίσκω αξιολάτρευτο। Και θα μπορούσες χωρίς πρόβλημα να κάνεις μία από αυτές τις νεανικές κομμώσεις που είναι αυτή την εποχή της μόδας. Θα είσαι υπέροχη! Θα'θελα κι εγώ να το κάνω αλλά φοβάμαι ότι θα φαίνεται ο λαιμός μου.<br /><br />Γυναίκα1: Μα τι λες χρυσή μου; Εγώ πολύ θα ήθελα να έχω ένα λαιμό σαν τον δικό σου। Και τι δε θα'κανα για να κρύψω τις ωμοπλάτες μου.<br /><br />Γυναίκα2: Καλέ τρελλάθηκες; Ξέρω κοπέλλες που θα έδιναν ό,τι είχαν και δεν είχαν για ν'αποκτήσουν ωμοπλάτες σαν τις δικές σου। Κοίτα τι ωραία που σου πηγαίνουν όλα τα ρούχα; Κοίτα τα δικά μου χέρια πόσο κοντά είναι; Αν είχα κι εγώ λίγο μεγαλύτερες ωμοπλάτες θα μπορούσα να φοράω ό,τι ρούχο γουστάρω.<br /><br />Γυναίκα1: Αχ μη λες σαχλαμάρες και με κάνεις και γελάω! Αφού όλοι οι άνδρες πέφτουν στα πόδια σου! Αχ, πέρασε η ώρα κι έχω αργήσει, πρέπει να σ'αφήσω, τσάο τσάο!<br /><br />Γυναίκα2: Γεια σου χρυσή μου!<br /><br /><br /><em>Ανδρική έκδοση:</em><br /><br />Ανδρας1: Μπα, κουρεύτηκες;<br /><br />Ανδρας2: Ναι .</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-1671416163269262565?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-61580696671448387152007-06-26T17:32:00.001+03:002007-11-02T12:26:19.161+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Προπαραμονή πρωτοχρονιάς είναι και τηλεφωνιόμαστε με την Κ., με την οποία έχουμε γνωριστεί εδώ και δύο περίπου μήνες και έχουμε πάει και για ένα καφέ, μέρα μεσημέρι, και λέμε συνέχεια να βγούμε κανένα βράδυ για ποτό, αλλά μένουμε πάντα στα λόγια. Τι κάνεις, με ρωτάει, μια χαρά της απαντάω, εσύ, εγώ χώρισα χθες και είμαι χάλια. Μου είχε πει για τη σχέση που είχε. Χωρισμένος ήταν ο τύπος και με χίλια προβλήματα, αλλά την πρόσεχε και την αγαπούσε κι εκείνη επίσης τον αγαπούσε και τον βοηθούσε στις αναποδιές που είχε να αντιμετωπίσει. Εκεί ακριβώς ήταν που την είχα εκτιμήσει γιατί, πως να το κάνουμε, δεν είναι και εύκολο να βρεις γυναίκα που να ανέχεται τις κατινιές και τις τρελές απαιτήσεις της πρώην σου και που να δέχεται να σε συναντάει από βράδυ Κυριακής μέχρι απόγευμα Παρασκευής και μόνο, γιατί μετά έχεις το παιδί σου στο σπίτι και δε θέλει να δημιουργεί και η ίδια επιπλέον προβλήματα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Τέλος πάντων, την ακούω έτσι χάλια που είναι και της προτείνω, αν και εφόσον το έχει ανάγκη, να πάμε για ένα ποτό και να ξεσκάσει λίγο. Και δέχεται. Στη διάρκεια της μέρας, βέβαια, το καλοσκέφτομαι και λέω πως έκανα μαλακία γιατί θα με ψυχοπλακώσει, αλλά από την άλλη ρε γαμώτο, εντάξει, ίσως να έχει πραγματικά ανάγκη να βγει και να ξεσκάσει λίγο. Στις 10 ακριβώς είμαι κάτω από το σπίτι της και τη βλέπω να έρχεται και μένω με το στόμα ελαφρώς ανοιχτό. Είναι που είναι 1,75, έχει φορέσει και δεκάποντες μπότες και ένα μαύρο κολάν που τονίζει τα υπέροχα πόδια της και τον ακόμη πιο υπέροχο κώλο της και το χαμόγελό της μόνο χωρισμένη δε θυμίζει. Πάμε για το πρώτο και αρχίζουμε να τα λέμε. Μου λέει για τον καβγά που έγινε με τον δικό της, για το ότι άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου, στη μέση του δρόμου και με δεκάδες αυτοκίνητα να κινούνται τριγύρω, και σηκώθηκε και έφυγε, για το ότι δεν θα του τηλεφωνήσει αν δεν το κάνει πρώτα αυτός και αν δεν της ζητήσει συγνώμη και διάφορα άλλα, αλλά δείχνει πως κρατιέται καλά στα πόδια της και έχει διάθεση να διασκεδάσει. Πίνουμε και το δεύτερο και μετά, για το τρίτο, τραβάμε για το <span style="" lang="EN-US">Dizzy</span>. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Εκεί τα πράγματα αρχίζουν και αλλάζουν. Στεκόμαστε σε ένα σταντ και πίνουμε το τρίτο μας, στα μισά του τέταρτου της λέω κι εγώ για τη μεγάλη καψούρα που υποτίθεται πως τρώω, στο τέλος του πέμπτου της λέω πως θέλω να την αγκαλιάσω, στην αρχή του έκτου έχουν αρχίσει τα γλωσσόφιλα και στο τέλος του, λίγο πριν το λογαριασμό, το χέρι μου έχει εγκατασταθεί ανάμεσα στα πόδια της και τρίβει ασταμάτητα το μουνί της. Ξέρεις, μου λέει, ενώ περπατάμε προς το αυτοκίνητο, γούσταρα αυτό που έγινε στο <span style="" lang="EN-US">Dizzy</span> αλλά για να κάνω έρωτα με έναν άντρα θα πρέπει να αισθάνομαι πως έχω σχέση μαζί του. Και το να αισθανθώ έτσι μαζί σου, ενώ χώρισα μόλις χθες, καταλαβαίνεις πως είναι αδύνατο. Ναι, καταλαβαίνω, της λέω. Σαράντα λεπτά αργότερα τραβιέμαι και χύνω επάνω στα βυζιά της. Το επόμενο βράδυ, αφού αλλάζει ο χρόνος, συναντιόμαστε και πάλι. Μόνοι μας στο σπίτι. Βλέπουμε μια ταινία, πίνουμε ένα μπουκάλι κρασί και γαμιόμαστε σαν τα σκυλιά. Είμαι πλέον μαζί σου, μου λέει. Τελεία και παύλα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Η φάση μας κράτησε σχεδόν ένα μήνα. Την έβγαζα, πλήρωνα τα γούστα της και την πηδούσα. Ούρλιαζε βέβαια και αυτό με ξενέρωνε απίστευτα. Και μου δημιουργούσε και επιπλέον προβλήματα. Ένα βράδυ, στο Βυζάντιο στον περιφερειακό, έπαιξα με την κλειτορίδα της και το χύνω μωρό μου που φώναξε έκανε τον υπάλληλο να μας τηλεφωνήσει και να μας συστήσει να είμαστε λίγο πιο ήσυχοι. Και διάφορα άλλα τέτοια, μέχρι τη στιγμή που έμαθα από κοινούς μας γνωστούς πως έλεγε μαλακίες για μένα. Ότι την παρακαλούσα για να κάνουμε σχέση και εκείνη με δούλευε, ότι ήμουν το παιχνιδάκι της, ότι με είχε μόνο για να την κερνάω και τίποτα άλλο. Και ότι έβγαινε με διάφορους και γούσταρε και πηδούσε και κάποιους, αλλά εμένα δεν θα μου καθόταν με τίποτα! Με έπιασε τότε κι εμένα η τρέλα μου, αφού πρώτα την έκανα να παραδεχτεί τις μαλακίες που έλεγε, και την υποχρέωσα να μου δώσει πίσω τα μισά λεφτά που είχα ξοδέψει όλο αυτό το διάστημα για να τη βγάζω έξω. Δεν έχω ξανακάνει ποτέ κάτι τέτοιο στη ζωή μου, αλλά αυτή η ρουφιάνα το άξιζε. Της έριξα και ένα αποχαιρετιστήριο, σε ένα ξενοδοχείο στο δρόμο για Επανωμή, και άντε γεια...</span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-6158069667144838715?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-62374966643971596852007-06-21T20:16:00.000+03:002007-11-02T12:27:01.606+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Την είχα γνωρίσει πριν από πάρα πολλά χρόνια, όταν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με δύο μόνο λέξεις: πολύ χοντρή. Και ήταν αυτό ακριβώς. Μια πολύ χοντρή γυναίκα, στην οποία δε μπορούσες να προσέξεις ούτε τα πανέμορφα, στο χρώμα του ουρανού, μάτια της, ούτε το πρόσωπο που θα ήταν πάρα πολύ όμορφο αν δεν ήταν τόσο φουσκωμένο από τα δεκάδες επιπλέον κιλά που κουβαλούσε στο σώμα της. Κάναμε αρκετή παρέα τότε, αλλά μόνο φιλικά. Μου ήταν αδύνατο να σκεφτώ κάτι διαφορετικό. Και μου ήταν αδύνατο, στην αρχή, να σκεφτώ κάτι διαφορετικό όταν συναντηθήκαμε ξανά μετά από σχεδόν τρία χρόνια, με εμένα να είμαι μπακούρι εδώ και μήνες και εκείνη να έχει χάσει πάνω από 60 κιλά και να έχει μετατραπεί σε μουνάρα πρώτου μεγέθους, από εκείνες που μπαίνουν σε ένα μαγαζί και ο αντρικός πληθυσμός τις χαζεύει με το στόμα ανοιχτό. Το πρόσωπό της είχε μικρύνει, τα μάτια της είχαν τονιστεί, τα βυζιά της, πάντα τεράστια, είχαν ανορθωθεί και ο κώλος της υποσχόταν νύχτες γεμάτες ηδονή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Βγαίναμε φιλικά σχεδόν κάθε εβδομάδα για έναν ολόκληρο χειμώνα, μέχρι που ήρθε το χαρτί και έφυγα φαντάρος. Και τότε, στο κέντρο, κατάλαβα ότι τη γούσταρα και ότι μου έλειπε πάρα πολύ. Μιλούσαμε τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα στο τηλέφωνο, ώσπου πήρα άδεια ορκωμοσίας και την ίδια μέρα της την έπεσα. Το επόμενο βράδυ πηδηχτήκαμε στο σπίτι της και είδα το Χριστό φαντάρο. Η πρώτη φορά ήταν μια σκέτη αποτυχία, μια και τελείωσα σχεδόν ένα λεπτό μετά τη διείσδυση. Ακολούθησε όμως και δεύτερη και μια τρίτη το πρωί. Και ήταν όλα τέλεια. Όσο ήμουν στο κέντρο έπαιρνα άδειες κάθε σαββατοκύριακο (πουστροβυσματούχος του κερατά) και περνούσα καλά. Όταν όμως ήρθε η μετάθεση και άρχισα να καταλαβαίνω πως ο στρατός δεν είναι και τόσο κουκουρούκου κατάσταση, με έπιασαν τα ψυχολογικά μου. Το τελευταίο που ήθελα ήταν μια γκόμενα. Και ο χωρισμός ήρθε με το χειρότερο τρόπο. Ήταν τόσο χάλια, που κόψαμε κάθε επαφή. Και συναντηθήκαμε ξανά σχεδόν οκτώ μήνες αφότου απολύθηκα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είχαν αλλάξει πολλά στη ζωή της σε όλο αυτό το διάστημα. Τα είχε φτιάξει με κάποιον, είχαν φτάσει μέχρι να ορίσουν ημερομηνία γάμου, έβαλε ξανά πολλά κιλά, χώρισε, το έβαλε και πάλι σκοπό να αδυνατίσει. Και την πέτυχα ακριβώς στη φάση που είχε ήδη χάσει πάρα πολλά και ήθελε να χάσει γύρω στα 25 ακόμη. Από την εταιρία στην οποία πήγαινε για πρόγραμμα αδυνατίσματος της είχαν προτείνει να τη φωτογραφίσουν και να τη βάλουν σε διαφήμιση σε περιοδικά. Είχε χάσει 136 πόντους μέσα σε ελάχιστους μήνες. Ταυτόχρονα δε είχε ξεχάσει εντελώς τον παραλίγο άντρα της και ήταν έτοιμη να ξαναμπεί στο παιχνίδι του έρωτα. Και μπήκε. Μαζί μου. Δε χρειάστηκε και ιδιαίτερος κόπος. Συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο, κάπου στη γειτονιά της. Ήταν απόγευμα και ήταν τέλη Μαΐου. Πήγαμε για ένα καφέ, ήπιαμε και μια μπύρα, την πήγα με τα πόδια μέχρι το σπίτι, δώσαμε ένα φιλί στο μάγουλο που μετατράπηκε σε γλωσσόφιλο και μετά από λίγες ώρες τη γαμούσα μέσα στο αυτοκίνητο. Ήταν μια απίστευτη περίοδος της ζωής μου, που χαρακτηριζόταν από γαμήσια, γαμήσια και γαμήσια. Γαμήσια στο κρεβάτι μου, γαμήσια στο κρεβάτι της, γαμήσια στην τουαλέτα, γαμήσια στο αυτοκίνητο (μέσα και έξω), γαμήσια στην παραλία, γαμήσια στην τουαλέτα της καφετέριας που πηγαίναμε, γαμήσια ακόμη και στα στενάκια γύρω από την πλατεία Αριστοτέλους. Η σχέση μας για κάτι παραπάνω από ένα μήνα ήταν αυτό: ένα ατελείωτο γαμήσι. Μετά ήταν που άρχισαν τα περίεργα... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είχα κανονίσει αρκετούς μήνες νωρίτερα να πάω διακοπές μόνος. Ή μάλλον, σχεδόν μόνος. Θα με φιλοξενούσε ένας φίλος στη Ρόδο, Ροδίτης, ο οποίος μόλις είχε αρχίσει να μένει μόνος και με τον οποίο κάναμε πάντα τα καλύτερα ξενύχτια. Της το είχα πει από την αρχή και δεν είχε φέρει καμία απολύτως αντίθεση. Αν θέλεις, μου είπε, ταξιδεύουμε μαζί μέχρι την Αθήνα, παίρνεις εσύ το αεροπλάνο για Ρόδο, μένω εγώ σε κάτι φίλους και μετά επιστρέφεις στην Αθήνα και, αν έχουμε λεφτά, κάνουμε ένα ταξιδάκι στα νησάκια του Σαρωνικού. Καλά το είπε, καλά δέχτηκα κι εγώ, δεν είχα προσέξει όμως ότι είχε αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα επιθετική. Όχι τόσο απέναντι σε εμένα, όσο απέναντι στους άλλους. Δεν ανεχόταν κουβέντα από κανέναν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μάλωνε με όλους. Σ εμένα δε, είχε αρχίσει να λέει κάτι περίεργα του στυλ ζεις την έκτη ζωή σου κι εγώ ζω την έβδομη και έχουμε ήδη κάνει όλα όσα ήμασταν προορισμένοι να κάνουμε στις προηγούμενες ζωές μας και το μόνο που μας μένει πλέον είναι να σμίξουμε και κάτι τέτοια. Ταυτόχρονα, άρχισε να αγοράζει και να διαβάζει μετά μανίας διάφορα περίεργα βιβλία. Βίους αγίων, αριθμολογία, ταρό, ό,τι κουλό μπορούσε να φανταστεί κανείς. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Εγώ όμως δεν έδινα σημασία. Και κυρίως, δεν έδινα σημασία στον τρόπο με τον οποίο τρεφόταν όλο αυτό το διάστημα. Δεν έδινα σημασία στο ότι ξυπνούσε το πρωί και γέμιζε ένα ποτήρι με νερό και έριχνε μέσα δύο κουταλιές καφέ και, όταν έφτανε στη μέση, το ξαναγέμιζε και έριχνε άλλη μια κουταλιά καφέ μέχρι να φτάσει πάλι στη μέση και να το ξαναγεμίσει και να ρίξει άλλη μια κουταλιά καφέ και πάει λέγοντας, μέχρι αργά το βράδυ. Δεν έδινα σημασία στο ότι έτρωγε κάθε τρεις ή τέσσερις μέρες ένα φρούτο και τίποτα άλλο και στο ότι, όπως ήταν φυσικό, μετά από λίγα λεπτά πήγαινε στην τουαλέτα και το έβγαζε όπως το είχε φάει. Έχανε κιλά και έλεγε πως ήταν ευτυχισμένη. Μόνο που ο τρόπος με τον οποίο τα έχανε ήταν... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πήραμε μαζί το αεροπλάνο για Αθήνα. Προσγειωθήκαμε στο Ελληνικό, εγώ πήρα το επόμενο για Ρόδο κι εκείνη πήρε ένα ταξί και πήγε στο σπίτι των φίλων της που θα την φιλοξενούσαν. Όσο ήμουν στη Ρόδο φρόντισα να μιλάω τακτικότατα μαζί της, δεν φρόντισα όμως καθόλου να της είμαι πιστός. Είχα μείνει μόνος μου και είχα αρχίσει να αισθάνομαι ωραία που ήμουν μόνος μου. Ξαφνικά καταλάβαινα πως είχε αρχίσει να γίνεται φορτική με την όλη συμπεριφορά της και πως, όταν με το καλό θα τελείωναν οι διακοπές, θα έπρεπε να δώσω ένα τέλος στη σχέση. Εξάλλου, τι σχέση? Ούτε δύο μήνες δεν ήμασταν μαζί και το μόνο που κάναμε ήταν να πηδιόμαστε. Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία. Αρχίσαμε τα ξενύχτια με τον φίλο μου. Το πρώτο βράδυ, μετά από τρελό μεθύσι, καταλήξαμε με δύο Ρωσίδες που ψωνίσαμε σε ένα κωλόμπαρο. Τις πήραμε μαζί, παρτούζα. Το επόμενο βράδυ ήταν η ώρα του κανονικού καμακιού. Εκείνος χτύπησε μια Σουηδέζα, ενώ εγώ τσιμπούκωσα μια Ροδίτισσα 37άρα που μόλις είχε πάρει διαζύγιο. Όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο ξεκαθάριζαν τα πράγματα μέσα στο μυαλό μου. Θα χώριζα με το που θα επέστρεφα. Όλα αυτά, μέχρι τις 20 Ιουλίου. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ο κολλητός μου γιόρταζε και έκανε πάρτι στην πισίνα ενός ξενοδοχείου. Κάλεσε πολύ κόσμο. Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά, μέχρι τη στιγμή που της τηλεφώνησα. Την άκουσα να λέει διάφορα ακατάληπτα. Στην αρχή παραξενεύτηκα, μετά σκέφτηκα πως κάτι θα ήπιε. Μιλήσαμε ξανά αρκετά αργά, περασμένες 2. Συνέχισε τα ακατάληπτα. Εκεί πλέον κατάλαβα πως τα πράγματα ήταν αρκετά σοβαρά. Το μυαλό μου πήγε στο ότι μπορεί να της έδωσαν καμιά κόκα. Που να ήξερα... Το επόμενο πρωί κατέρρευσε και αυτό το σενάριο. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και συνέχισε να λέει τα δικά της. Δεν έβγαινε νόημα από τα λόγια της. Κατάλαβα πλέον πως τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά και πως της συνέβαινε κάτι πολύ κακό. Πήγα αμέσως για εισιτήριο. Αεροπορικό δεν υπήρχε για τις επόμενες τρεις μέρες, οπότε υπήρχε η επιλογή του πλοίου. Μπήκα μέσα απόγευμα, χωρίς καμπίνα. Πέρασα όλο το βράδυ στο κατάστρωμα. Και τελικά, νωρίς το πρωί, την βρήκα σε ένα καφενείο μέσα στο λιμάνι του Πειραιά. Μια κοπέλα που δούλευε εκεί μου είπε πως ήταν εκεί από το προηγούμενο απόγευμα. Και να ήταν μόνο αυτό? Δεν την βρήκα να κάθεται απλά, αλλά να κοιτάζει το κενό και να συνομιλεί με τον άγιο Νικόλαο και τον προφήτη Ηλία! Δε μιλάμε για σκόρπιες κουβέντες ή προτάσεις, αλλά για κανονική συνομιλία! Σαν να της απαντούσαν σε όσα έλεγε! Μου πέταξε και ένα ο ήλιος είχε βγει πριν από αρκετές ώρες από εκεί (μου έδειξε το νότο), αλλά τον κατεβάσαμε και τον βγάλαμε μαζί από εκεί που έπρεπε και μετά η απόφαση ήταν δεδομένη. Τη φόρτωσα σε ένα ταξί, φύγαμε σφαίρα για σταθμό Λαρίσης και από εκεί Θεσσαλονίκη. Φτάσαμε αργά το βράδυ και πήγαμε στο σπίτι της. Περίμενα πως και πως να πει κάτι λογικό, αλλά μάταια. Είχε χάσει τα λογικά της και το καταλάβαιναν όλοι όσοι βρίσκονταν σε ακτίνα είκοσι μέτρων γύρω της. Έμεινα εκεί το βράδυ. Δεν ήθελα να την αφήσω μόνη. Το επόμενο πρωί όμως, όταν και της είπα πως πρέπει να πάω και στο σπίτι μου, μου πέταξε ένα μα εδώ είναι το σπίτι σου, με σήκωσε ψηλά, με πέταξε με δύναμη στον καναπέ (και ήμουν ήδη 100 κιλά, έτσι?), κλείδωσε την πόρτα και έκρυψε το κλειδί. Χρειάστηκε να της δώσω ένα γερό σκαμπίλι και να τηλεφωνήσω στην αστυνομία για να μπορέσω να φύγω. Ταυτόχρονα δε, τηλεφώνησα και στους γονείς της. Ελάτε, έχουν πάθει κάτι τα νεύρα της κόρης σας, δεν είναι καλά. Φρίκαραν. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Η επόμενη πράξη του δράματος παίχτηκε και πάλι στο σπίτι της. Ο μεγαλύτερος αδερφός της κατάλαβε αμέσως τι της συνέβαινε. Πήρε τον πατέρα του, πήγαν στο δικαστικό μέγαρο και πήραν εισαγγελική απόφαση. Έπρεπε να την πάνε άμεσα στο ψυχιατρείο. Το τηλέφωνό μου χτύπησε γύρω στις 4 το μεσημέρι. Ήταν ένας αστυνομικός. Κοιτάξτε... Έχουμε εντολή να την μεταφέρουμε στο ψυχιατρείο αλλά έχει κλειδωθεί μέσα στο μπάνιο. Δεν βγαίνει, λέει, αν δεν έρθετε εσείς εδώ. Έχουμε την άδεια να σπάσουμε την πόρτα και να τη μεταφέρουμε με χειροπέδες, αλλά... Καταλαβαίνετε, δε θέλουμε να κάνουμε κάτι τέτοιο σε μια άρρωστη κοπέλα. Αν μπορείτε, ελάτε από εδώ να μας βοηθήσετε λίγο. Και πήγα. Και την έβαλα στο αυτοκίνητο και την πήγα εγώ ο ίδιος στο ψυχιατρείο, στη Σταυρούπολη, κινούμενος με 50 στον περιφερειακό, με τα <span style="" lang="EN-US">alarm</span> αναμμένα και με το περιπολικό μπροστά μου και το ασθενοφόρο από πίσω. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Η διάγνωση βγήκε μετά από μια ή δύο μέρες: μανιοκαταθλιπτική ψύχωση. Με κάλεσε η γιατρός που την παρακολουθούσε. Η διατροφή της πως ήταν, με ρώτησε. Της είπα. Ε, λογικό ήταν να φτάσει εδώ που έφτασε. Η δίαιτα πείνας που έκανε είχε σαν αποτέλεσμα να μην παίρνει λίθιο ο οργανισμός της και η ψυχική της ισορροπία χάθηκε για πάντα. Πόσο καιρό είστε μαζί? Ούτε δύο μήνες. Εκείνη λέει πως έχετε παντρευτεί κρυφά από τους γονείς σας. (.......). Κοιτάξτε, θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Αυτή η κοπέλα θα πρέπει πλέον, για όλη της τη ζωή, να παίρνει χάπια. Εμείς θα την κρατήσουμε γύρω στις τρεις εβδομάδες. Μετά, όμως, αν σταματήσει κάποια στιγμή να παίρνει τα χάπια της, θα πρέπει να έρθει ξανά για τρεις εβδομάδες. Είναι κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ. Δεν ξέρω τι σχέδια είχατε κάνει αναφορικά με τη σχέση σας, αλλά καλό θα είναι να το έχετε υπόψη. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είμαι ένα γουρούνι? Ναι, αν το θέλεις εσύ, είμαι. Εγώ πάντως είχα πάρει την απόφασή μου πριν ακόμη γίνει ό,τι έγινε. Και επιπλέον, δεν χρωστούσα τίποτα απολύτως σε κανέναν. Δεν είχα κανέναν απολύτως λόγο να μπω σε ένα τέτοιο λούκι για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Έμεινα κοντά της όλες τις μέρες που νοσηλευόταν. Την επισκεπτόμουν καθημερινά. Και μετά, έφυγα. Και δεν αισθάνθηκα ποτέ καμία τύψη. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Λοιπόν, αγαπητή αναγνώστρια, τι έλεγες? Έχεις χάσει τα απαραίτητα κιλά για να ικανοποιήσεις τη ματαιοδοξία σου και να εμφανιστείς στην παραλία με το καυτό σου μπικίνι και χωρίς ίχνος από ψωμάκια?<br /><br /><br /><br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Η είναι ιστορία είναι 100% αληθινή, με μοναδική εξαίρεση το νησί των διακοπών μου.<br /><br /><br />Καληνύχτα.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <span style="font-size:85%;"><span style=""> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-6237496664397159685?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-30671995715648831442007-06-20T11:11:00.000+03:002007-11-02T12:27:53.511+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ναι, χθες έγινα 35. Τα κατάφερα. Το κεφάλι μου είναι σαν καζάνι από την αλκοόλα και την αϋπνία, αλλά γουστάρω. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είμαι πλέον ένας γοητευτικός 35άρης. Πήγα στο <span style="" lang="EN-US">Times</span><span lang="EN-US"> </span>για κυριλέ ποτό, πήγα στο <span style="" lang="EN-US">La</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Rosa</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Negra</span><span lang="EN-US"> </span>για λάτιν χορό και χαλάρωμα, πήγα και στο καραβάκι μπροστά στον μεγαλέξανδρο και χτυπήθηκα με ρέγγε. Όλα αυτά, παρέα με την Ο.. Έπεσαν τα τηλέφωνα λίγο μετά τις 12 το βράδυ, πήρα το αυτοκίνητο, την πήρα, φύγαμε. Το αγαπημένο μου φιλαράκι που μπορεί να μην αγγίξω ποτέ το κορμάκι της, θα αγγίζω όμως για πάντα το μυαλό και την ψυχή της. Αυτό σημαίνει φιλία. Φιλενάδα, σ' αγαπάω πάρα πολύ. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Από όλες τις πρώην, μόνο μια το θυμήθηκε. Ή τουλάχιστον, μόνο μια το θυμήθηκε και εκτίμησε πως πρέπει να στείλει ένα γαμημένο <span style="" lang="EN-US">sms</span>, έτσι, για τα όσα ζήσαμε μαζί. Ποια? Μια λαϊκάντζα, που ακούει όλη μέρα Ελληνικό και Κοσμοράδιο και που μιλάει στις φιλενάδες της βάζοντας μπροστά από κάθε πρόταση ένα αηδιαστικό ρε μαλλλλλλάκα... . <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Να σαι καλά ρε μωρό. Τελικά, ίσως μόνο εσύ να άξιζες. Ούτε τα πτυχία και τα <span style="" lang="EN-US">master</span><span lang="EN-US"> </span>τις Ρ., ούτε τα Κολωνάκια και οι μεταξωτές κορδέλες περί επιπέδου της Σ., ούτε η αιώνια εκτίμηση της Δ., ούτε τίποτα. Μόνο εσύ. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Κι ας είχες βγάλει ένα τεχνικό λύκειο με ένα χρόνο καθυστέρηση. Κι ας άλλαζες σταθμό με το που έμπαινες στο αυτοκίνητο. Κι ας είναι η Χαλκιδική το μεγαλύτερο ταξίδι που έκανες στη ζωή σου. Σε λίγους μήνες παντρεύεσαι. Να είσαι πάντα καλά, κι εσύ και ο άντρας σου. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3067199571564883144?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-40884752920651481842007-06-18T19:02:00.000+03:002007-11-02T12:27:53.512+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Δεκέμβρης του 2003 και έχουμε πάει με τη Σ. στη Άθυτο, για βόλτα. Έτσι είπαμε τουλάχιστον στην αρχή. Ωστόσο, ο καθαρός αέρας και η θάλασσα ανοίγουν πάντα την όρεξη και ας είναι και χειμώνας, οπότε την έχουμε πέσει σε ένα φανταστικό ταβερνάκι, με θέα από ψηλά, και έχουμε καταναλώσει οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς από θαλασσινά. Απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα, τραγουδάω κι εκείνη πέφτει στον ώμο μου και μου δίνει τα κάτι καυλιάρικα φιλιά, γεγονός που κάνει τους πελάτες του μαγαζιού να μας ρίχνουν στραβές ματιές, άλλοι αποδοκιμαστικά και άλλοι δείχνοντας να φτιάχνονται με το θέαμα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πληρώνουμε, βγαίνουμε και περπατάμε στα πανέμορφα σοκάκια. Παράξενο χωριό η Άθυτος. Το μισό χωριό είναι ίσως το μόνο γραφικό χωριό της Χαλκιδικής. Πλακόστρωτα, πέτρινα σπίτια, μια γραφική εκκλησία, όμορφα ταβερνάκια δεξιά κι αριστερά. Απολαμβάνεις το περπάτημα και θέλεις να πας, ακόμη και το χειμώνα. Το άλλο μισό βέβαια είναι το ίδιο και απαράλλακτο χάλι με όλα τα υπόλοιπα χωριά και όλες τις υπόλοιπες κωμοπόλεις του νομού, οπότε ξενερώνεις και λες άντε να φεύγουμε. Ένα τέτοιο ξενέρωμα μας πιάνει κι εμάς και λέμε αρκετά, πάμε να μπούμε στο αυτοκίνητο και να γυρίσουμε. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Στο δρόμο μιλάμε γενικά και αόριστα. Κάποια στιγμή η κουβέντα πηγαίνει στους πρώην. Δεν θα απέφευγα, λέει, να απαντήσω αν ένας πρώην μου τηλεφωνούσε. Είναι αγένεια. Εγώ πάλι, της λέω, θα απαντούσα σε μια πρώην μόνο αν ήμουν μόνος. Όταν όμως είμαι μαζί σου και όταν η πρώην ξέρει πως η ώρα είναι ακατάλληλη, ίσως και να απαντούσα για να τη βρίσω. Καλή η πρώην και καλά τα όσα ζήσαμε μαζί, αλλά ακόμη καλύτερη η νυν. Να σου πάρω μια πίπα? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Χάνω για λίγο τα λόγια μου. Πλησιάζουμε στα Μουδανιά. Αφήνω το γκάζι, πέφτω στα 80 και ξεκουμπώνω τη ζώνη μου. Έλα μωρό μου. Σκύβει και αρχίζει. Σιγά-σιγά. Προσπαθώ να κρατήσω τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Σηκώνεται, μου χαμογελάει και μετά συνεχίζει. Η ώρα περνάει. Κοντεύουμε να φτάσουμε στην έξοδο για Άγιο Παύλο. Ανάβω φλας και βγαίνω δεξιά. Σηκώνεται και πάλι. Που πάμε? Θα δεις. Μη σταματάς. Μπαίνουμε στο χωριό, στρίβω δεξιά από το φανάρι, πλησιάζω στο νεκροταφείο και κόβω και πάλι δεξιά στο χωματόδρομο. Δεξιά κι αριστερά μας έχει αμπέλια. Και τώρα σταμάτα, της λέω. Ανοίγω την πόρτα, βγαίνω με το παντελόνι κατεβασμένο, κάνω τον κύκλο, ανοίγω τη δική της πόρτα και την τραβάω έξω. Φιλιόμαστε. Έλα τώρα μωρό μου να σου δείξω πόσο εκτίμησα αυτό που έκανες. Της ξεκουμπώνω και της κατεβάζω το παντελόνι, την ξαπλώνω επάνω στο καπό, σκίζω το καλσόν, τραβάω το βρακί της στην άκρη και μπαίνω με δύναμη. Φωνάζει. Είναι τέλη Δεκέμβρη, έχει παγωνιά, είμαστε στην ερημιά, ούτε πενήντα μέτρα από ένα νεκροταφείο και γαμιόμαστε σαν τα ζώα επάνω στο καπό του αυτοκινήτου. Τελείωσα μέσα της. Ντυθήκαμε, μπήκαμε στο αυτοκίνητο, ανάψαμε τσιγάρο και καθίσαμε αγκαλιασμένοι για ώρα.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ιούνιος του 2007 και έχω πάει μόνος για μπάνιο στην παραλία του οικισμού Αριζόνες, στο ύψος του Αγίου Παύλου. Ομπρέλα, αντηλιακό, περιοδικό, χαβαλές με τη σαρανταπεντάρα χοντρέλω που προσπαθεί ντε και καλά να κάνει παιχνίδι μαζί μου, κρυφές ματιές στην τριαντάχρονη (το πολύ) μανούλα με το θεϊκό κορμί και τα τρία πιτσιρίκα που της έχουν ζαλίσει τον έρωτα με τα μπρατσάκια τους και με τα κουβαδάκια τους και με τα μαμά ο Γιάννης μου πετάει νερό τους. Κοντεύει 4. Άντε να φεύγω γιατί έχω και ένα γραφείο. Σηκώνομαι, μαζεύω πετσέτες και ομπρέλα, μπαίνω στο αυτοκίνητο, παίρνω τον αγροτικό δρόμο και βγαίνω κοντά στον Άγιο Παύλο. Πλησιάζω προς το νεκροταφείο. Είμαι πλέον ο πρώην της Σ. και έχω πάψει να της τηλεφωνώ εδώ και καιρό, γιατί έχει δείξει όλη της την αγένεια όσες φορές τηλεφώνησα και δεν απάντησε. Ω ρε πούστη μου, σκέφτομαι, τι γαμήσι είχαμε ρίξει σ' αυτά τα αμπέλια. Παίρνω την αριστερή στροφή. Το μπλε <span style="" lang="EN-US">Hyundai</span> που έρχεται από απέναντι έχει μπει στο ρεύμα μου. Βλέπω τον οδηγό. Γκριζομάλλης είναι και έχει γυρίσει το κεφάλι του προς τα δεξιά και χαζεύει, σαν νεκρόφιλος, τα κυπαρίσσια του νεκροταφείου. Πατάω φρένο, κορνάρω και στρίβω το τιμόνι δεξιά. Βγαίνω στα χώματα. Το αυτοκίνητο σταματάει. Τον πούστη, λέω. Με γάμησε. Βγαίνω έξω. Φωνάζω.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Της μάνας σου το μουνί ρε μαλάκα. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-4088475292065148184?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-4929119847515356652007-06-15T19:23:00.000+03:002007-11-02T12:29:24.413+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είχα πει να κάνω μια πριβέ μπουρδελότσαρκα, από αυτές που ξεκινάς, μπαίνεις σε όλα τα μπουρδέλα και τελικά γυρίζεις στο σπίτι σου χωρίς να γαμήσεις. Είχα τις μαύρες μου, αλλά δεν ήξερα το γιατί. Ή μάλλον, το ήξερα αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Ήταν ακόμη πολύ πρόσφατη εκείνη η συνάντηση. Όσο και αν προσπαθούσα να φέρνω στο μυαλό μου εικόνες που θα το βοηθούσαν να ξεκολλήσει, κάποιες φορές οι εικόνες δεν έκαναν τη δουλειά τους. Πάρκαρα απέναντι από τα δικαστήρια και μπήκα στα στενάκια. Σαπφούς, Προμηθέως, Αισώπου, Ταντάλου. Περπατούσα, αλλά διάθεση να μπω πουθενά δεν είχα. Μια προσπάθεια έκανα μόνο, στο γωνιακό Σαπφούς και Προμηθέως. Μπήκα και βγήκα, χωρίς να δω καν τη γκόμενα. Ανέβηκα προς τα πάνω. Μοναστηρίου, Αφροδίτης, ξανά Προμηθέως. Εκεί ήταν, μέσα στο σκοτάδι και την ησυχία, που τον άκουσα. Την ήξερα τη φωνή. Την είχα ακούσει χιλιάδες φορές στη ζωή μου. Όπως και τα λόγια. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα</span><br /><span style="font-style: italic;"> γιατί την είχα σαν μικρό παιδί</span><br /><span style="font-style: italic;"> κι όλα τα λάθη της τα συγχωρούσα</span><br /><span style="font-style: italic;"> πικρή στιγμή μαζί μου να μη δει </span><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Περπάτησα μέχρι τη γωνία και σταμάτησα. Ήταν εκεί. Και ήταν αυτός που κατάλαβα από την αρχή. Φορούσε ένα άσπρο κοστούμι και μια γραβάτα κόκκινη, πορτοκαλί, δε μπορούσα να καταλάβω. Ακουμπούσε την πλάτη σε ένα φορτηγό και το βλέμμα του κοιτούσε το κενό. Φαινόταν παραπονεμένος. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Τώρα γυρνά παντού και με δικάζει</span><br /><span style="font-style: italic;"> λέει πως ήμουν ένοχος εγώ</span><br /><span style="font-style: italic;"> πες ό,τι θες καρδιά μου δεν πειράζει</span><br /><span style="font-style: italic;"> ακόμα μια φορά σε συγχωρώ </span><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μου έκανε νόημα να προχωρήσω προς το μέρος του, αλλά δίστασα. Μου έγνεψε ξανά. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Τι έγινε ρε Στράτο? Τι κάνεις εδώ, τέτοια ώρα? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Τον καημό μου λέω. Δεν ακούς? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Γιατί καημό μωρέ? Έχετε καημούς εσείς εκεί πάνω? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Εσύ τι λες? Να τραβάς τα πάνδεινα όσο είσαι εδώ και μετά να καθαρίζεις? Έτσι πίστευα κι εγώ, φιλαράκο. Αλλά γελάστηκα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Και ποιος είναι ο καημός σου? Τι σου έκανε το κορίτσι? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Τι μου έκανε... Την είχα βρει να τραγουδάει σε ένα σκυλάδικο έξω από τα Τρίκαλα. Το αφεντικό την ανάγκαζε να κάθεται μετά το πρόγραμμα με τους πελάτες. Τα ξέρεις αυτά τα μαγαζιά, δεν τα ξέρεις? Μούρη από τους ντόπιους, τοίχος για τους επισκέπτες. Φορτηγατζήδες, αγρότες και μικροεπαγγελματίες από τη μια, μεγαλέμποροι, δήμαρχοι και πολιτευτές από την άλλη. Ποιος θα κάνει τον μεγαλύτερο λογαριασμό, ποιος θα ρίξει τα περισσότερα λουλούδια, ποιος θα πάρει τη φίρμα του μαγαζιού στην παρέα του, να πασπατεύει τα μπούτια της κάτω από το τραπέζι. Είχα πάει κι εγώ με κάτι φίλους και την είδα. Δεν είχε φωνή, αλλά τα μάτια της... Αυτά τα μάτια ρε φίλε... Φώναξα το αφεντικό της. Με το που κατέβηκε από το πάλκο ήρθε κατευθείαν και κάθισε δίπλα μου. Ήπιαμε και πέντε ποτά παραπάνω, πολύ θέλει για να γίνει η ζημιά? Απόψε σταματάς, της είπα. Έρχεσαι μαζί μου στην Αθήνα και τη Δευτέρα ξεκινάς εμφανίσεις μαζί μου. Τέρμα η επαρχία. Και έτσι έγινε. Της βρήκα και ένα σπίτι, της το επίπλωσα, την έμπασα στα καλύτερα και το μόνο που ήθελα ήταν να με κοιτάζει στα μάτια. Και την αγάπησα ρε αδερφέ. Την αγάπησα πραγματικά. Χατίρι δεν της χαλούσα και όλα της τα έδινα στο πιάτο. Και τα λούσα της και οι βόλτες της και τα ταξίδια της και οι γνωριμίες της. Μέχρι δίσκο ετοιμαζόταν να κάνει. Όμως ρε φίλε, άτιμα πλάσματα οι γυναίκες. Όλα τα έκανε, εκτός από αυτό που ήθελα. Οι αγκαλιές της, τα φιλιά της, όλα ψεύτικα ήταν. Την έπιασα ένα βράδυ στα πράσα με ένα σερβιτόρο του μαγαζιού. Θόλωσα. Ποτέ δεν κατάλαβα πως κρατήθηκα και δεν... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Και μετά? Τι έκανες μετά? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Τι να κάνω? Ξενοίκιασα το σπίτι της και την έστειλα σούμπιτο στο σκυλάδικο που δούλευε στα Τρίκαλα. Δε μπορούσα όμως να τη βγάλω από το μυαλό μου. Και ένα βράδυ δεν κρατήθηκα. Της τηλεφώνησα. Με έβρισε. Μου είπε πως είχε μια και μοναδική ευκαιρία να ξεφύγει από τη μιζέρια και πως της κατέστρεψα τη ζωή. Πήγα λοιπόν κι εγώ, κατέβασα τέσσερα μπουκάλια και κοιμήθηκα. Και δεν ξύπνησα ποτέ. Άντε τώρα, πολλά είπαμε. Πήγαινε και άσε με να πω τον καημό μου με την ησυχία μου.<br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πήρα την Προμηθέως και κατέβηκα προς Μοναστηρίου. Ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου και να βάλω κάτι να πιω. Φτάνοντας στο Καψής, τον άκουσα και πάλι. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Τώρα γυρνά παντού και με δικάζει</span><br /><span style="font-style: italic;"> λέει πως ήμουν ένοχος εγώ</span><br /><span style="font-style: italic;"> πες ό,τι θες καρδιά μου δεν πειράζει</span><br /><span style="font-style: italic;"> ακόμα μια φορά σε συγχωρώ</span><br /><br /><br /><br /><br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μέρες είχαμε να βρεθούμε με την Ο.. Δώσαμε ραντεβού στις 11 και, όλως περιέργως, ήρθε στην ώρα της. Φιληθήκαμε, παραγγείλαμε και αρχίσαμε να τα λέμε. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">- Λοιπόν τζουτζούκο, τι έκανες αυτές τις μέρες? Έχουμε κανένα καλό νέο?</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">- Τίποτα σπουδαίο. Χθες βράδυ τα είπαμε λίγο με το Στράτο. Σκέφτομαι να ξαναπάω αύριο και να πάρω μαζί μου και κανένα μπουκάλι.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">- Μωρό μου, κόψε το <span style="" lang="EN-US">internet</span> και κοίτα να βρεις καμιά γυναίκα της προκοπής. Την έχεις ψωνίσει. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-492911984751535665?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-37847536094673814232007-06-12T19:28:00.000+03:002007-11-02T12:27:53.512+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είναι βράδυ Δευτέρας και έχω ΤΑ νεύρα. Η εβδομάδα έχει ξεκινήσει με αναποδιές και με κερασάκι στην τούρτα ένα πρόστιμο 1910 ευρώ που το σκέφτομαι και η καρδιά μου πονάει. Κοντεύει 9 και μου μιλάει ο Ν. στο <span style="" lang="EN-US">msn</span>. Πάμε για ποδήλατο? Το σκέφτομαι λιγάκι. Και δε πάμε? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Το ποδήλατο ήταν ένα σχέδιο που έμενε για χρόνια απραγματοποίητο, μέχρι που πριν ενάμιση μήνα μου τη βάρεσε και πήγα και το αγόρασα. Και από εκείνη τη μέρα πηγαίνουμε πολύ τακτικά στην παραλία. Ένας λόγος παραπάνω που δε μου αρέσει και το γυμναστήριο, με τους κομπλεξικούς φετάδες και τις ψυχωτικές που ζουν μέσα στη δυστυχία επειδή έχασαν μόνο μισό κιλό την τελευταία εβδομάδα. Το έβαλα λοιπόν στο πρόγραμμα κι εγώ και η βόλτα στην παραλία, πάντα παρέα με τον Ν., γίνεται 2-3 φορές την εβδομάδα και όλα βαίνουν καλώς. Τα πόδια μου έχουν σφίξει, το τσιγάρο έχει ελαττωθεί, η κοιλίτσα πέφτει. Τι άλλο θέλει κανείς? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Το ραντεβού μας είναι στις δέκα και μισή στο πάρκο του Φωκά και ο Ν. έρχεται με πέντε λεπτά καθυστέρηση. Ξεκινάμε χωρίς πολλά λόγια. Φτάνουμε στο άγαλμα του Μεγαλέξανδρου, πάλι πίσω. Χαμός από κόσμο. Ζευγαράκια, ηλικιωμένοι, γονείς με τα παιδάκια τους, άλλοι ποδηλάτες, φίλοι και φίλες που απολαμβάνουν το περπάτημα, έκθεση βιβλίου. Και φυσικά, τα δεκάδες παρκαρισμένα αυτοκίνητα μπροστά στο Μακεδονία Παλλάς. Αυτή τη φορά υπάρχει και μια κλούβα της αστυνομίας. Ρε, λέω στον Ν., λες να ήρθαν επιτέλους να μαζέψουν τα παρκαρισμένα? Μετά από λίγο προσγειώνομαι. Σιγά που θα έδινε δεκάρα η αστυνομία για τους αληταράδες που έχουν μετατρέψει την παραλία σε πάρκινγκ. Για να τους προστατέψει είναι εκεί, μια και γίνεται μια πορεία στην παραλιακή. Λεπτομέρεια: οι συγκεκριμένοι αληταράδες είναι που πηγαίνουν στο <span style="" lang="EN-US">bar</span> του Μακεδονία Παλλάς για ποτό, αλλά είναι τόσο φτωχομπινέδες που δεν πληρώνουν τα πέντε ή τα δέκα ευρώ στο <span style="" lang="EN-US">parking</span> του ξενοδοχείου. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Τέλος πάντων, η βόλτα συνεχίζεται. Χαζεύω τα γκομενάκια που περπατούν αμέριμνα στην παραλία. Και τότε, με το που πλησιάζουμε στις ομπρέλες, παθαίνω το σοκ. Είναι δύο, το ένα ξανθό και το άλλο μελαχρινό, και είναι κουκλάκια. Η οπτική επαφή κρατάει για 2-3 δευτερόλεπτα, αλλά δε χρειάζεται παραπάνω. Έχουν ήδη καρφωθεί μέσα στο μυαλό μου. Φτάνουμε στον όμιλο, πάμε πάλι προς τα πίσω. Βλέπω τις πλάτες του. Και όχι μόνο. Τέλεια! Τις προσπερνάμε, φτάνουμε στις ομπρέλες, ο Ν. κάνει την αγαπημένη του μαλακία (ανεβαίνει με το ποδήλατο επάνω στα χαλίκια) και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα στρίβει προς τα παγκάκια. Όχι ρε πούστη, λέω. Πάλι λάστιχο έπαθε. Καθόμαστε, αρχίζει τη διαδικασία της αλλαγής και, κυρίες και κύριοι, τα δύο αντικείμενα του πόθου μου περνάνε από μπροστά μου. Το ξανθό φοράει ένα τζιν και ένα μπλουζάκι που καλύπτει μόνο το στήθος του. Είναι και ψηλό. Το μελαχρινό είναι πιο κοντό και γεμάτο καμπύλες. Φοράει ένα άσπρο σορτάκι που τονίζει αφάνταστα τον υπέροχο κώλο του και ένα πράσινο στενό μπλουζάκι. Τις χαζεύω. Κατάλαβες, με ρωτάει ο Ν., γιατί οι άντρες ζούνε λιγότερο από τις γυναίκες? Αν κατάλαβα λέει... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Η διαδικασία αλλαγής του λάστιχου κρατάει ένα πεντάλεπτο. Ξεκινάμε και πάλι. Τις προσπερνάμε, μπαίνουμε παλιά παραλία, φτάνουμε στο τέρμα, γυρίζουμε πίσω, τις ξαναβλέπουμε, φτάνουμε στον Μεγαλέξανδρο και παίρνω τη μεγάλη απόφαση. Πάμε, του λέω. Θα πιάσω κουβέντα μαζί τους. Τι λες μωρέ, μου λέει. Είσαι μούσκεμα στον ιδρώτα. Πως θα πας δίπλα τους? Το πολύ-πολύ να λιποθυμήσουν, του λέω. Πάμε. Ρε, μου λέει, κι αν σε βρίσουν? Και γιατί ρε μαλάκα να με βρίσουν? Δεν πάω για να τις προσβάλω! Ξεκινάμε, μπαίνουμε παλιά παραλία, τις βλέπω από μακριά. Περπατάνε μπροστά στο <span style="" lang="EN-US">Garcon</span>. Φτάνω δίπλα στο ξανθό. Καλησπέρα σας, λέω. Θα ήθελα να σας ρωτήσω... Μήπως ξέρετε για ποιο λόγο οι άντρες ζούνε λιγότερο από τις γυναίκες? Μου χαμογελάει. Τη βλέπω από κοντά. Πολύ όμορφο πρόσωπο, μακριά ξανθά μαλλιά, λεπτά χέρια και υπέροχα δάχτυλα. Το διάβαζα, μου λέει, σήμερα το μεσημέρι, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ τι ακριβώς έλεγε. Μήπως θυμάστε τον τίτλο του βιβλίου? Δυστυχώς... Πάντως έχετε δίκιο, εμείς όντως ζούμε περισσότερα χρόνια. Ίσως τελικά να έχουμε πιο δυνατούς οργανισμούς. Σ αυτό θα συμφωνήσω κι εγώ, ως βιολόγος, πετάγεται το μελαχρινό. Αν και γεννιούνται περισσότεροι άντρες, οι γυναίκες είμαστε πάντα περισσότερες. Βλέπω κι εκείνη από κοντά. Καμία σχέση με τη φίλη της, αλλά <span style="" lang="EN-US">who</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">cares</span>? Ωραίος κώλος, ωραία βυζιά, όμορφο πρόσωπο, κι ας έχει και 10 κιλά παραπάνω. Είστε, της λέω, πιο δυνατές κι αυτό αποδεικνύεται από το ότι αντέχετε τον πόνο της γέννας. Ο πόνος της γέννας, μου λέει, είναι ο πιο δυνατός πόνος. Και ο δεύτερος δυνατότερος, απαντώ, είναι ο κολικός. Αυτός όμως δεν είναι μόνο δικό σας προνόμιο. Λοιπόν, σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Καλό βράδυ και καλή συνέχεια στη βόλτα σας. Γεια χαρά, μου λένε και οι δύο. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ξεκινάμε. Ο Ν. έχει φύγει δέκα μέτρα μπροστά και έχει σκάσει στα γέλια. Γιατί γελάς μωρέ? Τι γιατί γελάω? Δε λες καλά που δεν σε έβρισαν? Και γιατί να με βρίσουν ρε μαλάκα? Είπα κάτι που θα τις πρόσβαλε? Μίλησα ειρωνικά? Πιστεύεις πως μια μέση γκόμενα έχει πολλές φορές την εμπειρία του να την πλησιάσει κάποιος και να της μιλάει στον πληθυντικό? Δίκιο έχεις, μου λέει, και συνεχίζουμε. Περνάμε ξανά από μπροστά τους, αλλά δε λέω κουβέντα. Η ξανθιά μου χαμογελάει. Εγώ, τίποτα. Και μετά, με το που φτάνουμε κοντά στο Μακεδονία Παλλάς, τρώω τη φλασιά. Πάμε πίσω, του λέω. Πάμε να κλείσουμε κανένα ραντεβού για καφέ μαζί τους. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Παίρνουμε την παλιά παραλία, αλλά τα κορίτσια είναι άφαντα. Ξανά προς Λευκό Πύργο. Τίποτα. Τις χάσαμε. Φεύγουμε. Σταματάω στο γραφείο, αφήνω το ποδήλατο και τραβάω προς το σπίτι με τα πόδια. Γιατί οι άντρες ζούνε λιγότερο από τις γυναίκες? Να είναι ο οργανισμός μας που δεν είναι τόσο δυνατός? Να είναι τα άγχη μας? Να είναι οι συγκινήσεις που τραβάμε όταν βλέπουμε τα κοριτσάκια να κυκλοφορούν ημίγυμνα? Φτάνω στο σπίτι. Μπαίνω για μπάνιο, βγαίνω, πέφτω στο κρεβάτι. Μετά από δευτερόλεπτα με έχει πάρει ο ύπνος. Βλέπω όνειρα...</span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τις είδα! Έλα μαλάκα, πάμε. Τώρα πλέον παίζει κανονικό καμάκι, όχι μαλακίες. Τις φτάνουμε. Γεια σας και πάλι. Ακόμη με βασανίζει το ερώτημα. Μήπως θυμηθήκατε τον τίτλο του βιβλίου? Μου χαμογελάνε και οι δύο. Όχι, δυστυχώς, μου λέει η ξανθιά. Στο μεταξύ όμως, περνάω στην επίθεση, επειδή ακριβώς το θέμα έχει πολλές προεκτάσεις, τι θα λέγατε να πάμε όλοι μαζί στην Αργώ και να το συζητήσουμε σε βάθος, μήπως και βγάλουμε ένα συμπέρασμα? Κοιτάζουν η μια την άλλη. Πάμε! Ξεκινάμε με τα πόδια. Μετά από δέκα λεπτά καθόμαστε σε ένα βαρέλι, μέσα στο πλοίο. Η συζήτηση πάει καλά. Έχω διπλαρώσει την ξανθιά, ο Ν. κάνει παιχνίδι με τη μελαχρινή. Παίρνουμε και τα δεύτερα. Ήρθαν και τα τρίτα. Η ώρα περνάει. Ο κόσμος έχει φύγει. Η μηχανή παίρνει μπρος. Λύνουμε κάβους, ξεκινάμε για βόλτα. Πιάνω την ξανθιά από το χέρι. Πάμε προς τα πλαϊνά του πλοίου. Χαζεύουμε το σκοτάδι. Όχι την πόλη. Την αγκαλιάζω. Ούτε που θυμάμαι το όνομά της, αλλά θέλω να τη φιλήσω. Της χαϊδεύω τα μαλλιά. Γυρίζει προς το μέρος μου. Φιλιόμαστε. Πηγαίνουμε προς την πρύμνη. Δεν υπάρχει ψυχή. Κάθομαι κι εκείνη κάθεται στα πόδια μου. Μετά από λίγο το σκηνικό έχει προχωρήσει. Τη θέλω. Τη σηκώνω και σηκώνομαι κι εγώ και τη βάζω να ακουμπήσει στον ξύλινο τοίχο. Της κατεβάζω το παντελόνι. Γελάει. Είναι μεθυσμένη. Όπως κι εγώ. Μπαίνω μέσα της με τη μια. Νιώθω το κορμί της να τινάζεται, αλλά δε την αφήνω. Μια, δύο, τρεις, τέσσερις, δέκα... Πλησιάζω... Αισθάνομαι ένα κάψιμο στο στήθος... Πονάω... Δε μπορώ να αναπνεύσω... Τραβιέμαι... Πέφτω κάτω... Την ακούω να φωνάζει και τη βλέπω να σηκώνει το παντελόνι της... Βοήθεια... Δύο τύποι που δουλεύουν εκεί με πλησιάζουν... Ο ένας πιάνει το λαιμό μου... Γύρνα πίσω, φωνάζει... Βλέπω τον εαυτό μου από ψηλά... Χαμογελάω... Ο Ν. έχει παρατήσει τη μελαχρινή και κοιτάζει το νεκρό μου σώμα μου χωρίς να λέει κουβέντα... Η ξανθιά κλαίει... </span></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p style="font-style: italic;" class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Πως είπαμε ότι τη λένε? Και τι την είχα ρωτήσει όταν την πλησίασα για πρώτη φορά? Κάτι καλό πρέπει να ήταν. Πνευματώδες. Αλλά τι? Τι?</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-3784753609467381423?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-2994298935065166952007-06-09T16:44:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.677+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Έχω-δεν έχω ένα μήνα που απολύθηκα από το στρατό και παίζεται παιχνιδάκι με τη Μ.. Όπου Μ., ένα μελαχρινό μουνάκι με τα μαλλιά του βαμμένα καστανόξανθα, κολλητή της κοπέλας (τώρα πια συζύγου) του Τ., μόνιμα άνεργη επειδή όλα τα αφεντικά την αδικούν και δεν την προσλαμβάνουν, με ένα διαλυμένο αρραβώνα στο παθητικό της και με κάτι βυζάκια μικρά και στητά σαν λεμόνια. Την είχα γνωρίσει κάτι μήνες νωρίτερα, όταν με είχε πάρει ο Τ. και μου είχε πει να πάω να τους βρω στο Χάλαρο. Έτρωγαν κοτοπουλάκια και ήθελαν παρέα. Πηγαίνω λοιπόν και τον βλέπω με την Ε. δίπλα του, απέναντι τον Π. με τη Τζ. και στην κεφαλή του τραπεζιού, ολομόναχη, η Μ.. Φορούσε ένα σι-θρου μπλουζάκι που τα έδειχνε όλα και με είχε καυλώσει από την πρώτη στιγμή. Λίγο αργότερα πήγαμε όλοι μαζί για καφέ στο αεροδρόμιο κι εγώ είχα φροντίσει να την πάρω μαζί μου στο αυτοκίνητο, αλλά τα πράγματα ήταν δύσκολα γιατί μόλις τα είχε φτιάξει με έναν υδραυλικό και ήταν μάλλον δύσκολο το να του τα φορέσει τόσο νωρίς. Την έβαλα όμως στα υπόψην. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Από τότε, την ξαναείδα στον Αύγουστο. Ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά βράδια του Αυγούστου που έπαιζε ο ΠΑΟΚ στην Τούμπα (πρέπει να ήταν με τη <span style="" lang="EN-US">Glasgow</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Rangers</span>) και οι μαλάκες της εταιρίας ύδρευσης έκοβαν το νερό σχεδόν σε ολόκληρη την πόλη, αφήνοντας τριάντα χιλιάδες ταλαίπωρους που γυρνούσαν στα σπίτια τους από το γήπεδο να κοιμηθούν μέσα στον ιδρώτα και τη μπίχλα. Το έκαναν 3-4 συνεχόμενες χρονιές, μέχρι που κάποιοι θερμόαιμοι απείλησαν πως θα τους κάψουν το κτήριο και σταμάτησαν τις μαλακίες. Εγώ πάντως, το ραντεβού το είχα ήδη κλείσει και δεν υπήρχε περίπτωση ούτε να το ακυρώσω, ούτε να πάω χωρίς να κάνω μπάνιο. Κατέβασα σαράντα καντήλια, ευχήθηκα στους γαμημένους σκιτζήδες της ύδρευσης να ψοφήσουν από Έμπολα και κουβάλησα πέντε κουβάδες νερό από το ισόγειο. Τέλος πάντων, κουτσά-στραβά, τα κατάφερα και πλύθηκα. Φόρεσα και την ωραία μου κολόνια και τράβηξα προς Μετέωρα μεριά να την πάρω. Ούτε που θυμάμαι που την είχα πάει. Θυμάμαι όμως πως ήμασταν στην Αρετσού, μπροστά στην Παναγία, όταν σταμάτησα το αυτοκίνητο και έκανα να τη φιλήσω. Τραβήχτηκε. Ξέρεις, μου είπε, δεν είναι ότι δεν μου αρέσεις, αλλά μόλις βγήκα από μια σχέση και δεν αισθάνομαι έτοιμη.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Έφαγα λοιπόν τη χυλόπιτα, αλλά το παιχνίδι είχε και συνέχεια. Επέστρεψα στη Φλώρινα για άλλες τρεις εβδομάδες, πήρα το απολυτήριο, γύρισα Θεσσαλονίκη και της τηλεφώνησα. Βγήκαμε, αλλά δεν παίχτηκε τίποτα. Και μετά, όταν της ζήτησα να βγούμε λίγες μέρες αργότερα, μου είπε πως πονούσε το κεφάλι της. Μετά από μια εβδομάδα, όταν της πρότεινα και πάλι να βγούμε, μου είπε πως πονούσε η κοιλιά της. Άλλη πρόταση από εμένα δεν θα γινόταν, αλλά φρόντισα να της στείλω ένα <span style="" lang="EN-US">depon</span>, ένα μισόλιτρο παστεριωμένο γάλα και ένα τριαντάφυλλο. Αυτό για το κεφάλι σου, αυτό για την κοιλιά σου και αυτό για σένα, έλεγε το χαρτάκι. Και μετά, σιγή ασυρμάτου μέχρι που πήρε εκείνη. Ε, βγήκαμε μια, βγήκαμε και δεύτερη, την τρίτη έπεσαν τα γλωσσόφιλα. Έγινε στο καπάκι και μια κουβέντα για να φύγουμε σαββατοκύριακο σε κανένα βουνό, εντάξει είπα, όλα οκ. Ακόμη δεν την είχα πηδήξει, αλλά ήταν θέμα ημερών. Έτσι πίστευα, δηλαδή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Όταν είσαι άντρας και είσαι 25, πιστεύεις διάφορες μαλακίες. Πιστεύεις πως όλος ο κόσμος είναι έτοιμος να υποκλιθεί σ εσένα. Πιστεύεις πως η γυναίκα που επιλέγεις είναι η τέλεια. Δεν ανοίγεις τα στραβά σου με τίποτα και δεν βλέπεις κανένα σημάδι. Την ακούς να λέει σιγά μη ξυπνήσω από τις 7 για να πάρω τον Αγγελιοφόρο να ψάξω για δουλειά και δεν σου κάνει καμία απολύτως εντύπωση. Δεν ακούς ούτε τα λόγια αυτών που την ξέρουν εδώ και καιρό και σου λένε ρε μαλάκα, αυτή είναι τεμπελόσκυλο και δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή της. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Έχει περάσει πλέον μια εβδομάδα, μετράω μέρες για να έρθει το Σάββατο (οι σηκωμάρες είχαν αρχίσει να γίνονται ενοχλητικές και δεν ήθελα να πάω σε πουτάνα) και είμαστε αραχτοί μέσα στο αυτοκίνητο, στο ξέφωτο. Στο γνωστό ξέφωτο που υπήρχε κάποτε δίπλα στον περιφερειακό, πάνω από τον ζωολογικό κήπο, που σήμερα πλέον έχει γίνει έξοδος του περιφερειακού προς Άγιο Παύλο και το πρόβλημα της υπογεννητικότητας έχει γίνει αβάσταχτο για τη Θεσσαλονίκη. Πόσα και πόσα μωρά προέκυψαν σ εκείνο το ξέφωτο, εκείνα τα χρόνια? Πόσα ατυχήματα, πόσα σπασμένα προφυλακτικά, πόσα...<span style=""> </span><span style="" lang="EN-US">Anyway</span>, είμαστε εκεί αραχτοί και αρχίζει το χαμούρεμα και ο πούτσος μου κοντεύει να σπάσει. Εκείνη φοράει ένα μπλουζάκι με τιράντες (ναι, τέλη Οκτώβρη!) και ένα παντελόνι που έχω ήδη ξεκουμπώσει και η όλη φάση αρχίζει πλέον και ξεφεύγει από το χαμούρεμα και πάει ολοταχώς προς διείσδυση. Κάποια στιγμή το παντελόνι της έχει φύγει πιο κάτω από τα γόνατα, το καλσόν επίσης και το χέρι μου βρίσκεται μέσα στο βρακί της και χαϊδεύει το μουνάκι της που στάζει. Ταυτόχρονα δε, το σουτιέν έχει ξεκουμπωθεί και η γλώσσα μου παίζει με τα λεμόνια της. Αναστενάζει βαριά. Τέλεια. Και τη στιγμή ακριβώς που ξεκουμπώνω το παντελόνι μου με το ένα χέρι και με το άλλο ανοίγω το ντουλαπάκι για να βγάλω τις καπότες, τρώω την απίστευτη φλασιά ο μαλάκας. Ρε μωρό μου, της λέω, ας κάνουμε λίγες μέρες υπομονή. Ας κάνουμε έρωτα το Σάββατο, σε κρεβάτι. Όχι στο αυτοκίνητο. Ξέρω, ξέρω...<br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">ΝΑ ΜΑΛΑΚΑ μου φωνάζεις και με φασκελώνεις. Ναι, ΝΑ ΜΑΛΑΚΑ λέω πλέον κι εγώ. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μου σκάει ένα γλυκό χαμόγελο, σηκώνει καλσόν και παντελόνι, κουμπώνει το σουτιέν, φοράει τη μπλούζα της και πέφτει στην αγκαλιά μου. Στο μεταξύ, εγώ μυρίζω το δάχτυλό μου. Τα υγρά της το έχουν ποτίσει. Ω ρε πούστη μου, σκέφτομαι, έχω να ρίξω γλείψιμο το Σάββατο. Ανάβει τσιγάρο και μου δίνει κι εμένα. Και τότε, αρχίζει το <span style="" lang="EN-US">show</span>.<span style="" lang="EN-US"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ξέρεις, μου λέει, είχα πάει σε μια δεξίωση γάμου στο Φιλίππειο πριν από λίγο καιρό και ήταν τέλεια. Όταν θα παντρευτώ, θα ήθελα πολύ να γίνει εκεί η δεξίωση. Έχω πάει κι εγώ, της λέω, και ήταν όντως πολύ όμορφα, αλλά αυτή τη στιγμή το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει είναι ο γάμος. Σε 4-5 χρόνια, θα το ήθελα κι εγώ. Ξέρω, ξέρω... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">ΝΑ ΜΑΛΑΚΑ μου φωνάζεις και με φασκελώνεις (ξανά). Ναι, ΝΑ ΜΑΛΑΚΑ λέω πλέον κι εγώ. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Δύο μέρες αργότερα με έστειλε αδιάβαστο. Δεν ήταν, μου είπε, έτοιμη, αν και έτσι πίστευε στην αρχή. Μετά από λίγο καιρό γνώρισε ένα παιδάκι, έναν κοκοβιό όπως τον έλεγε ο Π., με τον οποίο άρχισαν να κάνουν σχέδια για αρραβώνα πριν καλά-καλά κλείσει μήνας. Πέρασαν πολλά χρόνια χωρίς να ρωτήσω τίποτα γι αυτήν, αν και η Ε. είχε γίνει πλέον σύζυγος του Τ. και πάντα είχα όλη την άνεση να μιλάω μαζί της για οτιδήποτε. Ώσπου κάποια στιγμή, πριν ένα χρόνο και κάτι, τη βραδιά του τελικού του <span style="" lang="EN-US">champions</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">league</span>, ρώτησα τον Τ.. Τι κάνει η Μ. ρε μαλάκα? Δεν ξέρεις, μου είπε, πως έχουν μαλώσει με την Ε. εδώ και καιρό? Βρε αυτό το ξέρω. Τι κάνει σε ρώτησα. Ε, τι να κάνει ρε μαλάκα? Αυτό που ονειρευόταν πάντα. Παντρεύτηκε τον κοκοβιό, του έκανε και τρία παιδιά και έχει γίνει διακόσια κιλά. Και ο δικός της? Ο δικός της αγόρι μου είναι ακριβώς ο άντρας που έψαχνε. Δουλεύει σαν το σκυλί για να τα φέρει πέρα και δεν τον πειράζει τίποτα. Ούτε που είναι τριπλάσια από όσο ήταν κάποτε, ούτε τίποτα. Και φυσικά, δεν δούλεψε ποτέ στη ζωή της.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ήταν η προτελευταία γυναίκα στη ζωή μου που δεν απαίτησα να μου κάτσει από τη δεύτερη, το πολύ, βραδιά. Έκανα την παραχώρηση σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα και το μετάνιωσα. Και από τότε, πάντα φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια του Γ.: αν μια γυναίκα σε γουστάρει δεν θα σου κάτσει - θα σε πηδήξει εκείνη. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-299429893506516695?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-78510438895151859582007-06-05T19:38:00.000+03:002007-11-02T12:29:37.670+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Τη Σο. την πρωτοσυνάντησα όταν ήμουν ακόμη φοιτητής. 1993 ίσως, μπορεί και νωρίτερα. Ήταν αρχές καλοκαιριού, τέτοια εποχή, και είχα βγει για μια μεσημεριανή πριβέ μπουρδελότσαρκα, από αυτές που βιάζεσαι να βρεις ένα μουνί της προκοπής και να φύγεις από τα στενά γύρω από το Βαρδάρη όσο πιο γρήγορα μπορείς, μη τυχόν και σε πάρει κανένα μάτι. Θυμάμαι πως η ζέστη ήταν αποπνικτική. Γαμημένη ερωτική πόλη, με το ερωτικό σου κλίμα που μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Είχα μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που ανέβηκα τις σκάλες για να μπω στο σπίτι που δούλευε. Μέσα δεν υπήρχε κλιματισμός (ας είναι καλά ο Αθήνα 2004) και η επίπλωση ήταν φρικαλέα. Έπιπλα από το 1960 και κάτι αφίσες στους τοίχους με βουνά της Ελβετίας και της Αυστρίας και μια λίμνη στη μέση. Έμπαινε στο δωμάτιο ακριβώς την ώρα που άνοιξα την πόρτα και το μόνο που είχα δει ήταν τα μακριά μαύρα μαλλιά της, η πλάτη της και ο κώλος της. Η τσατσά μου είχε προτείνει να καθίσω, αλλά σκέφτηκα πως δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα. Η πολυθρόνα έδειχνε πως ήταν στα τελευταία της και δεν είχα καμία διάθεση να την σπάσω με το βάρος μου. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Σχεδόν δύο λεπτά αργότερα άκουσα τα τακούνια της να χτυπούν στο πάτωμα. Σκατά, σκέφτηκα. Τους ξεπετάει μια κι έξω τους πελάτες. Προετοιμάστηκα για να φύγω, αλλά έριξα μια ματιά στην πόρτα που άνοιγε. Αυτό το πρόσωπο έλεγε πολλά. Η τσατσά άρχισε τον γνωστό πρόλογο. Αυτή είναι η κοπέλα, κάνει τσιμπουκάκι, πισωκολλητό, ελεύθερα χαδάκια, τρεις χιλιάδες είναι, πέρασε μέσα, θα περάσεις καλά. Σκατά δε βιάζεται, σκέφτηκα, αλλά έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα τα λεφτά. Λίγο αργότερα, ενώ ήμουν ήδη ξαπλωμένος γυμνός στο κρεβάτι, άνοιξε η πόρτα. Γεια σου, μου είπε χαμογελώντας. Γεια σου κι εσένα. Πως σε λένε? Έτσι. Εσένα? Σο.. Πόσο είσαι? 72άρης είμαι. Εσύ? Κι εγώ! <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Το γαμήσι της ήταν όλα τα λεφτά. Δεν ήταν μόνο ότι δεν βιαζόταν. Ήταν ότι έδειχνε να το απολαμβάνει. Και σήμερα, αφού έχουν περάσει τόσα χρόνια και την έχω πάρει πάνω από εκατό φορές, το πιστεύω: το απολάμβανε. Σπάνια περίπτωση πουτάνας. Με αδυναμία στα ακριβά αρώματα και με αδυναμία στους άντρες που μπορούν να καταλάβουν τι άρωμα φοράει. Με άφησε, κατά καιρούς, να κάνω τα πάντα μαζί της. Από το να γλύψω το μουνί της και να τελειώσει επάνω στο στόμα μου μέχρι το να την πάρω από τον κώλο. Ποτέ δε μου ζήτησε παραπάνω λεφτά, ποτέ δεν είπε σήμερα είμαι κουρασμένη - ας τελειώνουμε γρήγορα, ποτέ δεν έδειξε να δυσανασχετεί όταν της έλεγα οκ, καλά το κάναμε, έλα τώρα να κάνουμε και ένα τσιγάρο αγκαλίτσα. Σε όποιον το έλεγα με έβριζε. Καλά ρε μαλάκα, γλύφεις την πουτάνα? Ρε τρόμπες, τους έλεγα, αυτή η πουτάνα πηγαίνει δύο φορές την εβδομάδα στον γυναικολόγο. Μέσα σε λίγους μήνες κάνει περισσότερες εξετάσεις από όσες κάνουν οι γκόμενές μας σε όλη τη ζωή τους. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ο καιρός περνούσε κι εγώ την έβλεπα συνέχεια. Δεν πατούσα σε άλλο μπουρδέλο. Και κάποια στιγμή, φαντάρος πλέον, έκανα την ερώτηση που σκεφτόμουν αρκετό καιρό. Τι κάνεις μετά τη δουλειά? Χαμογέλασε και μου έδωσε ένα φιλί στα χείλη. Σήμερα τίποτα, γιατί είμαι κομμάτια. Δώσε μου όμως το κινητό σου. Θα σε πάρω να βγούμε την Τρίτη που έχω ρεπό. Σκατά, σκέφτηκα. Σιγά μη πάρεις. Κι όμως... Πήρε. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πήρε και βγήκαμε για φαγητό και για ποτό στο καπάκι. Και εκεί, επάνω στο ποτό, μου ξεκαθάρισε κάποια πράγματα. Σε ξέρω, μου είπε, χρόνια. Αν σε ήθελα για γκόμενο θα είχα κάνει πρώτη την κίνηση εδώ και καιρό. Μέσα στο δωμάτιο, όταν έρχεσαι, σ αφήνω να κάνεις τα πάντα γιατί δείχνεις ξεκάθαρα πως σέβεσαι το κορμί μου. Έξω από το δωμάτιο όμως, θέλω να είσαι φίλος. Τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο. Μη δοκιμάσεις να με χουφτώσεις, μη προσπαθήσεις να με μεθύσεις, μη μου προτείνεις πίπες και γαμήσια, μη κάνεις καμιά μαλακία και με ερωτευθείς. Θα βγαίνουμε, θα τα λέμε, δεν θα πληρώνεις μόνο εσύ και αυτό ήταν. Αν θέλεις να με γαμήσεις, θα έρχεσαι στο σπίτι και θα πληρώνεις. Δέχτηκα. Και έτσι ξεκίνησε μια περίεργη φιλία. Βλεπόμασταν έξω αρκετά τακτικά. Τουλάχιστον μια φορά το μήνα. Βγαίναμε, τα λέγαμε και μέχρι εκεί. Ποτέ δεν ξέφυγε από τους όρους που είχε θέσει. Ποτέ! Συνέχισα να πηγαίνω στα σπίτια που δούλευε και πάντα τα γαμήσια που κάναμε ήταν απίστευτα. Κλεινόμασταν για 30-40 λεπτά στο δωμάτιο, με την τσατσά να λέει άντε Σο. και άντε Σο. και τους πελάτες που περίμεναν να βαριούνται και να φεύγουν, καπνίζαμε το τσιγάρο μας αγκαλιά και λέγαμε τα αστεία μας. Εμείς, μου έλεγε, ήρθαμε εδώ για να γίνουμε φίλοι. Εραστές θα γίνουμε μετά από πολύ καιρό. Όταν θα πάμε στην άλλη πλευρά. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μέχρι που κάποια στιγμή χαθήκαμε. Ξεκίνησαν τα πήγαινε-έλα μου στην Αθήνα, έμεινε για ένα εξάμηνο περίπου μακριά από τη δουλειά, άλλαξε και κινητό, αυτό ήταν. Στο εξάμηνο περίπου μου έστειλε ένα <span style="" lang="EN-US">sms</span>. Της τηλεφώνησα. Βρεθήκαμε μετά από λίγες μέρες για καφέ. Μου είπε πως είχε αγοράσει ένα χώρο και πως τον ετοίμαζε. Δε δουλεύω πια, είχε πει, για κανέναν πούστη. Δικό μου το κορμί, δικό μου το μουνί, τον νταβατζή θα τον έχω υπάλληλο και όχι πασά επάνω στην πλάτη μου. Και το έκανε. Αρχίσαμε και πάλι να βλεπόμαστε, αλλά ποτέ μέσα στο σπίτι. Στο μαγαζί της, όπως το αποκαλούσε. Για πάνω από δύο χρόνια βγαίναμε τακτικά για καφέ, αλλά ποτέ για κάτι παραπάνω. Σε θαυμάζω, μου έλεγε, που μένεις πιστός. Θα μπορούσα ακόμη και να σου την πέσω για να δω αν μπορείς να κρατήσεις. Δεν το έκανε ποτέ. Της έλεγα τα πάντα και μου έλεγε τα πάντα. Δίναμε ο ένας στον άλλον συμβουλές για τα γκομενικά μας. Απίστευτες καταστάσεις. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Έτσι είχαν τα πράγματα, μέχρι που μια μέρα δεν απάντησε στο τηλέφωνο και δεν με πήρε. Πέρασαν δύο μέρες και ξαναπήρα. Καμία απάντηση. Εντάξει, σκέφτηκα, μπορεί να πήγε κανένα ταξίδι. Θα πάρει όταν επιστρέψει. Και πήρε, αλλά μετά από σχεδόν τρεις μήνες. Θέλω να σε δω, την άκουσα να λέει με μια φωνή που έδειχνε ξεκάθαρα πως κάτι κακό της συνέβαινε. Βρεθήκαμε ένα βροχερό μεσημέρι, σε ένα <span style="" lang="EN-US">cafe</span> στην Αριστοτέλους. Την είδα και δυσκολεύτηκα να τη γνωρίσω. Φορούσε σκούφο και ήταν αδύνατη. Πολύ αδύνατη. Σηκώθηκα να τη φιλήσω. Μη με φιλάς. Μου το έχουν απαγορεύσει. Σκιάχτηκα. Το μυαλό μου πήγε στο <span style="" lang="EN-US">AIDS</span>. Αλλά και πάλι, είναι δυνατόν να κάνεις πάντα σεξ με όλες τις προφυλάξεις και να το κολλήσεις? Όχι, κάτι άλλο ήταν. Πέρασαν δέκα λεπτά σιωπής. Μωρό μου, μου είπε, πεθαίνω. Έμεινα βουβός. Ξεκίνησε, είπε, από τα οστά. Έχει φτάσει πλέον στα πνευμόνια. Έχω γεμίσει με καρκίνους και έχω-δεν έχω τρεις μήνες ζωής. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br />Η Σο. έφυγε πριν από δύο μέρες.<br /><br /><br />Καλό ταξίδι, φιλενάδα. Τα λέμε στην άλλη πλευρά.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7851043889515185958?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-76955902340077150002007-06-02T18:45:00.000+03:002007-11-02T12:29:52.435+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ήρθε για δύο μέρες στη Θεσσαλονίκη ο Ν.. Ιντερνετικός φίλος, <span style="" lang="EN-US">tech</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">freak</span>, καλό παλικάρι. Βγαίνουμε λοιπόν το βράδυ, παρέα με τον Ο.. Που θα ροκάρουμε? Ε, στο <span style="" lang="EN-US">Dizzy</span> φυσικά. Πάμε λοιπόν, χαιρετιόμαστε με φίλους και γνωστούς και αράζουμε στο <span style="" lang="EN-US">bar</span>. Και κάποια στιγμή, χωρίς να το περιμένω, παθαίνω την πλάκα της ζωής μου. Δίπλα μου κάθεται ΤΟ πλάσμα! Ξανθιά, μακρύ μαλλί, όμορφη, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τα χέρια της. Ίσως τα πιο όμορφα χέρια που έχω δει ποτέ. Έλα όμως που δεν ήταν μόνη... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ήταν παρέα με μια άλλη. Και με έναν άλλον. Και εκεί ακριβώς ήταν το πρόβλημα: με τον άλλον. Τη μια κολλούσε δίπλα σ αυτήν, την άλλη κολλούσε δίπλα στην άλλη. Αγκαλιά από εδώ, αγκαλιά από εκεί. Σε κάποια φάση μου λέει ο Ν. ρε, αυτό το ξανθό έχει ξεσκιστεί να σε κοιτάζει. Το ξέρω, του λέω, αλλά έλα που είναι και ο παρατρεχάμενος δίπλα της. Ο ποιος? Ο παρατρεχάμενος. Και μετά, στο καπάκι, του αναλύω τι εστί παρατρεχάμενος...</span></p><span style="font-size:85%;"><br /><br /></span><p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> </span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ο παρατρεχάμενος, είναι ο τύπος του ανθρώπου που χώνεται παντού χωρίς λόγο και συμφέρον. Και πάντα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα για τον εαυτό του. Τα αποτελέσματα, συνήθως, αφορούν τους άλλους.<br /><br />Θα τον δείτε σε μια γυναικοπαρέα. Δύο, τρεις, δέκα γυναίκες και ένας άντρας. Δεν τα έχει με καμία. Δεν έχει κάνει ποτέ σεξ με καμία. Ούτε καν έχει αγγίξει ποτέ, καμία. Θέλει την πιο όμορφη από όλες, εκείνη που τα έχει 5 χρόνια με κάποιον αξιωματικό, ο οποίος έρχεται και την πηδάει κάθε Σαββατοκύριακο. Και η οποία τα φοράει κανονικότατα στον αξιωματικό, αλλά ούτε καν σκέφθηκε ποτέ την πιθανότητα να το κάνει με τον παρατρεχάμενο. Αυτός όμως, είναι κρυφά ερωτευμένος. Δεν θα της το πει, ποτέ. Θα στέλνει σήματα (?) φέρνοντάς της ένα ποτήρι νερό, όταν το δικό της θα αδειάζει και θα περιμένει να καταλάβει εκείνη πως της την πέφτει με αυτόν τον τρόπο. Και όταν αρχίσει να του περνάει η καψούρα, μετά από 3 μήνες, πουτάνα θα την ανεβάζει και πουτάνα θα την κατεβάζει.<br /><br />Ξεχωρίζει, πάντα, μέσα σε ένα μπαρ. Όταν δεν βγαίνει με γυναικοπαρέες, βγαίνει με φίλους του. Άλλους παρατρεχάμενους. Συνήθως, πηγαίνει σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Πιστεύει πως εκεί τον γνωρίζουν όλοι. Στην πραγματικότητα, ο μόνος που ξέρει κάτι για αυτόν είναι ο barman. Κι αυτός, αν και εφόσον είναι πραγματικός barman. Η συμπεριφορά του? Πάντα δεδομένη. Συστήνεται σε κάθε θηλυκό που έχει την ατυχή έμπνευση να βρεθεί δίπλα του. Σήματα όπως το γύρισμα της πλάτης, το κινητό στο χέρι, το τελειώνουμε το ποτό μας και φεύγουμε, τον αφήνουν αδιάφορο. Στην πραγματικότητα, δεν πιάνει καν τα σήματα. Συνεχίζει. Και συνεχίζει. Η Duracell στο άδειο, κατά τα άλλα, κεφάλι του, δεν τον αφήνει να σταματήσει. Και όταν τελικά το θηλυκό το πάρει απόφαση πως δεν θα απολαύσει το ποτό της και δεν θα δει χαΐρι εκεί και ξεκινάει για αλλού, της κάνει πάντα την ερώτηση: που λέτε να πάτε, αν είναι να έρθουμε αργότερα. Συνήθως βέβαια ακούει ψεύτικες απαντήσεις, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτός, δεν μαθαίνει ποτέ. Θα πάει, μετά από μια ώρα. Και θα ψάχνει.<br /><br />Στο μεταξύ όμως, θα πάει να κολλήσει κάπου αλλού. Σε εκείνο το άλλο θηλυκό, το οποίο είχε πριν από δύο ολόκληρους μήνες την (εξίσου) ατυχή έμπνευση να σταθεί δίπλα του. Τι και αν το θηλυκό έχει σταθεί στην άκρη του bar και κοιτάζει τον άντρα των ονείρων της? Τι και αν θέλει να πιει το ποτό της ήσυχα ήσυχα και να φύγει? Τι κι αν του είχε πεί πάμε ΕΚΕΙ για να τον αποφύγει και τελικά πήγε ΑΛΛΟΥ? Αυτά είναι ψιλά γράμματα, για τον παρατρεχάμενο. Θα πάει και θα αρχίσει. Μπίρι μπίρι, μπίρι μπίρι, μπίρι μπίρι, ΕΛΕΟΟΟΟΟΟΣ!<br /><br />Θέλεις να κάνεις καμάκι? Δε μπορείς φιλαράκο! Την πάτησες! Είναι εκεί ο παρατρεχάμενος! Άντε να πας και να μιλήσεις σε γυναίκα, όταν εκείνος είναι δίπλα της. Χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που μπορεί να γίνει τύφλα με το δεύτερο ποτό, είναι ικανός να σπάσει το ποτήρι του και να σου κόψει το λαιμό. Και άντε μετά να κοιτάξεις καμιά άλλη. Και πάλι την πάτησες. Την πάτησες, γιατί ο παρατρεχάμενος θα πάει ΚΑΙ εκεί. Και αν δεν πάει εκείνος, θα πάει ο φίλος του.<br /><br />Στις σχέσεις του, τον χαρακτηρίζει η καταστροφικότητα. Η ιδέα του για τον εαυτό του, η καλύτερη. Ο καλύτερος οδηγός του πλανήτη, ο καλύτερος συνομιλητής του πλανήτη, ο καλύτερος εραστής του πλανήτη, ο καλύτερος... καλύτερος που γεννήθηκε ποτέ. Η κατάληξη στις σχέσεις του, είναι συνήθως η ίδια: όχι μόνο τον στέλνουν, αλλά σβήνουν και τον αριθμό του από το κινητό τους. Ακόμη και ένα sms για καλή χρονιά, είναι επικίνδυνο. Και αρχίζει πάλι τα ίδια.<br /><br />Γλίτσας, χαμερπής, γλείφτης, χάχας, μπουνταλάς. Αυτός είναι ο παρατρεχάμενος. Το πιο παρασιτικό είδος που ζει στη Γη. Το μόνο είδος που θα έπρεπε να εξαφανιστεί.<br /><br /><br /><br /><br />Η ώρα κοντεύει 4. Βγαίνουμε στον πεζόδρομο και τρικλίζουμε. Ο Ν. γυρίζει προς το μέρος μου. Ρε μαλάκα, μου λέει, ακριβώς έτσι είναι. Πρέπει να εξαφανιστεί αυτό το είδος...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7695590234007715000?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-89691298149355939512007-06-01T19:34:00.000+03:002007-11-02T12:31:16.469+02:00<span style="font-size:85%;">Τελειώνει ο Μάης και καθόμαστε με την Ο. στο <span style="" lang="EN-US">Cohiba</span> και πίνουμε ποτάκια, μετά από σχεδόν ένα μήνα που έχουμε να βρεθούμε. Σπάνια περίπτωση γκόμενας, αναφορικά με εμένα. Και ψηλή και ξανθιά και πρασινομάτα και κορμάρα, ο ορισμός της μουνάρας που θα έλεγε ένας άντρας συζητώντας με φίλους του, αλλά...</span><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><p class="MsoNormal"><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τη γνώρισα το Νοέμβριο, επιστρέφοντας από Αθήνα. Είχα κάνει τότε άλλη μια απέλπιδα προσπάθεια να σώσω τη σχέση που είχα και επέστρεφα εξαντλημένος ψυχικά και σωματικά. Την είχα προσέξει ενώ περιμέναμε το λεωφορείο στην Ομόνοια, αλλά τίποτα περισσότερο. Το μυαλό μου ήταν αλλού. Ανέβηκα πρώτος στο λεωφορείο και την είδα που με πλησίαζε. Καθόταν δίπλα μου. Μετά από δέκα λεπτά είχαμε ήδη γίνει φιλαράκια. Την είδα κάποια στιγμή ερωτικά, είναι αλήθεια. Όπως και όλες τις γυναίκες που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Δεν μου έδωσε όμως ποτέ δικαίωμα και κάθισα στα αυγά μου. Και πολύ καλά έκανα...</span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> </span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πίνουμε λοιπόν τα ποτά μας και μιλάμε για την Α. και τον χωρισμό της. Όπου Α., ένα πανέμορφο μελαχρινό γκομενάκι, πολύ κολλητή της Ο. από τα χρόνια που σπούδαζαν μαζί, με μια περίεργη άποψη περί αντρών και γαμπρών. Τι είχε η Α.? Είχε το χειμώνα μια ιστορία με έναν αρχιτέκτονα. Ένα πολύ αξιόλογο παλικάρι που την έβγαλε μια φορά και την πήγε στα καλύτερα, την έβγαλε και δεύτερη και την πήγε πάλι στα καλύτερα και μετά, όταν έφτασε η στιγμή να μπει ο κολιός στο λάδι, την πήγε στο Μακεδονία Παλλάς και έδωσε μια μικρή περιουσία. Έλεγα εκείνες τις μέρες στην Ο. πως ο αρχιτέκτονας είναι και γαμώ τα άτομα και τη γουστάρει πραγματικά την Α. και τη βλέπει πολύ σοβαρά, αλλά ούτε εκείνη με άκουσε, ούτε και η Α.. Βλέπεις, ο αρχιτέκτονας δούλευε και δουλεύει σαν το σκυλί όλη τη μέρα. Βγάζει τρελά λεφτά, αλλά ο χρόνος του είναι περιορισμένος. Και της Α. δεν της άρεσε αυτό. Και τον έστειλε αδιάβαστο. Και μετά, στο καπάκι, πήγε και έμπλεξε με τον μπάτσο...<br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ο μπάτσος πάλι, τι να σου κάνει με το μισθουλάκο του καλή μου? Την πήγε σε μερικά καλά μαγαζιά, την κέρασε, αλλά μέχρι εκεί. Και εντάξει, αυτό δεν είναι κακό. Αλίμονο αν το να είσαι καλός και σωστός άντρας είχε άμεση σχέση με το μισθό που παίρνεις. Έλα όμως που είχε και τα προσωπικά του προβλήματα. Πρόσφατα χωρισμένος, πληγωμένος, καψούρης, πηδούσε την Α. και το μυαλό του ήταν στην πρώην. Η Α. όμως, χαμπάρι δεν έπαιρνε. Είχε χρόνο να βγαίνει μαζί της, είχε χρόνο να της τηλεφωνεί, είχε χρόνο να της στέλνει μηνύματα στο κινητό, ευτυχισμένη η κυρία. Ασχολείται μαζί μου, έλεγε. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μέχρι που κάποια στιγμή έγινε το κρακ μέσα στο μυαλό του. Ασχολούνταν μαζί της, αλλά άρχισε να ασχολείται και με άλλες. Όλες ίδιες τις έβλεπε, εξάλλου. Το μυαλό του παρέμενε αλλού: στην πρώην. Και κάποια στιγμή, όπως ήταν λογικό, την έστειλε την Α.. Και όχι απλά την έστειλε, αλλά της έστειλε ένα μήνυμα που έλεγε πως θα σε πάρω για να μιλήσουμε για κάποια πράγματα και... τελικά τον πήρε εκείνη μετά από 8 μέρες! <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είσαι μεγάλο λαμόγιο, είσαι μεγάλος μαλάκας, είσαι μεγάλος μπάσταρδος, είσαι μεγάλο καθίκι και διάφορα άλλα τέτοια, του είπε. Κι εκείνος, <span style="" lang="EN-US">starhidin</span> των πεντακοσίων: σβήσε, της είπε, τον αριθμό μου από το κινητό σου και μη με ξαναπάρεις. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τι έγινε τελικά? </span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> </span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Ο αρχιτέκτονας έμεινε με το παράπονο σε πρώτη φάση, αλλά τώρα είναι πολύ καλά με μια άλλη. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">- Ο μπάτσος συνέχισε να παίρνει τα υποκατάστατά του και κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα ξεχάσει την πρώην. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">- Η Α. έμεινε με την ψωλή στο χέρι, θα έλεγε κανείς. Ή με το δάχτυλο στο μουνί. Βρήκε άλλη μια ευκαιρία να πει ότι όλοι οι άντρες είναι μαλάκες και έθεσε για μια ακόμη φορά τον στόχο "ο επόμενος θα τα πληρώσει όλα".</span></p><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"><o:p></o:p></span><p class="MsoNormal"><!--[endif]--></p><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><p class="MsoNormal"><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τελικά, βρε βούρλα, έχετε το ελάχιστο μυαλό που χρειάζεται για να καταλάβετε ποιος είναι καλός γαμπρός και ποιος είναι λαμόγιο? Έχετε την ελάχιστη νοημοσύνη για να καταλάβετε πως ο γκόμενος που σας πηγαίνει στο φτηνιάρικο ξενοδοχείο σας έχει μόνο για τον πούτσο και πως αυτός που σας πηγαίνει στο πανάκριβο, αν και εφόσον δεν είναι γιος βιομηχάνου ή εφοπλιστή, σας βλέπει σοβαρά και κάνει σχέδια και όνειρα για εκείνον και εσάς?<span style=""> Μπορείτε να αντιληφθείτε πως τα λούσα και τα γούστα και οι ανέσεις που σας παρέχει κάποιος ενώ σας φλερτάρει προϋποθέτουν πολλές ώρες σκληρής δουλειάς?<br /> </span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8969129814935593951?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-9468674378572728062007-05-26T17:10:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.678+02:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Είναι πρωτοχρονιά και η διάθεσή μου είναι στους διακόσιους υπό το μηδέν. Η Σ. με έχει στείλει αδιάβαστο χωρίς να έχω καταλάβει ακόμη το γιατί κι έχω περάσει ήδη τρεις μέρες μέσα στα μαύρα μου τα χάλια, σκεπτόμενος πόσο γαμημένα κακή χρονιά ήταν το 2003 και πόσο ακόμη πιο γαμημένα κακό θα ήταν το 2004. Μεσημέρι, στο γιορτινό τραπέζι, παίρνω την απόφαση. Χαιρετώ συγγενείς και φίλους, πάω, λέω, για καφέ. Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Τσιμισκή, Πολυτεχνείου, Σφαγεία, εθνική, φανάρι Καλοχωρίου, Μάλγαρα. Και συνεχίζω.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Πλησιάζω στη Λαμία όταν της στέλνω το μήνυμα. Έρχομαι Αθήνα, μη μου πεις να γυρίσω πίσω, κοντεύω ήδη στη Λαμία. Παίζεται ένα περίεργο παιχνίδι με τα μηνύματα. Μου πετάει και ένα πρόσεχε στο δρόμο μη πάθεις τίποτα και το έχω και βάρος και λέω μωρή καριόλα, θα σε σκίσω σήμερα. Φτάνω τελικά κατά τις 7, αλλά μου έχει ξεκαθαρίσει πως δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε πριν τις 9. Πρέπει, λέει, να βάλει τον μικρό για ύπνο. Βρίσκω λοιπόν κι εγώ μια θέση κοντά στο (τότε) σπίτι της, στην Κυψέλη, παρκάρω και περιμένω. Έρχεται κι άλλο μήνυμα. Δεν θα έχω το 6972..., γιατί έμεινα από μπαταρία. Θα πάρω το άλλο μαζί μου. Και τι μου το λέει, σκέφτομαι. Και τι έγινε?</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Αυτό που έγινε, βέβαια, είναι ότι η "κυρία" παίζει εδώ και δύο μήνες και κάτι που γνωριστήκαμε σε διπλό ταμπλό. Από τη μια έχει εμένα και τα πήγαινε-έλα μας Θεσσαλονίκη-Αθήνα, με το πολύ σεξ και το πολύ πάθος. Από την άλλη έχει τον πρώην της, έναν αυτοδημιούργητο που δεν ξέρει τι έχει, χωρισμένο με δύο παιδιά και καμένο από την πρώην γυναίκα του, ο οποίος γουστάρει να συναντιέται μια στο τόσο, να ρίχνει τον πούτσο του και να φεύγει. Οποιαδήποτε φυσιολογική γυναίκα, θα μου πεις, θα τον έστελνε στο διάολο. Ναι, αυτό θα έλεγα κι εγώ. Όταν όμως είσαι 35άρα και μεγαλομανής και χωρισμένη, ένας τέτοιος τύπος φαντάζει σαν κελεπούρι. Κι αν τώρα αδιαφορεί, δε τρέχει κάστανο. Κράτα εσύ την επαφή και, που ξέρεις, μπορεί κάποτε να σου δώσει και ένα δαχτυλίδι και να λύσεις το πρόβλημα της ζωής σου μια για πάντα. Εξάλλου, ο τύπος μόνο χάλια δεν είναι. Και όμορφος, και με καλούς τρόπους, και με καλό πήδημα. Όλα οκ. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Αυτό έγινε και αυτό γίνεται λοιπόν, αλλά εγώ ακόμη δεν ξέρω τίποτα. Έχω μείνει με ένα εμείς οι δύο έχουμε τελειώσει, χωρίς πολλές επεξηγήσεις και χωρίς μια λογική αιτία. Δευτέρα μεσημέρι μου πέταξε το τούβλο, ενώ είχαμε περάσει ένα σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη μέσα στις αγαπούλες και τους έρωτες. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Η ώρα πάει 9, κατεβαίνει, έχει ένα βλέμμα μέσα στη στεναχώρια, αγκαλιαζόμαστε. Καμία σχέση με τα ειρωνικά μηνύματα του μεσημεριού. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Θέλεις, λέει, να πάμε στο μπαρ του <span style="" lang="EN-US">Hilton</span>? Το <span style="" lang="EN-US">Galaxy</span>? Και δεν πάμε. Είναι βράδυ πρωτοχρονιάς και στην Αθήνα ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Φτάνουμε, παρκάρουμε στο <span style="" lang="EN-US">parking</span> και ανεβαίνουμε στο ρετιρέ με το ασανσέρ. Την κοιτάζω. Φοράει το μαύρο της παλτό, <span style="" lang="EN-US">emporio</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">by</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Armani</span>, ένα μαύρο παντελόνι, τις μπότες που είχε αγοράσει από τη Θεσσαλονίκη και τις είχα κατεβάσει εγώ στην Αθήνα και μια άσπρη μπλούζα, ζιβάγκο, με μαύρες βούλες. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Καθόμαστε στο μπαρ. Βγάζει το παλτό της. Βλέπω τα μεγάλα της βυζιά να καταπιέζονται μέσα από τη μπλούζα και κάνω πονηρές σκέψεις, αλλά τις αφήνω στη στιγμή. Παραγγέλνουμε, ανάβω τσιγάρο, χτυπάω με δύναμη το πακέτο επάνω στο μάρμαρο της μπάρας και γυρίζω προς το μέρος της. Λοιπόν, τι πρόβλημα έχεις? Το πρόβλημά μου, μου λέει, είναι πως, πέρα από την απόσταση, εμείς οι δύο δε μπορούμε να είμαστε μαζί. Δεν γίνεται. Και γιατί δεν γίνεται? Γιατί εσύ, λέει, θέλεις αποκλειστικότητα στις σχέσεις σου. Κάτι που εγώ δεν θέλω. Όπα, της λέω. Άραξε. Σχέση σημαίνει και αποκλειστικότητα. Διαφορετικά δε μιλάμε για σχέση, μιλάμε για κωλάδικο. Εξάλλου, κι εσύ η ίδια έχεις πει τα ίδια ακριβώς λόγια. Και τότε αρχίζει να ρίχνει τη βόμβα. Ξέρεις, λέει, για παράδειγμα, μου τηλεφώνησε ο Γιάννης (ο αυτοδημιούργητος πρώην που λέγαμε πιο πριν) και μου πρότεινε να πάμε αύριο σινεμά. Και δέχτηκα. Ξέρω πολύ καλά πως μετά το σινεμά θα πάμε για ποτό ή για φαγητό, όπως επίσης ξέρω πως είναι πολύ πιθανό στη συνέχεια να προκύψει πρόταση και για κάτι παραπάνω. Και αν προκύψει, σκοπεύω να δεχτώ.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Γυρίζω προς τη μπάρα και χαζεύω τη φωτισμένη Αθήνα από ψηλά. Πόσες φορές στη ζωή μου έχω αισθανθεί τόσο μαλάκας? Χτυπάω το κεφάλι μου εδώ και τρεις μέρες, αλλάζει ο χρόνος και δε μιλιέμαι, παρατάω την οικογένειά μου πρωτοχρονιάτικα, κάνω 500 χιλιόμετρα δρόμο και, όλα αυτά γιατί? Για να μου πει πως αύριο θα πηδηχτεί με το Γιάννη? </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Γυρίζω και πάλι προς το μέρος της. Και τι θα δείτε? Την Πολίτικη Κουζίνα. Προσπαθώ να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά και να κρατήσω σωστή τακτική. Το παίζω άνετος. Εντάξει, της λέω. Δεν υπάρχει πρόβλημα. Μπορείς να πηδιέσαι και με τον Γιάννη και με όποιον άλλον θέλεις, αρκεί να ξέρω πότε θα συμβαίνει κάτι τέτοιο για να αποφεύγω τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα και, επίσης, να ξέρεις πως κι εγώ θα κάνω κάτι ανάλογο και να αποφεύγεις κι εσύ τα ενοχλητικά τηλεφωνήματα. Στην αρχή δείχνει να τα χάνει, μετά ακούει κι άλλα που της λέω και δείχνει να φτιάχνεται στην ιδέα. Θα βρισκόμαστε, θα είμαστε χαλαροί, θα κάνουμε καλό και πολύ σεξ όπως πάντα και δεν θα υπάρχει καμία επιπλέον υποχρέωση προς τον άλλον. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Απορώ με τα όσα λέω, αλλά το συνεχίζω. Δείχνει πλέον πολύ χαλαρή ενώ, και εδώ είναι το περίεργο, το περίγραμμα της αριστερής ρόγας της φαίνεται πλέον ξεκάθαρα επάνω στη στενή της μπλούζα. Και τώρα μεγάλε, σκέφτομαι, ήρθε η ώρα να αφήσεις το στίγμα σου μέσα στο πανάκριβο κυριλέ μπαρ του <span style="" lang="EN-US">Hilton</span>. Ρουφάω μια τζούρα από τη βότκα μου, την αφήνω στη μπάρα, απλώνω το χέρι μου και χουφτώνω το βυζί της. Πάει να τραβηχτεί. Τι κάνεις? Δε βλέπεις? Σου χουφτώνω το βυζί. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Είναι βράδυ πρωτοχρονιάς, η μισή Αθήνα έχει βγει για διασκέδαση, βρίσκομαι στο πανάκριβο μπαρ ενός πανάκριβου ξενοδοχείου με μια γυναίκα με την οποία είμαι ερωτευμένος και η οποία μου έχει ρίξει στο κεφάλι μια βόμβα δέκα χιλιάδων μεγατόνων, της μιλάω σαν να είναι η πιο φτηνιάρα πουτάνα που έχω γνωρίσει, το τρώει και, ενώ μέσα στο μαγαζί δεν πέφτει καρφίτσα, της χουφτώνω το βυζί με τον πιο χυδαίο τρόπο. Να σου πω, της λέω. Εδώ είναι λίγο ακριβούτσικα, οπότε τι θα έλεγες να πηγαίναμε κάπου αλλού και να ρίχναμε ένα ωραίο γαμήσι? Εξακολουθεί να το τρώει το παραμύθι και να γουστάρει. Πάμε, μου λέει, αλλά που? Εμένα ρωτάς? Δεν ξέρεις κανένα καλό ξενοδοχείο για την περίσταση? Έχω, μου λέει, κάτι στο μυαλό μου.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Πληρώνουμε, κατεβαίνουμε στο <span style="" lang="EN-US">parking</span> και βγαίνουμε έξω. Πάμε, μου λέει, προς Γ' Σεπτεμβρίου. Μετά από ένα τέταρτο παρκάρω μπροστά στη ΔΕΗ. Μπαίνουμε προς το στενάκι. <span style="" lang="EN-US">Hotel New Victory. </span>Τη βλέπω να ψιλοκομπλάρει που πηγαίνει, στα 35 της, σε ξενοδοχείο-γαμηστρόνα, αλλά δε δίνω σημασία. Έχεις κάνει, λέω από μέσα μου, τα χίλια μύρια, έχεις πάρει τόσους και τόσους, με έχεις ρημάξει στο κέρατο εδώ και δύο μήνες και κομπλάρεις που πηγαίνεις σε γαμηστρόνα? Αν δε ντρεπόμουνα θα σε πηδούσα μέσα στο αυτοκίνητο και ας περνούσε και μας έβλεπε όλος ο κόσμος. Μπαίνουμε στο ξενοδοχείο, μας ζητούν ταυτότητα, δίνει τη δική της, μας δίνουν το κλειδί. Δωμάτιο 404, τέταρτος όροφος. Ανεβαίνουμε. Το δωμάτιο είναι πανέμορφο. Πολύ μικρό, αλλά πανέμορφο. Διακόσμηση με γούστο που σπάνια βρίσκεις σε τέτοια ξενοδοχεία. Ξέρεις, μου λέει, έχω ακόμη λίγο αίμα. Είναι μια παράξενη φάση, στην οποία ο κύκλος της έχει χάσει το μπούσουλα και το ξέρω. Λίγο τα αντισυλληπτικά που έπαιρνε, λίγο το ότι το περασμένο καλοκαίρι έχει γαμήσει τόσους και τόσους και έχει σαν μοναδική προφύλαξη το χάπι, το μουνί της έχει το μαύρο του το χάλι. Πρώτα μυκητίαση, μετά ουρολοίμωξη, μετά διαταραγμένος κύκλος. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Σου είπα ποτέ πως με ενοχλεί το αίμα σου? Την αγκαλιάζω και φιλιόμαστε. Τη σηκώνω και ακουμπάω την πλάτης της επάνω στην πόρτα. Πάμε στο κρεβάτι, μου λέει. Τη γυρίζω, την πετάω στο κρεβάτι και πέφτω επάνω της, ενώ το χέρι μου έχει ήδη χωθεί μέσα από τη μπλούζα της, έχει παραμερίσει το σουτιέν της και τσιμπάει ελαφριά τη ρόγα της. Βαριανασαίνει. Βγάζουμε τα ρούχα μας με συνοπτικές διαδικασίες. Έχει μείνει με το καλσόν και το βρακί. Ανοίγει τα πόδια της. Σκίστο μου. Αν σου το σκίσω και σε γαμήσω έτσι, θα τελειώσω σε μισό λεπτό. Της τα βγάζω. Η σερβιέτα της είναι κατακόκκινη. Ανοίγει τα πόδια της. Θέλεις, λέει, να κάνω ένα μπάνιο πρώτα? Την πιάνω από τα μπούτια, τη φέρνω κοντά μου, βάζω τον πούτσο μου με μια κίνηση βαθιά μέσα στο μουνί της. Όχι, δεν χρειάζεται. Τα μάτια της γουρλώνουν από την ξαφνική διείσδυση, ενώ αφήνει και ένα ξεφωνητό. Πέφτω επάνω της. Φιλιόμαστε.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Περίπου μισή ώρα αργότερα ανάβουμε τσιγάρο. Στο άσπρο σεντόνι υπάρχει ένας κόκκινος λεκές. Το αίμα της, αναμεμειγμένο με σπέρμα και κολπικά υγρά. Απλώνω το χέρι και την αγκαλιάζω. Κολλάει επάνω μου. Ξέρεις, μου λέει, το λατρεύω αυτό που κάνεις. Τι μου λες? Αύριο, τέτοια ώρα, θα σου το κάνει κάποιος άλλος. Ναι, μου λέει, αλλά καμία αγκαλιά δεν είναι ίδια με τις άλλες!!! Τι ήθελε και το είπε?</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Σβήνω το τσιγάρο μου, παίρνω και σβήνω και το δικό της. Ο πούτσος μου είναι και πάλι σκληρός. Κάθομαι στα γόνατα της σηκώνω τα πόδια ψηλά. Μπαίνω και πάλι με δύναμη. Ούτε και τώρα το περίμενε. Τη γαμάω σαν φτηνιάρα πουτάνα και γουστάρω. Αρχίζει να λέει κάτι κουφά. Ναι, ναι, ναι μωρό μου. Ναι αγάπη μου. Μόνο εσύ. Μόνο εσύ αγάπη μου. Θολώνω. Καλά ρε πούστη μου, ποιος δουλεύει ποιον τελικά? Δεν τελείωσα ποτέ. </span></p><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[endif]--><span style="font-size:85%;"><o:p></o:p><br /></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">--------------<br /></span><!--[if !supportEmptyParas]--></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /><o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Κοντεύει να ξημερώσει και βλέπω την ταμπέλα στην είσοδο της πόλης: Θεσσαλονίκη. Φτάνω στο σπίτι εντελώς εξαντλημένος. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και βλέπω το φως να μπαίνει από τις γρίλιες. Άλλη μια μέρα ξεκινάει. Η μέρα που ο Γιάννης θα γαμήσει τη Σ.. Η μέρα που η καρδιά μου θα γίνει χίλια κομμάτια. Η μέρα που θα στοιχειώσει για πάντα τη σχέση μας. </span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Για την ιστορία, η επανασύνδεση έγινε μετά από δύο εβδομάδες αμοιβαίας απιστίας. Αλλά οι πληγές που άνοιξε εκείνο το βράδυ, Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου του 2004, δεν έκλεισαν ποτέ. Η ίδια μου είπε πως η ιστορία με το Γιάννη είχε τελειώσει οριστικά, αλλά ποτέ δεν την πίστεψα. Και δικαίως. Επίσης, και πάλι για την ιστορία, ο Γιάννης κράτησε μια στοιχειώδη επαφή μαζί της για λίγες εβδομάδες ακόμα και, μετά, θυμήθηκε την πουτάνα του μετά από πέντε μήνες. Τη θυμόταν κάθε ένα-δύο μήνες, μέχρι που κάποιο βράδυ είχε την έμπνευση να τηλεφωνήσει ενώ ήμουν κι εγώ παρών και έγινε της πουτάνας. Σήμερα είναι νιόπαντρος και με μωρό. Πούλησε το πανάκριβο Saab του και αγόρασε μια ακόμη πιο πανάκριβη Mercedes.<br /><br />Τελικά, όσο πουτάνα και αν είσαι, πάντα θα υπάρχει κάποια που θα είναι περισσότερο από εσένα. Και θα σου τον φάει τον καλό γαμπρό. </span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-946867437857272806?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-22717813514756833072007-05-21T22:21:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.678+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είχα πάρει την απόφαση εδώ και μέρες. Δεν θα έμεναν τα πράγματα έτσι. Θα πήγαινα στην Αθήνα και θα την συναντούσα. Είχα και έναν επιπλέον λόγο, τη Χαρά με την οποία μιλούσα εδώ και μέρες στο <span style="" lang="EN-US">msn</span> και την οποία ήθελα να συναντήσω κάποια στιγμή. Και στο κάτω-κάτω της γραφής μπορεί η Σ. να φέρθηκε σαν μαλακισμένη, αλλά το τέλος θα γραφόταν όπως άξιζε σε μια ιστορία που κράτησε τριάμισι χρόνια και που περιλάμβανε πάθος, έρωτα, περιπέτεια, προβλήματα, 503 χιλιόμετρα απόστασης, δύο εκτρώσεις. Και ήταν αυτό ακριβώς, δηλαδή η δεύτερη έκτρωση, που με είχε κάνει να της στείλω ένα <span style="" lang="EN-US">sms</span> που έλεγε πως το ιδανικό θα ήταν να μην ακούσω ποτέ ξανά το όνομά σου, αλλά, επειδή είναι αρκετά κοινό, θα είμαι ευτυχισμένος αν δεν ακούσω ποτέ ξανά, απλά, τη φωνή σου. Μου απάντησε με ένα χαμογελάκι. Και ήμουν μια χαρά. Ώσπου πέρασαν 24 ώρες και άρχισε τα μηνύματα. Πόσο θέλει ένας άνθρωπος για να κυλήσει στο γκρεμό? Κύλησα. Ένιωσα να με παρασέρνει ξανά το ρέμα (που θα έλεγε και ο Τσιτσάνης). Και μετά, όταν πλέον είχα βρεθεί κοντά στον καταρράκτη, η κυρία σταμάτησε να απαντάει στο τηλέφωνο. Μια, δύο, εκατό φορές. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πέρασα πολλές νύχτες προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί. Το πιθανότερο ήταν η εκδίκηση. Δεν ήμουν αυτό που ήθελε και, με τον απίστευτα εγωκεντρικό και εγωιστικό τρόπο σκέψης της, κατάλαβε πως αυτή θα ήταν η ιδανική τιμωρία για μένα. Στο μεταξύ, σε κάποιες από τις ελάχιστες επικοινωνίες μας (οι οποίες περιλάμβαναν σε ποσοστό 99,9% βρίσιμο και σε 0,1% φυσιολογική κουβέντα) μου είχε πει πως άλλαξε εντελώς <span style="" lang="EN-US">look</span>. Πολύ κοντά μαλλιά, χρωματιστοί φακοί επαφής. Ακριβώς η συμπεριφορά μιας φυσιολογικής γυναίκας μετά από έναν χωρισμό που θέλει να ξεχάσει άμεσα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μου είχε πει πως θα συναντιόμασταν για ένα καφέ και μόνο. Και όχι βράδυ. Μεσημέρι και μόνο μεσημέρι. Περίμενα το <span style="" lang="EN-US">sms</span> με τις λεπτομέρειες. Και το <span style="" lang="EN-US">sms</span> ήρθε γύρω στη 1 το βράδυ της Παρασκευής, όταν το λεωφορείο του ΚΤΕΛ είχε σταματήσει στο γνωστό κωλοπιασάδικο μαγαζί έξω από τη Λαμία. Στις 10:30, έλεγε, στο <span style="" lang="EN-US">flocafe</span> της Φωκίωνος. Μετά θα πήγαινε στο κομμωτήριο. Σάλεψα. Ρε τη μαλακισμένη, σκέφτηκα, ταξιδεύω νυχτιάτικα σαν μαλάκας, θα φτάσω στο ξενοδοχείο στις 4 και θέλει να βρεθούμε τόσο νωρίς? Ξέχνα το, της απάντησα. Δεν θα σε αφήσω να τονώσεις κι άλλο το αρρωστημένο εγώ σου. Θα βρεθούμε σαν άνθρωποι ή θα έρθω κατευθείαν στο σπίτι σου. Και δεν πήγα. Έφτασα πράγματι στο ξενοδοχείο στις 4, ξύπνησα 10 λεπτά μετά από το καθορισμένο ραντεβού, πήρα καφέ και τοστ στο δωμάτιο, έκανα ένα ζεστό μπάνιο, κατέβηκα στο σταθμό της Βικτώριας και πήρα το τρένο. Προορισμός, Άγιος Ελευθέριος. Μετά Πατησίων, περπάτημα, στήσιμο απέναντι από το κομμωτήριο. Πήγε 12. Δεν φάνηκε. Πήγε 12:30. Άει σιχτίρ. Βαρέθηκα να περιμένω. Θα της τηλεφωνήσω. Απάντησε. Που είσαι? Τώρα φτάνω στο κομμωτήριο. Τέλεια. Είμαι απ έξω και σε περιμένω. Ήρθε. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είδα μια άγνωστη να με πλησιάζει. Χαρακτηριστική περίπτωση σαραντάρας ζωντοχήρας που έχει κρεμάσει ταμπελάκι είμαι απελπιστικά... απελπισμένη και διαθέσιμη για πούτσο, μίλα μου. Κοντό μαλλί καρφάκι, πέδιλο με τακούνι, κατακόκκινα νύχια, γυαλί <span style="" lang="EN-US">Ray</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Ban</span>, έντονο μακιγιάζ, χαϊμαλί κρεμασμένο στο λαιμό της. Καριόλα. Όσες φορές της πήρα κάτι τέτοιο, πάντα μου έλεγε πως δεν τα φοράει. Τι κάνεις? Καλά, εσύ? Τι ήθελες τελικά να μου πεις? Όχι τώρα και όχι εδώ. Θέλεις να βρεθούμε αφού τελειώσω από εδώ? Γύρω στις 2 θα είμαι έτοιμη. Στείλε μήνυμα και πες μου, της λέω. Σκύβω, την πιάνω από τη μέση και τη φυλάω. Στο στόμα. Κρατάει το στόμα της κλειστό. Μετά το ανοίγει. Ενώνει τη γλώσσα της με τη δική μου. Τραβιέται. Μην το κάνεις αυτό. Θα αναγκαστώ να ζητήσω βοήθεια. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Όταν λέει βοήθεια, εννοεί τον ξάδερφό της που είναι αστυνομικός. Πως έλεγε η υπηρέτρια στον Ηλία του 16ου, εμείς έχουμε στο σόι και χωροφύλακα? Κάπως έτσι ακούγεται όταν το λέει. Τραβιέμαι. Θα περιμένω μήνυμα, της λέω και γυρίζω πλάτη. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Κατηφορίζω προς τον ηλεκτρικό και τηλεφωνώ στη Χαρά. Κλείνουμε ραντεβού στις 6. Ακαδημίας με Ζωοδόχου Πηγής, της λέω. Τι πούστης που είμαι. Ακριβώς κάτω από το γραφείο της Σ.. Πόσες και πόσες φορές δεν είχα περπατήσει μέχρι εκεί, με την τσάντα στον ώμο, για να την πάρω? Τώρα κλείνω ραντεβού με μια άλλη. Άγνωστη μεν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Φτάνω στο ξενοδοχείο, κάνω ένα μπάνιο και ντύνομαι. Εντελώς διαφορετικό <span style="" lang="EN-US">look</span>. Με ταμπελάκι διαθέσιμη εσύ? Με ταμπελάκι διαθέσιμος κι εγώ. Βαμβακερό πουκάμισο, καινούργιο τζιν, γυαλί ηλίου, ρολόι στο δεξί, το μαλλί καρφάκι. Έρχεται το μήνυμα. Στις 2:30, λέει. ΟΚ, της απαντάω. Έξω από το <span style="" lang="EN-US">Attica</span>. Να κάνει και τα ψώνια της, σκέφτομαι. Μετά, άλλο μήνυμα. Μου γάμησαν, λέει, τα μαλλιά και μου τα ξαναφτιάχνουν. Αν μου υποσχεθείς πως δεν κινδυνεύω, να έρθω κατά τις 3 στο ξενοδοχείο. Τι να κινδυνέψει ρε πούστη μου? Έλα, της λέω. Σου υπόσχομαι πως δεν κινδυνεύεις. Βγαίνω έξω. Βόλτα. Παίρνω την Γ Σεπτεμβρίου και τραβάω προς Ομόνοια. Γυρίζω πάλι προς τα πίσω. Στήνομαι στη γωνία του ξενοδοχείου και περιμένω. Θέλω να τη δω πάλι έτσι. Στο δρόμο. Πάει τρεις. Πάει τρεις και τέταρτο. Την παίρνω. Δεν απαντάει. Σιγά μην απαντούσε. Θολώνω. Κατεβαίνω στην Αριστοτέλους και σταματάω το πρώτο ταξί. Χαλκοκονδύλη, του λέω, με Γ Σεπτεμβρίου. Ξεκινάει ο ταρίφας, φτάνουμε, πληρώνω και το κινητό δονείται. Πάλι <span style="" lang="EN-US">sms</span>. Μη παίρνεις, μου λέει, δε μπορώ να απαντήσω. Ήρθε η μάνα μου με τον μικρό να με πάρουν. Τους λέω κάτι μαλακίες και έρχομαι. Βάζω απόκρυψη και παίρνω τηλέφωνο στο σπίτι της. Απαντάει ο μικρός. Ρε πούστη μου, λέω μέσα μου, τι ψεύτρα γυναίκα πήγα και αγάπησα? Τι καριόλα? Τι σκατά θέλει τώρα? Γιατί μου λέει ψέματα? Γιατί δεν έχει τα αρχίδια να πει έχω ραντεβού με κάποιον, θα τα πούμε όταν μπορέσω? <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Αρχίζει να βρέχει. Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά. Βλέπω μια ξανθιά πεταλουδίτσα. Διασχίζω το δρόμο, περνάω μπροστά από το ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, σταματάω στη γωνία, μπροστά στο σούπερ μάρκετ. Είναι στημένη εκεί. Στο φανάρι. Με κοιτάζει. Της κλείνω το μάτι. Με πλησιάζει χαμογελαστή. Γεια. Καλώς την. Πως πάει? Όλα καλά. Εσύ? Καλά κι εγώ. Θέλεις παρέα? Αμέ. Και πόσο πάει? 30 για μένα. Αν πάμε στο ξενοδοχείο κάτω, είναι άλλα 30 ευρώ. Αν πάμε εδώ, μετά τη Χαλκοκονδύλη, μόνο 10. Δε γαμιέται, λέω. Σιγά μη δώσω 60 ευρώ για ένα γαμήσι. Πάμε στο στενάκι, της λέω. Περπατάμε στο πεζοδρόμιο και μου δίνει την ομπρέλα της. Φοράει ένα ροζ φορεματάκι και άσπρα πέδιλα. Ψηλοτάκουνα. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο. 10 ευρώ, μου λέει ο μπάρμπας. Του τα δίνω. Παίρνουμε το ασανσέρ. Πρώτος όροφος. Μπαίνουμε στο δωμάτιο, κλειδώνει την πόρτα. Πως σε λένε, με ρωτάει? Απαντάω. Εσένα? Αννούλα. Τη χαζεύω που ξεντύνεται. Πολύ λεπτό κορμί. Μικρά και στητά βυζάκια, ξυρισμένο μουνί. Μου χαμογελάει. Ξεντύνομαι κι εγώ. Ξαπλώνω. Πως τα πας από σεξ, με ρωτάει. Έχω να κάνω σχεδόν δύο μήνες, της λέω και της κλείνω το μάτι πονηρά. Γελάει. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Δεν της έλεγα ψέματα. Όντως, ήταν σχεδόν δύο μήνες. Ούτε εκείνο το βράδυ στα μπουζούκια, με τη Δ. να κωλοτρίβεται όλο το βράδυ δίπλα μου, είχα κάνει κάτι. Και ας την πήγα στο σπίτι μετά. Την άφησα, της έδωσα ένα απαλό φιλί στο μάγουλο και της είπα καληνύχτα. Με κοίταζε σαν ηλίθια. Έχει πλάκα να ρίχνεις χυλόπιτα σε καυλωμένες γκόμενες. Επίσης, δεν είχα κάνει τίποτα απολύτως με την Ε., παρά το ότι είχαμε φύγει δύο φορές μαζί από το κωλόμπαρο όπου δούλευε. Ένα φιλί στα χείλη, χωρίς γλώσσες και μαλακίες, και καληνύχτα. Το μόνο που είχα κάνει ήταν να μαλακιστώ για πάρτη τους. Και για πάρτη της Δ., και για πάρτη της Ε.. Είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή θα τις πάρω και τις δύο. Και θα γουστάρω. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Για την ώρα όμως είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, γυμνός, σε ένα παρακμιακό ξενοδοχείο κοντά στην Ομόνοια με την Αννούλα να μου παίρνει μια μεγαλοπρεπή πίπα. Ακουμπάω το κεφάλι μου προς τα πίσω και απολαμβάνω. Ξέρει καλά τη δουλειά της η μικρή. Αργές κινήσεις, το χέρι της να μου χαϊδεύει τα αρχίδια, τα μαλλιά της να πέφτουν επάνω στην κοιλιά μου. Απλώνω το χέρι, χουφτώνω το κωλομέρι της και το σφίγγω. Αναστενάζει. Ίδια η Σ., σκέφτομαι. Όταν άπλωνα το χέρι μου την ώρα που μου έπαιρνε πίπα και τη χούφτωνα έτσι, το μουνί της άρχιζε να στάζει. Περνάει λίγη ώρα και χαϊδεύω την Αννούλα στο κεφάλι. Έτοιμος? Έτοιμος. Ξαπλώνει ανάσκελα. Σειρά σου. Το χέρι μου χουφτώνει το βυζί της και η γλώσσα μου αγγίζει τη ρόγα της. Αρχίζει να αναστενάζει. Το άλλο μου χέρι κατεβαίνει χαμηλά. Αγγίζω το γόνατό της. Το ανεβάζω προς τα πάνω. Μετά, πάλι προς τα κάτω. Το κάνω πέντε-έξι φορές. Είναι η ώρα. Καθώς δαγκώνω ελαφρά τη ρόγα της, το δάχτυλό μου αγγίζει το μουνί της. Είναι υγρή. Τέλεια. Κρατάει για κανένα λεπτό το <span style="" lang="EN-US">happening</span> και μετά θυμάμαι πως από στιγμή σε στιγμή θα φτάσει η άλλη στο ξενοδοχείο. Το μπελά μου μέσα. Σηκώνομαι, της ανοίγω τα πόδια, τρίβω για λίγο τον πούτσο μου επάνω στο μουνί της, έλα μου λέει, μπαίνω μέσα της με μια κίνηση. Αναστενάζει. Πέφτω επάνω της και με σφίγγει με τα χέρια. Ναι... Ναι... Ναι... Μη βιαστείς... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Που να μη βιαστώ? Σηκώνομαι, βάζω τα πόδια της στους ώμους μας, επιταχύνω. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα βγάζω έναν αναστεναγμό. Τα χύσια μου έχουν γεμίσει το προφυλακτικό. Γαμώτο, μου λέει. Γιατί δεν κρατήθηκες? Της χαμογελάω. Σηκωνόμαστε, πλενόμαστε, ντυνόμαστε. Την πληρώνω. Με φιλάει στα χείλη. Να ξανάρθεις, μου λέει. Να προσέχεις, της απαντάω και της σφίγγω το χέρι. Κατεβαίνω και βλέπω ταξί σταματημένο. Μπαίνω μέσα. Γ Σεπτεμβρίου, μπροστά στη ΔΕΗ. Μπαίνω στο ξενοδοχείο τρέχοντας. Ανεβαίνω στο δωμάτιο και αλλάζω ρούχα. Είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα. Μετά από πέντε λεπτά, χτυπάει το τηλέφωνο. Η Σ.. Έφτασα, μου λέει. Σε ποιο δωμάτιο είπες? 405. Ανεβαίνω. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Χτυπάει, της ανοίγω. Το ίδιο καρατσουλέ στυλ που είχε και το πρωί. Πιάνουμε την κουβέντα. Είναι ψυχρή. Δύο μήνες είναι πολλοί, της λέω. Οπότε, μη μασάς. Έχω συμβιβαστεί πλήρως στην ιδέα ότι κάποιος άλλος σε πηδάει. Μπορεί να με πειράζει, αλλά το έχω αποδεχτεί. Εξάλλου, κι εγώ πηδάω αλλού πλέον. Δεν με ενδιαφέρει, μου λέει. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Εγώ δεν έχω κανέναν. Μετά από δύο λεπτά, φαίνεται να χαλαρώνει. Την αγκαλιάζω. Το ίδιο κι εκείνη. Φιλιόμαστε για δευτερόλεπτα. Μετά τραβιέται. Κάθομαι απέναντί της και την κοιτάζω. Δεν έχει καμία σχέση με τη γυναίκα που αγάπησα. Το μαλλί είναι κομμένο. Βαμμένο. Ούτε ίχνος άσπρης τρίχας. Το βασικό όμως είναι ότι εκπέμπει αυτή την πουτανιά από μέσα της. Αυτό το απόψε το βράδυ θα με γαμήσουν όλοι. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Όλοι, εκτός από εμένα... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ξέρεις, μου λέει, αν δεν είχα το βράδυ να πάω στης αδερφής μου, δεν θα είχα πρόβλημα να βγούμε για ένα ποτό. Να τα μας. Ε, ας πάμε μετά. Ο γαμπρός της λέγεται Κώστας και θα τους βγάλει, λέει. Δεν ξέρω πως θα είμαι, μου λέει. Είμαι ψιλοκομμάτια. Στείλε, της λέω, ένα μήνυμα και πάμε ΑΠΛΑ για ένα ποτό. Που θα σας πάει? Εκεί αρχίζει και τα χάνει. Δεν ξέρω, δεν ξέρω καν αν θα βγούμε έξω και κάτι μαλακίες. Προδόθηκες ηλίθια, σκέφτομαι. Θα καλέσει ο γαμπρός σου τόσο κόσμο (γνωστός παπαροδημοσιοσχετίστας που της έχει σημαδέψει τη ζωή με τις μαλακίες του - την άφησε κάποτε άνεργη και τώρα κάθεται και του γλύφει τον κώλο η ηλίθια, ένας θεός ξέρει γιατί) και δεν ξέρεις αν θα βγείτε ή αν θα μείνετε στο σπίτι τους? Δεν έχω κάνει τίποτα με καμία, της λέω. Και είναι αλήθεια. Δεν έχω κάνει τίποτα με καμία. Και η Αννούλα είναι είναι ένα όνομα που δε μου λέει τίποτα. Είναι ένα τίποτα. Κι ας ήμουν μέσα της πριν από 20 λεπτά. Μια εκδίκηση του κώλου ήταν. Μια εκδίκηση που νόμιζα πως έπαιρνα. Αρχίδια. Την έχω τώρα μπροστά μου και τα έχω χάσει. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Στείλε μήνυμα αν είναι. Σηκώνεται και περπατάει προς την πόρτα. Δεν υπόσχομαι τίποτα, έτσι? Μην υπόσχεσαι, της λέω, απλά να ξέρεις πως θα χαρώ πολύ αν τα πούμε. Αρχίδια θα πείτε, λέω μέσα μου. Πάντα είχε μια έφεση στο ψέμα και πάντα δεν ήξερε πως να το καλύψει η ηλίθια. Αν μπορέσει να ξεφύγει από τον γκόμενο, θα έρθει για ένα ποτό και θα σε πηδήξει γιατί πάντα θα θέλει να σε πηδάει. Αν δε μπορέσει, ξέχνα το μεγάλε. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Φεύγει. Η ώρα κοντεύει πέντε. Αράζω, κοιμάμαι για κανένα σαραντάλεπτο. Μετά ετοιμάζομαι. Έξι και μισή είμαι στημένος μπροστά στη Ζωοδόχο Πηγή. Εμφανίζεται η Χαρά. Μένω με το στόμα ανοιχτό. Τη γούσταρα από τη στιγμή που πρωτοείδα τη φωτογραφία της στο <span style="" lang="EN-US">msn</span>. Και είχα απόλυτο δίκιο. Δίνουμε χειραψία και περνάμε απέναντι, προς Εξάρχεια. Που θα πάμε, τη ρωτάω ενώ σκέφτομαι πως αν εσύ κορίτσι μου μου δώσεις έστω και την ελάχιστη ευκαιρία... θα ζήσεις απόψε τους οργασμούς της ζωής σου. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Καθόμαστε τελικά σε ένα γωνιακό καφέ. Μετά από πέντε λεπτά καταλαβαίνω πως αυτή τη γυναίκα τη γουστάρω αλλά δε θα την έχω ποτέ. Η κουβέντα ανάβει, οι ώρες περνάνε, μετά τους καφέδες έρχονται και τα ποτά, αλλά η Χαρά παραμένει βράχος. Και μπράβο της. Φοβερή συνομιλήτρια, καλόκαρδη, καλοπροαίρετη, αλλά μέχρι εκεί. Κοντεύει 11. Πληρώνουμε, βγαίνουμε και περπατάμε στη βροχή προς την Πανεπιστημίου. Λατρεύω, λέει, τη βροχή. Περπατάμε ανάμεσα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και έναν τοίχο, μπαίνει μπροστά μου κι εγώ θαυμάζω τον υπέροχο κώλο της. Αχ κορίτσι μου, λέω. Για χάρη σου θα ξανάμπαινα άνετα στο τριπάκι του Θεσσαλονίκη-Αθήνα κάθε εβδομάδα. Στηνόμαστε στη στάση, έρχεται το λεωφορείο και καθόμαστε δίπλα-δίπλα. Μιλάμε γενικά και αόριστα. Μυρίζω το άρωμά της. Νομίζω πως την έχω ερωτευθεί. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Φτάνουμε τελικά μπροστά στην ΑΣΟΕ, χαιρετιόμαστε, κατεβαίνω, παίρνω φαγώσιμα από το τοστάδικο της γωνίας και πηγαίνω στο ξενοδοχείο. Στέλνω μήνυμα στη Σ.. Είτε έρθεις είτε όχι, στείλε σε παρακαλώ ένα μήνυμα για να ξέρω. Σιγά μη το ρισκάρει, σκέφτομαι. Θα είμαι με το μαλάκα της, Σάββατο βράδυ, και θα βγάλει το κινητό για να στείλει μήνυμα στον πρώην? Με τίποτα! Τσακίζω τα τοστ, ξαπλώνω γυμνός στο κρεβάτι, ανοίγω την τηλεόραση με την ένταση χαμηλά και κλείνω τα μάτια. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ξύπνησα από μια φωνή. Δεν ξέρω αν έβλεπα στον ύπνο μου τη Χαρά ή τη Σ. ή την Αννούλα ή τον Καραγκιόζη στο Λούνα Παρκ, πάντως ξύπνησα από μια φωνή. Και μετά, δευτερόλεπτα αργότερα, κατάλαβα. Είναι Σάββατο βράδυ και οι Αθηναίοι γαμάνε κάθε Σάββατο βράδυ. Στο διπλανό δωμάτιο, η τσιμπουκίδου και ο γαμίκουλας τα δίνουν όλα. Η γκόμενα γκαρίζει, αυτός λέει κάτι ακατάληπτα, γαμώ το σπίτι σας για ζευγάρι λέω μέσα μου. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είναι Σάββατο βράδυ και οι Αθηναίοι γαμάνε κάθε Σάββατο βράδυ. Έτσι έλεγα στη Σ.. όταν μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο και στο ίδιο δωμάτιο κάθε εβδομάδα κι εκείνη γελούσε και με αγκάλιαζε. Είναι Σάββατο βράδυ και οι Αθηναίοι γαμάνε κάθε Σάββατο βράδυ. Και μετά με πιάνει η απόγνωση. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Είναι Σάββατο βράδυ και ο γκόμενος της Σ. γαμάει τη Σ. κάθε Σάββατο βράδυ... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Σηκώνομαι, ντύνομαι, κατεβαίνω κάτω, κατηφορίζω προς τη Φυλής. Μπαίνω στο πρώτο σπίτι που βλέπω. Εμφανίζεται η γκόμενα. Κοντή, με τεράστιες βυζάρες που κοντεύουν να σπάσουν μέσα στο σουτιέν που φοράει. Μπαίνω στο δωμάτιο και πληρώνω την τσατσά. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και περιμένω. Γυμνός. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει αμίλητη, βγάζει το σουτιέν και το βρακί της, κάθεται στα γόνατα, περνάει το προφυλακτικό στην άκρη του πούτσου μου και αρχίζει το τσιμπούκι. Δεν περίμενα. Έχυσα έτσι, επάνω στην πίπα. Σηκώνεται και ντύνεται, σηκώνομαι κι εγώ και βγάζω το προφυλακτικό και σκουπίζομαι. Καληνύχτα, μου λέει. Γεια. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Το πρωί, έρχονται ο Τ. και η Ε. να με πάρουν με το αυτοκίνητο. Είχαν κατέβει Αθήνα από την Πέμπτη. Μπαίνω μέσα στην ολοκαίνουργια Χ3, αράζω, ανάβω τσιγάρο. Πατησίων, <span style="" lang="EN-US">Alpha</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Bank</span> πάνω από το σπίτι της, διασταύρωση προς Φιλαδέλφεια, εθνική οδός, κόμβος Βαρυμπόμπης όπου είχαμε ρίξει κάποτε ένα απίστευτο γαμήσι μέσα σε ένα νοικιασμένο <span style="" lang="EN-US">punto</span>, πέταλο Μαλλιακού, μάσα, ξανά ξεκίνημα, βουνά, Θεσσαλία, κάμπος, πλησιάζουμε στη Λάρισα, περνάμε και από το πάρκινγκ όπου είχαμε ρίξει άλλο ένα απίστευτο γαμήσι μέσα σε ένα <span style="" lang="EN-US">getz</span> (πάντα νοικιασμένο), Τέμπη. Εκεί σπάω. Θυμάμαι την πρώτη φορά που είχαμε περάσει από εκεί. Πόσο ευτυχισμένος ήμουν. Και πόση πίκρα μου είχε δώσει, μόλις λίγες μέρες μετά. Δακρύζω. Σκέφτομαι την προσπάθεια, τον αγώνα, τα όνειρα, τις στερήσεις όλα αυτά τα χρόνια. Σκέφτομαι πως φτάνω στη Θεσσαλονίκη και είμαι μόνος. Σκέφτομαι πως η ζωή μου είναι πλέον προδιαγεγραμμένη. Παντρεμένος με μια γυναίκα που θα ερωτευθώ αλλά από ένα σημείο και μετά, απλά, θα ανέχομαι, αιώνια ερωτευμένος με μια γυναίκα που δεν θα έχω. Αιώνια ερωτευμένος με μια γυναίκα που δεν υπάρχει πια. Γιατί, και εδώ είναι όλη η ουσία, η γυναίκα που ερωτεύθηκα και με την οποία θα είμαι για πάντα ερωτευμένος, δεν υπάρχει πια. Χάθηκε μέσα στις τηλεφωνικές γραμμές που μας ένωναν τόσα χρόνια. Πέθανε. Πέθανε σαν... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Και πιτσιρίκες. Πολλές πιτσιρίκες, να γεμίζουν τα κενά μου με κοπανιστό αέρα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Άει στο διάολο. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τρελή. </span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-2271781351475683307?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-72629532412938073132007-05-08T22:05:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.678+02:00<!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Αύγουστος του 1998 είναι και είμαι στη Φλώρινα. Φαντάρος είμαι, στη Φλώρινα είμαι, εξοδούχος είμαι και βγαίνω παρέα με τον Σ. που είναι ψαράς, όνομα και πράμα. Έχει έρθει με την πρώτη φουρνιά μεταθέσεων της σειράς του και τον έχουν χώσει κατευθείαν στο γραφείο μας, καθότι γραφίστας και τους γραφίστες τους προσέχουν στο τάγμα μου περισσότερο κι από τον στρατιωτικό παπά.</span><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><p class="MsoNormal"><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Κατεβαίνουμε στο κέντρο, στον πεζόδρομο. Μπαίνουμε στο <span style="" lang="EN-US">Rose</span> για καφέ. Γαμώ το κέρατό μου. Μια βόλτα στη Φλώρινα το καλοκαίρι του 98 θα έκανε και τον πλέον δύσπιστο να καταλάβει πως πρόκειται για μια πόλη με γυναίκες <span style="" lang="EN-US">fashion</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">victims</span>. Είναι της μόδας τα μπλουζάκια με εκείνη την παιδική φάτσα μπροστά και βλέπω δεκάδες γκόμενες να περνάνε φορώντας όλες την ίδια μπλούζα. Ευτυχώς σε δύο μήνες απολύομαι και φεύγω, λέω, και δεν θα ξαναπατήσω καλοκαίρι. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Περνάει η ώρα, μας πιάνει η λόρδα, χτυπάμε κάτι γλώσσες με γύρο σε ένα μαγαζί εκεί κοντά. Τραβάμε προς το <span style="" lang="EN-US">Sante</span>. Ίδιες φάτσες, ίδιες γκαρσόνες, ίδια μουσική, ίδιοι φαντάροι να ξερογλείφονται στη θέα της γκαρσόνας βου. Ρε, του λέω, δε πάμε στου Μπούμπη? Ο Μπούμπης είναι ο ιδιοκτήτης ενός κωλόμπαρου στη Φλώρινα το οποίο υπήρχε και την τελευταία φορά που πέρασα από εκεί, πριν ένα χρόνο. Έχει βάλει μάλιστα και τη φάτσα του στη φωτεινή ταμπέλα που έχει κρεμάσει από έξω. Πάμε, λέει. Θα γαμήσουμε? Γουστάρω, γουστάρει κι εκείνος, αν και ψαρωμένος. Περπατάμε, φτάνουμε, μπαίνουμε, καθόμαστε, έρχεται η γκαρσόνα, ζητάμε το αφεντικό. Μας πλησιάζει ο Μπούμπης. Τι κάνουν τα παλικάρια? Μια χαρά είναι και θέλουν να γουστάρουν, του λέω. Παιδιά, βγάζει μια φωτογραφία, αυτή είναι η Λίνα. Από Ρουμανία. Πολύ καλό παιδί. Γουστάρετε? Της τηλεφωνεί, του δίνουμε τα λεφτά, βγαίνουμε, περπατάμε καμιά 30αριά μέτρα και μπαίνουμε στην πολυκατοικία (ιδιοκτησίας Μπούμπη, από όσα έμαθα αργότερα). Ανεβαίνουμε. Ανοίγει η πόρτα, καλώς τους μας λέει η Λίνα και σκάει ένα χαμόγελο, γεια σου μωρό μου της λέω, γεια σας λέει ο Σ.. Α ρε ψαράδες... <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Χαζεύω το διαμέρισμα. Τεράστιο. Κρεβάτια στο σαλόνι, κρεβάτια και στο χωλ. Πόσες βάζει και κοιμούνται εδώ μέσα ο πούστης? Μπαίνω πρώτος. Πιάνουμε την κουβέντα. 23 είναι, από Ρουμανία είναι, δύο μήνες είναι στην Ελλάδα (όλες οι πουτάνες εξ Ανατολών είναι μόνο δύο μήνες στην Ελλάδα, αν δεν το ξέρατε), έχει δύο μικρές αδερφές που ψήνει τον Μπούμπη να τις φέρει στην Ελλάδα. Τι δουλειά κάνεις, με ρωτάει. Ποδοσφαιριστής, της λέω. Αλλά τώρα είμαι στο στρατό. Α, τον ταγματάρχη Κ. τον ξέρεις? Τι λέει ρε αυτή? Ναι, τον ξέρω. Είναι, λέει, πολύ φίλος μου. Α τον αρχίδα, λέω μέσα μου. Αυτήν γαμάει και μπαίνει το πρωί μέσα με τέτοιο χαμόγελο. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Χαϊδεύω τα μαλλιά της. Με φιλάει. Όπα τις! Κανονικότατο φιλί, όχι μαλακίες. Χουφτώνω τα βυζιά της. Δε φοράει σουτιέν. Πολύ στητά. Της βγάζω τη μπλούζα. Τέλεια. Ξεντύνομαι, βγάζει κι εκείνη τα υπόλοιπα και πέφτουμε στο κρεβάτι. Τη γλείφω. Δε μπορώ να αντισταθώ. Εντελώς ξυρισμένο μουνί. Δε γαμιέται, λέω. Το πολύ-πολύ να κολλήσω τίποτα. Αρχίζει να κουνιέται στο ρυθμό της γλώσσας μου. Έχει μουσκέψει εντελώς. Φοράω την καπότα που έχει αφήσει δίπλα στο μαξιλάρι της και μπαίνω μέσα της. Κρατάει κανένα τέταρτο το <span style="" lang="EN-US">happening</span>. Πρώτα είμαι από πάνω, μετά ξαπλώνω και ανεβαίνει επάνω μου, μετά τη βάζω στα τέσσερα. Ακουμπάω το δάχτυλο στην κωλοτρυπίδα της. Λες? Μπα. Μη, μου λέει. Δε θέλω έτσι. Συνέχισε έτσι όπως μου αρέσει. Την ξαναβάζω από κάτω, ακουμπάω τα πόδια της επάνω στους ώμους μου και την γαμάω σαν τρελός. Ο ιδρώτας στάζει στην πλάτη μου. Έρχομαι μωρό μου. Τραβιέται, σηκώνεται, μου βγάζει την καπότα και μου τον παίζει. Τελειώνω στα μούτρα της. Σκουπίζεται όσο μπορεί, καπνίζουμε τσιγάρο, σηκώνομαι και ντύνομαι. Εκείνη πηγαίνει για μπάνιο. Βγαίνω στο σαλόνι. Καλή, με ρωτάει ο Σ.. Τι ρωτάς ρε? Έχεις μετρήσει πόση ώρα είμαι μέσα? Άντε, μπες και τελείωνε γιατί είναι εντεκάμιση. Σε ένα τέταρτο μπαίνουμε. Βγαίνει η Λίνα από το μπάνιο, έλα, του λέει. Αράζω σε μια πολυθρόνα και ανάβω τσιγάρο. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Περνάει μισή ώρα. Κοίτα το μαλάκα, λέω, θα βγούμε αύριο στον τάκο για τις μαλακίες του. Τέλειωνε βρε πούστη ψαρά. Τέλειωνε γαμώ την ουρά σου και απολύομαι. Ανοίγει η πόρτα, βγαίνουν μαζί, χαμογελαστή αυτή, αμίλητος αυτός. Τη χαιρετάμε, κατεβαίνουμε στο δρόμο, τραβάμε για το στρατόπεδο. Λοιπόν, λέω, καλή? Δεν ξέρω. Δε τη γάμησα.</span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">(...............................................................................) <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">(δευτερόλεπτα απίστευτης σιωπής, συνοδευμένης από απορημένο ύφος)</span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Και τι έκανες ρε μαλάκα τόση ώρα μέσα? Την έψηνα, λέει, να τη γαμήσω από τον κώλο αλλά δεν ήθελε. Τελικά μου την έπαιξε στο χέρι. Και έδωσες ρε μαλάκα 20 χιλιάρικα για να σου τον παίξει στο χέρι? Τρέχα μαλάκα. Τρέχα κωλόψαρο γιατί μας βλέπω τακ-λάιν το πρωί και άμα φάμε καμιά δεκάρα θα γαμήσω εσένα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μπαίνουμε, πάμε στου ΑΥΔΜ. Που ήσασταν, ρωτάει. Κόβω την κατάσταση. Αρχιλοχίας είναι, από Λάρισα είναι, καλό παλικάρι είναι, ροκάς είναι, έχουμε πιει και μπύρες μαζί 3-4 φορές στον Κούκο. Γαμούσαμε στου Μπούμπη, του λέω. Άξιοι! Τραβάτε τώρα για ύπνο. Και άλλη φορά μην αργήσετε. </span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Αύγουστος του 2006 είναι και είμαι στην Αθήνα, σε ένα μπουγατσατζίδικο στην Γ Σεπτεμβρίου κοντά στην Ομόνοια, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να πάρω το λεωφορείο για Θεσσαλονίκη. Χαζεύω έξω. Δεκάδες Λίνες από τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία και πάει λέγοντας κόβουν βόλτες, ώρα 11 το πρωί, ψάχνοντας για πελάτη. Ένα χέρι ακουμπάει την πλάτη μου. Σειρά!!!<br /></span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7262953241293807313?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-85624791251311466132007-05-07T22:23:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.679+02:00<p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Η ζωή είναι παράξενη, έλεγε ο Μπουκόφσκι. Ή μήπως το έλεγε κάποιος άλλος? Τέλος πάντων, όποιος και να το έλεγε ή να το έγραφε είχε δίκιο. Είναι πολύ παράξενη η γαμημένη η ζωή. Σου σπάει πλάκα εκεί που δεν το περιμένεις και σε κάνει ρεντίκολο. Και άμα έχει κέφια, σε ανεβάζει στους ουρανούς. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Σε ημί-μπακούρικη φάση είμαι, στις αρχές ενός ακόμη χωρισμού που κράτησε κάτι παραπάνω από μήνα και κατέληξε σε επανασύνδεση, και βγαίνω με τον Ο. για φαγητό. Δηλαδή, με τον Ο., μια γκόμενα που είχε τότε και μια φιλενάδα της. Έλα, μου είπε. Μπορεί να σου αρέσει. Δεν ήταν άσχημη, αλλά αν δεν σου κάνει το κλικ μια γυναίκα, χέσε μέσα. Μπορεί να έχεις την καλύτερη γυναίκα του κόσμου δίπλα σου και το κλικ να μη γίνει ποτέ. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πάμε για φαγητό κάπου στα Λαδάδικα. Ωραίο το περιβάλλον, αμερικανιά του κερατά δηλαδή, νόστιμα τα φιλέτα, παγωμένη η μπύρα, στριμωξίδι στο τραπέζι. Πληρώνουμε, φεύγουμε. Πάμε ρε, του λέω, για κανένα ποτό στο <span style="" lang="EN-US">Dizzy</span>? Με τίποτα. Πάμε <span style="" lang="EN-US">Cohiba</span> στο χαλαρό. Ρε μαλάκα, τέτοια ώρα μπορεί και να έχουν κλείσει. Τίποτα αυτός. <span style="" lang="EN-US">Cohiba</span> ή καληνύχτα. Δε γαμιέται. Παίρνουμε ταξί, μας αφήνει απέναντι. Προχωράμε προς το μαγαζί. Έχουν μαζέψει τα τραπέζια από έξω. Βλέπω από τη τζαμαρία τα παιδιά που το έχουν να κάθονται στο μπαρ με δύο γκόμενες. Φτου σου ρε πούστη μου, λέω. Και το γούσταρα το ποτό τέτοια ώρα. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μπαίνουμε μέσα και προχωράμε προς το μπαρ. Γεια σας, φωνάζω. Αν είχατε κανονίσει να πάτε σε καμιά μπουζουκλερί, ατυχήσατε. Εμείς θέλουμε να πιούμε. Δεν κανονίσαμε τίποτα μου λέει ο Σ., από εδώ η Κ., από εδώ η Β.. Τις κόβω. Φουστίτσες, δίχτάκια, γόβες. Ωραία. Πιάνουμε την κουβέντα όλοι μαζί, όλα καλά. Η κολόνια σου, με ρωτάει η Κ., είναι η <span style="" lang="EN-US">One</span>? Ναι, της λέω, που το ξέρεις? Παίξτο χαζός, λέω μέσα μου. Ποτέ δεν ξέρεις. Πως να μη την ξέρω, απαντάει. Φανταστική. Να τα μας... Ωραίο μουνάκι, ωραίο κωλαράκι. Πίνουμε από δύο, πίνουν κι αυτές ένα, έρχονται και κάτι σφηνάκια, πάει καλά η κουβέντα, περνάει η ώρα, άντε παιδιά να φεύγουμε, έχεις αυτοκίνητο ρωτάω την Κ., ναι μου λέει, θα με πας στο σπίτι ξαναρωτάω, ευχαρίστως μου απαντάει. Τέλεια. Και φαντάσου, δεν είχα διάθεση να βγω. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, <span style="" lang="EN-US">opel</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">astra</span> της εταιρίας. Που είπαμε πως μένεις, με ρωτάει. Ευκλείδη, της λέω, αλλά δε πάμε για ένα ακόμη? Λες? Λέω. Που? Ξεκίνα για Λαδάδικα και βλέπουμε. Φτάνουμε, παρκάρουμε, πηγαίνουμε στο <span style="" lang="EN-US">Dizzy</span>. Αν είναι να σε πηδήξω μόνο, λέω μέσα μου, ή να κάνω σχέση μαζί σου, θα φανεί τώρα. Αποφεύγω τις γυναίκες που δεν αντέχουν το <span style="" lang="EN-US">rock</span>. Με ξενερώνουν. Μπαίνουμε, ακούει τη μουσική, φρικάρει, καθόμαστε στο μπαρ, παίρνουμε ποτά, έρχεται ένας γνωστός από τα παλιά, χαιρετιόμαστε, πιάνουμε κουβεντούλα για 2-3 λεπτά, φεύγει. Καλά, τον ξέρεις αυτόν? Ε ναι ρε κορίτσι μου, για να μιλάω τόση ώρα μαζί του. Καλά, αυτός μοιάζει με εγκληματία. Ωχ καλά, λέω μέσα μου. Πέσαμε σε περίπτωση. Ανοίγει στο καπάκι την τσάντα της και βγάζει το κινητό. Καμία κλήση, κανένα μήνυμα. Το αφήνει επάνω στο μπαρ. Το κοιτάζω. Έχει <span style="" lang="EN-US">wallpaper</span> μια εικόνα του Ιησού Χριστού. Γαμώ το κέρατό μου, λέω μέσα μου. Μια γκόμενα είπε να μου κάτσει και έπεσα επάνω σε πυροβολημένη. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πίνω το ποτό, πάμε κάπου αλλού, της λέω. Το ακούει με ανακούφιση. Πάμε. Θα την πάω στο <span style="" lang="EN-US">boogie</span>, σκέφτομαι. Αν φρίκαρε εδώ με τους μαλλιάδες, να δούμε τι θα πει εκεί. Φτάνουμε, μπαίνουμε, αφήνουμε τα πράγματά μας δεξιά όπως μπαίνεις, πηγαίνω στο μπαρ και παίρνω μπύρες, αράζω στο σκαμπό, αυτή αρχίζει να χορεύει. Με μπερδεύει ρε πούστη μου. Φοράει μίνι, το διχτυωτό και τη γόβα, βγαίνει με έναν τύπο που μόλις γνώρισε για ποτό στις 3 τα χαράματα, κουβαλάει τον Ιησού Χριστό ακόμη και στο κινητό της και τώρα χορεύει σαν, ναι ρε πούστη μου, σαν ξεκωλιάρα. Κουνάει το κωλαράκι της δεξιά κι αριστερά στο ρυθμό. Ρε πούστη μου, θα σκάσω άμα δε σε γαμήσω. Κοιτάζω δεξιά. Ένας τύπος την καρφώνει. Χαρακτηριστική ποντιακή κεφάλα, χαρακτηριστική ποντιακή χωρίστρα, χαρακτηριστικό πυκνό και κατάμαυρο μαλλί, χαρακτηριστική φόρμα <span style="" lang="EN-US">abibas</span><span lang="EN-US"> </span>που φόρεσε και βγήκε έξω για ποτό. Τι γκαντεμιά ρε πούστη μου. Θα μου τη γαμήσει η ρωσοποντιακή μαφία. Και θα γαμήσει κι εμένα μαζί. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Τον έχει πάρει πρέφα. Αυτός με κοιτάζει συνέχεια. Μη στεναχωριέσαι, της λέω. Άμα γίνει φάση θα τον δείρουμε και θα φύγουμε. Χόρευε εσύ. Συνεχίζει να χορεύει. Χαζεύω το κορμί της. Τα βυζιά της. Χαζεύω και τον ρωσοπόντιο. Σηκώνεται ο τύπος, έρχεται προς το μέρος μας. Ωραία. Με πλησιάζει και μου μιλάει στο αυτί. Γεια. Βρωμοκοπάει απλυσιά. Γεια, του λέω και τραβιέμαι. Πρέπει να αγαπιέστε πολύ. Μέσα είσαι, του λέω. Ξέρεις, ήμουν κι εγώ κάποτε με μια κοπέλα και αγαπιόμασταν έτσι. Φαντάζομαι τι θα ήταν, λέω από μέσα μου. Ήταν, λέει, κόρη του αφεντικού μου και είχαμε αρραβωνιαστεί. Και? Τη βίασε ένας Αλβανός ένα βράδυ. Κι εγώ πήρα ένα μαχαίρι, τον βρήκα και τον καθάρισα. Έκανα 9 χρόνια φυλακή. Χθες βγήκα. Γι αυτό σας κοιτάζω έτσι. Σας χαίρομαι. Και ήρθα να σου πω το λόγο για να μη παρεξηγηθείς. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Τι έγινε, με ρωτάει η Κ.. Τι σου είπε. Δεν θα το πιστέψεις, της λέω. Έλα, πες μου. Θα σου πω. Μάζεψε τα πράγματά σου. Πάμε για ύπνο. Φτάνω στο σπίτι και πέφτω στο κρεβάτι με τα παπούτσια. Χαζεύω το κενό. Και φαντάσου ρε πούστη μου, το μόνο που ήθελα ήταν να πάω για ένα ποτό στο <span style="" lang="EN-US">Dizzy</span>.<span style="" lang="EN-US"><!--[if !supportEmptyParas]--> <!--[endif]--><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;"><span style="" lang="EN-US">Πουτ</span>άνα ζωή. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Δεν μου έκατσε ποτέ. Ήταν οπαδός του χαμουρέματος και της χειρονακτικής εργασίας. Μπρος παρθένα, πίσω μπαίνουν τρένα. Γαμημένες θεούσες. Χύνουν επάνω στο χέρι σου, χύνεις επάνω στο δικό τους, αλλά το μουνί τους το κρατάνε για μετά από μήνες. Οι χειρότερες πουτάνες. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Πουτάνα ζωή.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-8562479125131146613?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-76534227803664130942007-05-06T19:59:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.679+02:00<!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μάρτιος είναι, 25άρης είμαι και τελειώνει η αναβολή μου και έρχεται το χαρτί. Μαυροδένδρι Κοζάνης λέει, 26 Μαρτίου. Μάλιστα.</span><p class="MsoNormal"><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Για μέρες κόβω βόλτες στην πόλη προσπαθώντας να ξεχάσω τον επικείμενο υποχρεωτικό εγκλεισμό μου μέσα σε ένα στρατόπεδο μαζί με ποιος ξέρει πόσους ακόμη ταλαίπωρους σαν κι εμένα. Επικείμενο εγκλεισμό που μου προκαλεί ήδη στομαχικές διαταραχές. 23 του μήνα πετυχαίνω τη Δ.. Τι κάνεις, όλα καλά, με παίρνει της λέω η μαμά πατρίδα, άντε ρε μου λέει, προλαβαίνουμε να βγούμε ένα βράδυ? Να τα μας λέω.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Η Δ. είναι μια γκόμενα που γουστάρω να πηδήξω εδώ και 7 ολόκληρα χρόνια. Γλυκούλα, με όμορφο προσωπάκι και με στήθος που θα έκανε τον φίλο μου τον Σ. να επαναλάβει το ρητό εκεί Ελιά-Λεμόνι, εδώ Βυζί-Πεπόνι. Όλος ο κόσμος της περιοχής θέλει να την πάρει, αλλά αυτή πάει και μπλέκει με κάτι μυστήριους που, ένα περίεργο πράμα ρε πούστη μου, κανένας δε μένει στη Θεσσαλονίκη. Άλλος στο Βόλο, άλλος στη Θήβα, άλλος στην Πάργα. Κόβω όμως την κατάσταση. Μάγκα μου, φαντάρος πηγαίνεις και ποιος ξέρει πότε θα την ξαναπετύχεις. Και σου πρότεινε η ίδια να βγείτε, οπότε θα είσαι και πολύ μαλάκας αν αφήσεις την ευκαιρία να πάει χαμένη. Να βγούμε, της λέω. Αύριο το βράδυ. Κλείνουμε το ραντεβού, όλα καλά λέω μέσα μου.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Την επόμενη, στις 10 ακριβώς, είμαι κάτω από το σπίτι της. Μπαίνει στο <span style="" lang="EN-US">audi</span>. Ξέχασα να σου πω, της λέω, ξέχασα ότι έχει γενέθλια η Ρ. η κοπέλα του φίλου μου του Γ.. Έλα μωρέ, τον ξέρεις τον Γ., αυτόν που ήταν στην Αγγλία. Είπαν να περάσουμε από εκεί. Και δε πάμε, μου λέει. Ξεκινάμε, φτάνουμε στο δρόμο για Πυλαία, παρκάρω απέναντι από το μαγαζί, μπαίνουμε, τους βρίσκουμε σε ένα τραπέζι με καναπέ και 2-3 πολυθρόνες. Δε χωράμε γαμώτο, κάτσε να φέρω ένα σκαμπό. Όχι, μου λέει. Κάθισε εσύ. Κάθομαι και έρχεται και κάθεται στα πόδια μου. Ωραία, λέω. Αρχίσαμε. Η ώρα περνάει, πίνουμε το πρώτο και φτάνουμε το δεύτερο στα μισά. Ο πούτσος μου πάει να σπάσει και το χέρι μου ήδη παίζει στην πλάτη της. Φαίνεται να γουστάρει. Παιδιά εμείς πρέπει να φύγουμε τους λέω. Χρόνια πολλά, καλός φαντάρος, βγαίνουμε, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, που πάμε με ρωτάει, πάμε <span style="" lang="EN-US">Colombo</span><span style="" lang="EN-US">Colombo</span> ήταν ένα από εκείνα τα πλωτά μπαρ που είχαν γίνει πολύ της μόδας την εποχή του Παπαθεμελή. Μπαίνουμε, πίνουμε το πρώτο, στο δεύτερο αρχίζει να χορεύει και να κωλοτρίβεται. Ω ρε τι έχει να γίνει λέω και παραγγέλνω σφηνάκια. Κι άλλα. Κι άλλα. Κοντεύει 2, την παίρνω από το χέρι, πάμε Λαδάδικα της λέω, στο Μπαλκονάκι. Άλλα 2 ποτά εκεί και ένα σέικερ και το κοριτσάκι έχει γίνει σταφίδα. Φεύγουμε, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, πάω να τη φιλήσω. Τραβιέται. Τι έγινε, της λέω. Σκύβει το κεφάλι. Μωρό μου, σε θέλω σαν δαιμονισμένος. Πάμε ΤΩΡΑ κάπου ήσυχα γιατί θα λαλήσω. Δε λέει κουβέντα. </span><span style="font-size:85%;"> <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ανεβαίνω στο Σέιχ-Σου και σταματάω λίγο μετά το Φιλίππειο. Τι συμβαίνει, ρωτάω. Η συμπεριφορά σου όλο το βράδυ έδειχνε πως γούσταρες. Τι σκατά έγινε τώρα? Έκανα κάτι που σε πείραξε? Και πλακώνεται η τύπισσα στο κλάμα και αρχίζει να μιλάει, ενώ κλαίει, για τον πρώην της από την Πάργα που της φερόταν, λέει, άσχημα και που την είχε, λέει, μόνο για το γαμήσι και που την κεράτωνε, λέει, με όποια έβλεπε μπροστά του και που εκείνη, λέει, του είχε δοθεί απόλυτα και γαμώ το κέρατό μου, λέω εγώ, που έχω βρεθεί μισομεθυσμένος στην ερημιά, παρέα με μια εντελώς μεθυσμένη που με έχει καυλώσει τόσο άγρια για ώρες και τώρα κάθεται και μου μιλάει για τον μαλάκα τον πρώην της.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μη στεναχωριέσαι, της λέω και την αγκαλιάζω. Τη φιλάω στο μέτωπο και από μέσα μου κατεβάζω καντήλια για την ατυχία μου. Ανοίγει την τσάντα της, βγάζει ένα χαρτομάντιλο, φυσάει τη μύτη της, περνάνε λίγα δευτερόλεπτα και αρχίζει να με φιλάει. Τι γίνεται ρε πούστη μου, λέω. Σε χρόνο <span style="" lang="EN-US">dt</span> έχω ρίξει τα καθίσματα, έχω βγάλει σακάκι, πουκάμισο και παντελόνι, της έχω βγάλει τη μπλούζα και το σουτιέν και μένω με το στόμα ανοιχτό μπροστά στη θέα των βυζιών της. Τα χάζευα και τα λιγουρευόμουν εδώ και χρόνια. Και τώρα που τα έβλεπα μπροστά μου χωρίς το σουτιέν να τα καταπιέζει, είχα ξεχάσει πως με λένε. Για πάνω από δέκα λεπτά ασχολήθηκα μαζί τους. Της άρεσε. Κατέβηκα προς τα κάτω. Είχε ήδη βγάλει τις γόβες που φορούσε. Σκέφτηκα να της σκίσω το καλσόν, αλλά αυτό θα με καύλωνε ακόμη περισσότερο και ίσως η φάση να μη κρατούσε όσο θα ήθελα. Της το έβγαλα, όπως και το μαύρο κιλοτάκι της. Την έγλυψα, ενώ τη γαμούσα με τα δάχτυλα. Ούρλιαζε. Έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το βράδυ και τώρα πια έχω δει πολλά και ξέρω πως δε γουστάρω γκόμενες που ουρλιάζουν όταν γαμιούνται. Τότε όμως, ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για μένα.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Κινήθηκα για να μπω μέσα της. Δε θα βάλεις προφυλακτικό, με ρωτάει. Ανοίγω το ντουλαπάκι, βγάζω ένα <span style="" lang="EN-US">again</span>, το φοράω και συνεχίζω. Τζίφος. Μου πέφτει μέσα σε δευτερόλεπτα...<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Σε πειράζει, της λέω, να καπνίσουμε ένα τσιγάρο? Είναι από την υπερένταση. Κανένα πρόβλημα, μου λέει. Καπνίζουμε, αρχίζουμε ξανά, όλα οκ λέω μέσα μου, φοράω καινούργιο προφυλακτικό, μπαίνω μέσα της, μας ακούει όλο το Σέιχ-Σου, μου ξαναπέφτει σε δευτερόλεπτα. Γαμώ τον αντίχριστο τον καργόλη λέω μέσα μου. Κορίτσι μου, της λέω, δε φταις εσύ. Το γαμημένο το αλκοόλ φταίει και το άγχος. Λυπάμαι. Ντυνόμαστε και ξεκινάμε. Την αφήνω μπροστά στο σπίτι. Καληνύχτα, μου λέει, και καλή θητεία.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Την ξαναείδα μετά από χρόνια. Δεν προσπάθησα ποτέ ξανά να γαμήσω μεθυσμένος.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7653422780366413094?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-76293603234381710422007-05-06T19:37:00.000+03:002007-11-02T12:28:47.679+02:00<!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">25η Μαρτίου είναι, ο καιρός είναι γαμάτος, τα έχω με τη Ρ. εδώ και σχεδόν ενάμιση χρόνο και τηλεφωνιόμαστε γύρω στις 11 το πρωί για να πάμε για καφέ. Παίρνω το <span style="" lang="EN-US">audi</span> μετά από λίγο και ξεκινάω για το σπίτι της. Φτάνω Χαριλάου, παρκάρω ακριβώς μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας και της κάνω αναπάντητη.</span><p class="MsoNormal"><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Κατεβαίνει μετά από 2-3 λεπτάκια. Κρατάει ένα μπουφάν στο χέρι. Φοράει ένα κόκκινο πουκάμισο, μια μαύρη στενή φούστα που φτάνει μέχρι λίγο πάνω από το γόνατο και μαύρες ψηλοτάκουνες μπότες. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και σκύβω να τη φιλήσω, ενώ το χέρι μου αγγίζει το γόνατό της και χώνεται με μιας κάτω από τη φούστα. Τι κάνεις, μου λέει. Έχει κόσμο. Μας βλέπουν. Ας βλέπουν, απαντάω, ενώ το χέρι μου αγγίζει πλέον δέρμα. Πάλι κάλτσες με σιλικόνη έχει φορέσει η πουτανίτσα.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Ποτέ δεν είδα τη Ρ. σαν όμορφη γυναίκα. Βασικά, δεν ήταν όμορφη. Μέτριο πρόσωπο, μέτριο κορμί, κοντή. Πολύ κοντή, για τα δεδομένα ενός άντρα 190 εκατοστών. Ωστόσο, ήταν πολύ καλό παιδί. Και έκανε και απίστευτο γαμήσι. Και αυτός μάλλον ήταν και ο λόγος που έμεινα τρία χρόνια μαζί της, παρά τα χίλια κέρατα που της φόρεσα και παρά τις χίλιες ευκαιρίες για κάτι καλύτερο που μου παρουσιάστηκαν. Όταν πέφταμε στο κρεβάτι και της άνοιγα τα πόδια, με κοιτούσε μέσα στα μάτια. Είχε πολύ στενό μουνί και ακόμη πιο στενό κώλο (μόνο μια φορά με άφησε να τον δοκιμάσω 100%, αλλά αυτά θα τα πω μια άλλη φορά). Όταν έμπαινα μέσα της έδειχνε πως πονούσε. Ποτέ δεν το παραδέχτηκε, αλλά ακόμη και σήμερα το πιστεύω. Έβαζα βέβαια τα δυνατά μου για να είμαι όσο πιο τρυφερός γινόταν, αλλά τίποτα. Από ένα σημείο και μετά, όταν πλέον οι καβγάδες είχα φθείρει αρκετά τη σχέση μας και, κυρίως, μετά από μια συζήτηση που κάναμε και στην οποία έμαθα πως της άρεσε να είναι και λίγο βίαιος ο άντρας, σταμάτησε να με νοιάζει και έμπαινα μέσα της χωρίς να το σκέφτομαι ιδιαίτερα.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Κατεβαίνουμε λοιπόν στο κέντρο, παρκάρω στο πάρκινγκ στη Βενιζέλου και καθόμαστε για καφέ σε ένα παραλιακό. Έρχονται οι φραπέδες, έρχονται και κάτι μπισκοτάκια, ο καιρός παραμένει σούπερ, η Ρ. κάθεται σταυροπόδι δίπλα μου, οι απέναντι χαζεύουν με τρόπο τα μπουτάκια της και κάθομαι και σκέφτομαι τι ωραία ρε πούστη μου, να μου έπαιρνε και μια πίπα τώρα και δε πα να γαμηθεί όλο το σύμπαν. Περνάει η ώρα, πεινάω μου λέει, αισθάνομαι κι εγώ μια λιγούρα, δε πάμε της λέω σ εκείνο το ωραίο ταβερνάκι στην Αγίας Τριάδος? Πηγαίνουμε πράγματι, παίρνουμε κάτι ψητά καλούδια, πάμε μετά για στο σπίτι μου για καφέ της λέω απλώνοντας το χέρι μου κάτω από το τραπέζι και χαϊδεύοντας το μπούτι της. Με κοιτάζει πονηρά. Οκ.</span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Φτάνουμε στο σπίτι. Κάτσε, μου λέει. Θα φτιάξω εγώ καφέ. Μπαίνει στην κουζίνα και βάζει τις φωνές. Από πότε έχεις να πλύνεις ποτήρια, με ρωτάει και ανοίγει τη βρύση. Μπαίνω στην κουζίνα. Από τη μέρα που σε γάμησα για πρώτη φορά της λέω και ακουμπάω τον πούτσο μου στα κωλομέρια της, ενώ τα χέρια μου χουφτώνουν τα βυζιά της. Κάτσε, μου λέει. Περίμενε λίγο να τα πλύνω και μετά πάμε μέσα. Σιγά μη περιμένω. Κλείνω τη βρύση, τη σηκώνω ψηλά και την ξαπλώνω επάνω στο τραπέζι. Μωρό μου λέει, ενώ έχει ήδη σηκώσει τα πόδια της ψηλά. Ξεκουμπώνω και κατεβάζω παντελόνι και σώβρακο. Πάμε μέσα μου λέει, αλλά ξέρει πως είμαι τόσο καυλωμένος που δεν υπάρχει περίπτωση. Τραβάω στην άκρη το βρακάκι της και μπαίνω με δύναμη. Βογκάει. Μια, δύο, τρεις, είκοσι φορές μπαινοβγαίνω μέσα της ενώ τα χέρια μου σφίγγουν με δύναμη τα πόδια της και η γλώσσα μου εξερευνά της μπότες της. Δεν υπάρχει περίπτωση να κρατήσει πολύ και το ξέρει. Έρχομαι. Τελειώνω. Πάρτα. Τραβιέμαι και το σπέρμα μου τινάζεται πρώτα στο πρόσωπο και τα μαλλιά της, μετά επάνω στο σουτιέν και το ξεκούμπωτο πουκάμισό της και τελικά επάνω στο βρακί της. Κοιταζόμαστε και βάζουμε τα γέλια. Πάμε για μπάνιο. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Πρέπει μου λέει να πάω να αλλάξω. Κοίτα πως είμαι. Καλά, λέω, πάμε και μετά πάμε να τον πιούμε έξω τον καφέ. Να περάσουμε όμως από το γραφείο να πάρω ένα φάκελο που τον χρειάζομαι για αύριο. Πάμε πάλι Χαριλάου, ανεβαίνει, αλλάζει, έρχεται με ένα μαύρο παντελόνι και ένα άλλο κόκκινο πουκάμισο, πάλι θα σε γαμήσω της λέω και αυτή τη φορά στο γραφείο. Πηγαίνουμε στο γραφείο. Μπαίνουμε και χτυπάει το κινητό της. Η ξαδέρφη της. Έλα ρε. Τι γίνεται? Τι? Πότε? Τι λες? Αρχίζει και κλαίει. Κλείνει το τηλέφωνο, κάθεται σε μια πολυθρόνα και κλαίει απαρηγόρητη. Τι έγινε παιδί μου? Ο παππούς μου, λέει, δεν είναι καλά. Τον πήγαν στο νοσοκομείο. Μετά από ένα λεπτό ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Η μάνα της. Ο παππούς, 90 χρονών και με τρία εγκεφαλικά στο παρελθόν, έχει πεθάνει με συνοπτικές διαδικασίες. Κάθισε στο τραπέζι, έφαγε μια κουταλιά σούπα και τέζα. Ω ρε πούστη μου, λέω. Του είχε μεγάλη αδυναμία. Κλαίει με λυγμούς. Αύριο θα γίνει η κηδεία. Αλλά πρέπει να φύγει τώρα αμέσως. <o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Σήκω, της λέω. Πάμε Καστοριά. Τρελός είσαι? Πότε θα γυρίσεις? Το βράδυ. Δε σ' αφήνω να πας με το ΚΤΕΛ. Μπαίνουμε στο <span style="" lang="EN-US">audi</span><span lang="EN-US"> </span>και ξεκινάμε. Σε όλη τη διαδρομή κλαίει ασταμάτητα. Φτάνουμε, βλέπει την κάσα έξω από το σπίτι και φρικάρει εντελώς. Είναι έξω και ο πατέρας της. Συλλυπητήρια του λέω, ευχαριστώ μου λέει και την αγκαλιάζει. Ανεβαίνουμε επάνω. Βλέπω μπροστά μου τόσο μαύρο όσο δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Και αν προσθέσεις ηλικίες και τις αφαιρέσεις από το 2001 που έχουμε, μπορεί να φτάσεις στη μάχη των Θερμοπυλών. Χαιρετάω τον παππού και τραβιέμαι προς την κουζίνα. Η μάνα της μου φέρνει καφέ. Πονάει και το δείχνει. Πεθερός της, αλλά της είχε φερθεί σαν πατέρας. Σχεδόν 30 χρόνια έμεναν στο ίδιο σπίτι.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Βλέπω το ρολόι. Κοντεύει 9. Πρέπει να φύγω, της λέω. Νύχτα θα ταξιδέψω, αλλά τουλάχιστον να φτάσω στο σπίτι κατά τις 11. Έρχεται η μάνα της και μου σφίγγει το χέρι. Σ ευχαριστώ που την έφερες, μου λέει. Τη χαιρετάω, χαιρετάω και τον πατέρα της, χαιρετάω για τη γιαγιά και φεύγω.<o:p></o:p></span><!--[endif]--></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Μετά από κανένα μισάωρο με πιάνει τρέλα μέσα στο αυτοκίνητο. Το <span style="" lang="EN-US">cd</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">player</span><span lang="EN-US"> </span>δε δουλεύει. Ανοίγω ραδιόφωνο. Αν δεν ακούσω κάτι καλό θα αρχίσω να ουρλιάζω. Ψάχνω αρκετά και τελικά πιάνω ένα σταθμό. <span style="" lang="EN-US"><!--[if !supportEmptyParas]-->Papa was a rolling stone. <!--[endif]--><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Α ρε παππού, λέω φωναχτά. Μας την έκανες. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-7629360323438171042?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-88809017684693387.post-48767870965978650172007-05-06T14:39:00.001+03:002008-06-12T13:36:00.601+03:00<!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><!--[if !supportEmptyParas]--><span style="font-size:85%;">Μίλησα για πρώτη φορά μαζί της σε ένα από τα <span style="" lang="EN-US">sites</span> γνωριμιών που υπόσχονται φιλία, παρέα και έρωτα και τελικά το μόνο που προσφέρουν είναι το εύκολο πήδημα σε ανθρώπους που δεν έχουν το χρόνο, τη διάθεση ή το θάρρος να πάνε σε ένα <span style="" lang="EN-US">bar</span> και να το βρουν. Ήταν μια παράξενη φάση της ζωής μου που δεν θέλω καν να θυμάμαι. Ήταν φθινόπωρο του 2003 και είχα περάσει ένα εφιαλτικό καλοκαίρι με χίλια δυό προβλήματα στη δουλειά, στο σπίτι και στα προσωπικά μου. Για το πρώτο, υπεύθυνος ήμουν εγώ με τις μαλακίες που έκανα. Για το δεύτερο, υπεύθυνα ήταν τα προβλήματα στη δουλειά (τα οποία είχα προκαλέσει εγώ με τις μαλακίες που έκανα). Για το τρίτο, υπεύθυνη ήταν η Γ..<br /><br />Όπου Γ., μια μελαχρινή γκομενάρα ύψους 1,75, με ένα πανέμορφο πρόσωπο, ένα πολύ λεπτό κορμί και έναν σπουδαίο κώλο και με μόνο της μειονέκτημα τα βυζιά της που, αν και μικρά, είχαν κρεμάσει από πολύ νωρίς. Την είχα σταμπάρει ένα βράδυ του Μαΐου, όταν βρεθήκαμε σε μια μεγάλη παρέα σε ένα μαγαζί απέναντι από το Ποσειδώνιο. Είπαμε μερικές κουβέντες (καθόταν ακριβώς απέναντι) και όταν βγήκαμε έξω και περιμέναμε να περάσουμε απέναντι ήρθε και κόλλησε τον ώμο της επάνω στον δικό μου. Την έχεις ακουστά τη γλώσσα του σώματος? Όταν μια γυναίκα κολλάει τον ώμο της επάνω στον δικό σου, τάχα μου τυχαία, σημαίνει πως καλά θα κάνεις να την έχεις στα πολύ σοβαρά υπόψην για ένα καλό κρεβάτι.<br /><br />Το κρεβάτι όμως άργησε να έρθει, παρά το γεγονός ότι το πρώτο φιλί και το πρώτο χαμούρεμα μέσα στο αυτοκίνητο ήρθαν λίγες μέρες αργότερα. Όχι πως με χάλασε ή πως ένοιωσα καμιά στέρηση, έτσι? Καλοκαιριάτικα, με τις γυναίκες να ξεχνάν την έννοια του μέτρου και να κυκλοφορούν σαν ξέκωλα, το σεξ είναι εύκολο. Τέλος πάντων, ήρθε και το πήδημα σε ένα ξενοδοχείο του Ωραιοκάστρου (θα τα πούμε άλλη φορά αυτά), ήρθαν και οι διακοπές που πήγαμε παρεούλα στη Θάσο και μετά ήρθε και η εξαφάνισή της για μέρες, η οποία πλήγωσε αφάνταστα την καρδούλα μου που είχε αρχίσει να την καψουρεύεται. Πήγα λοιπόν ένα βράδυ στο χωριό της, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, έγινα ντίρλα στο μεθύσι και έγινε της πουτάνας. Από εκείνη τη στιγμή ήμουν, και τυπικά, ένας καψούρης μπάκουρος που προσπαθούσε να πολιορκήσει μια πρώην η οποία τον έγραφε στο μουνί της.<br /><br />Και τότε ακριβώς ήταν που εμφανίστηκε η Σ.. Εμφανίστηκε, τρόπος του λέγειν. Μπήκα ένα πρωί στο <span style="" lang="EN-US">kiss</span>, στο οποίο είχα κρατήσει ένα λογαριασμό μέλους χωρίς <span style="" lang="EN-US">membership</span> για να βλέπω απλά τι παίζει και είδα πως είχα μήνυμα από μια <span style="" lang="EN-US">aethra</span>. Δε γαμιέται, σκέφτηκα. Σιγά μη τους πληρώσω 20 δολάρια για να διαβάσω το μήνυμα μιας <span style="" lang="EN-US">aethra</span>. Είδα όμως το προφίλ της. 35 έλεγε πως ήταν, ξανθιά με πολύ κοντό μαλλί, χωρισμένη με ένα παιδί, δε γούσταρε αυτούς που έμπαιναν στο <span style="" lang="EN-US">site</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">only</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">for</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">heat</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">of</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">moment</span>, <span style="" lang="EN-US">not</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">really</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">adventurous</span> όσον αφορά τη σεξουαλική της ζωή. Δεν έδωσα άλλη σημασία. Ξαναμπήκα στο <span style="" lang="EN-US">site</span> τρεις εβδομάδες αργότερα. Η<span style=""> </span>ειδοποίηση<span style=""> </span>ήταν<span style=""> </span>ακόμη<span style=""> </span>εκεί<span style="" lang="EN-US">: aethra has sent you a message. </span>Ποτέ δεν κατάλαβα το σκεπτικό με το οποίο σηκώθηκα από την καρέκλα μου, έβγαλα την πιστωτική μέσα από το πορτοφόλι και συμπλήρωσα τη φόρμα εγγραφής. Λίγα λεπτά αργότερα διάβαζα το μήνυμά της. Όταν θα γίνεις <span style="" lang="EN-US">full</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">member</span> θα χαρώ πολύ να τα πούμε. Αυτό και μόνο αυτό.<br /><br />Απάντησα αμέσως, ρίχνοντας και μια ευγενική συγνώμη που καθυστέρησα να απαντήσω, είπα το όνομά μου και τη ρώτησα αν ισχύει ακόμη η πρότασή της. Και εκεί που έλεγα σιγά μαλάκα να μην ισχύει μετά από τρεις εβδομάδες που την έχεις στο φτύσιμο, εκείνη απάντησε. Δύο μηνύματα αργότερα, ήρθε η διεύθυνσή της στο <span style="" lang="EN-US">hotmail</span> και, στο καπάκι, η πρώτη μας κουβέντα στο <span style="" lang="EN-US">msn</span>. Μετά από δέκα περίπου λεπτά μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Ωραία φωνή, από εκείνες που ακούς και φαντάζεσαι πως η γυναίκα με την οποία μιλάς θα πρέπει να κάνει και γαμώ τα κρεβάτια.<br /></span><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ξαναμιλήσαμε στο <span style="" lang="EN-US">msn</span> το απόγευμα, δώσαμε ραντεβού για το βράδυ (όπου και τσατάραμε μέχρι τις 4 το πρωί) και την επόμενη μέρα (Τετάρτη) μου έριξε τη βόμβα: το Σάββατο θα ανέβει η κολλητή μου η Β. στη Θεσσαλονίκη για δουλειά και λέω να ανέβω κι εγώ μαζί της, αν θέλεις. Άλλο που δεν ήθελα. Συνεχίσαμε να μιλάμε όλη την ημέρα, όπως και την Πέμπτη. Και το βράδυ της Παρασκευής, όταν και πήγα να ένα <span style="" lang="EN-US">internet</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">cafe</span>, προκάλεσε ένα απίστευτο <span style="" lang="EN-US">cyber</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">sex</span> που με έκανε να αναθεωρήσω την άποψη που είχα μέχρι τότε, ότι δηλαδή είναι μια μαλακία και μισή.<br /><br />Τέλος πάντων, Σάββατο στις δέκα και μισή το πρωί ήμουν στημένος στο αεροδρόμιο. Είχα δει φυσικά φωτογραφίες της και ήξερα τι θα συναντούσα. Ανακοινώθηκε η άφιξη της πτήσης, είδα το λεωφορειάκι να σταματάει έξω από τις Αφίξεις, άνοιξε η πόρτα, άρχισε να μπαίνει ο κόσμος και μπήκαν και αυτές. Καθώς με πλησίαζε με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της, εγώ παρατηρούσα το κορμί της. Ήταν ακριβώς όπως στη φωτογραφία. Και ήταν αδύνατο το να μη προσέξει κανείς τα βυζιά της, τα οποία δεν ήταν <span style="" lang="EN-US">huge</span>, αλλά σίγουρα ήταν αρκετά μεγάλα.<br /><br />Φιληθήκαμε στο μάγουλο, έγιναν οι συστάσεις με τη Β. και πήγαμε στο αυτοκίνητο. Στη διαδρομή προς την πόλη λέγαμε αερολογίες κατά βάση. Ωστόσο, στο φανάρι μπροστά στη σχολή πολέμου έκανα μια κίνηση με το χέρι, ακουμπώντας το για λίγο επάνω στο πόδι της, για να κόψω αντίδραση. Φάνηκε να της αρέσει. Διασχίσαμε την πόλη μέχρι την Κομνηνών, μπήκαμε Μητροπόλεως και σταμάτησα μπροστά στο Ηλέκτρα Παλλάς. Βγήκαν από το αυτοκίνητο, η μεν Β. για να αφήσει τα πράγματά της στο δωμάτιο και να πάει στο <span style="" lang="EN-US">meeting</span> που είχε, η δε Σ. για να αφήσει τα πράγματά της και να πάμε για καφέ. Όπως και έγινε.<br /><br />Την πήγα στην Αρετσού, στο <span style="" lang="EN-US">del</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">mar</span>. Ήπιαμε τον καφέ μας ενώ καθόμασταν αντικριστά. Προσπαθούσαμε και οι δύο να σπάσουμε τον πάγο που πιστεύαμε πως υπήρχε, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θέλαμε ήταν να περάσει η ώρα και να πάμε να ξεσκισούμε στο γαμήσι. Μπαίνοντας μετά στο αυτοκίνητο, τη ρώτησα αν θα ήθελε να σταματήσουμε σε ένα σημείο με ωραία θέα. Συμφώνησε. Σταμάτησα στα πευκάκια δίπλα στο παλάτι, σημείο στο οποίο έχω πηδήξει αρκετές φορές. Βγήκαμε για λίγο έξω, καπνίσαμε ένα τσιγάρο, ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο, της είπα πως ήθελα να κάνω κάτι εδώ και ώρα, με ρώτησε τι, έσκυψα για να τη φιλήσω, ανταποκρίθηκε, άρχισα να χαϊδεύω απαλά το δεξί της βυζί, άρχισε να ψιλοαναστενάζει, της πρότεινα να πάμε στο σπίτι μου, δέχτηκε.<br /><br />Τη γάμησα στο σαλόνι, επάνω στον καναπέ, αφού πρώτα η αδερφή της της τηλεφώνησε δύο φορές και μας έσπασε τα αρχίδια. Φορούσε άσπρα εσώρουχα. Αρκετά στητά βυζιά, παρά τα 35 της, ελαφρώς αξύριστο μουνί (χρειάστηκε να περάσει πάρα πολύς καιρός μέχρι να την πείσω να μ' αφήσει να της το ξυρίσω), πολύ έμπειρη. Της είπα ψιθυριστά πως ήθελα να τελειώσω μέσα της. Κούνησε ελαφρά το κεφάλι της. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το σπέρμα μου γέμιζε το μουνί της.<br /><br />Μείναμε για λίγο όπως ήμασταν, εκείνη από κάτω κι εγώ από πάνω. Κάναμε μαζί μπάνιο, καπνίσαμε ένα τσιγάρο και φύγαμε, μια και η Β. είχε τελειώσει με το <span style="" lang="EN-US">meeting</span><span lang="EN-US"> </span>της και ήθελαν να πάνε για φαγητό.<br /><br />Συναντηθήκαμε ξανά το βράδυ. Πήγαμε σε ένα ταβερνάκι στην Άθωνος, μετά σε ένα παρακμιακό μπαράκι στην Πολίχνη, μετά στο Μοναστήρι στα Λαδάδικα και μετά, αφού αφήσαμε τη Β. στο ξενοδοχείο, στο σπίτι μου όπου και γαμηθήκαμε ξανά. Το επόμενο πρωί, αφού την ξύπνησα με ένα φιλί στο στόμα, σηκώθηκε και μου πήρε την πρώτη της πίπα. Την έκοψα και την έβαλα να καθίσει επάνω μου. Δεν τελείωσα. Ήπιαμε καφέ στην κουζίνα και μετά επιστρέψαμε στο κρεβάτι μου, όπου και συνεχίσαμε αυτό που αφήσαμε στη μέση.<br /><br />Η μεγαλύτερη χρονικά σχέση της ζωής μου είχε μόλις αρχίσει. Την επόμενη Παρασκευή, στις 11 το βράδυ, ήμουν μπροστά στο Καλλιμάρμαρο. Θεσσαλονίκη-Αθήνα, όπως λέμε Παγκράτι-Κολιάτσου.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/88809017684693387-4876787096597865017?l=drunkenphilosophy.blogspot.com' alt='' /></div>doukashttp://www.blogger.com/profile/17343168686180498376noreply@blogger.com1